WELCOME TO SHAKETOWN

Adam Cohen ontkent familieband niet

2011-11-19T13:01:00.001+01:00

"Ik ben een grotere fan van Leonard dan jullie hier allen samen". Adam Cohen steekt de bewondering voor his Old Man niet onder stoelen of banken. Hij is ermee gestopt om te trachten niet te klinken als zijn vader. De aanvaarding hiervan levert nu een reeks prachtige songs op als 'Like A Man', 'Sweet Dominique', en 'What Other Guy', waarin de appel van Adam niet ver van de boom valt. Bovendien bezit zoonlief een soort relativerende humor die zijn familieband nog meer onderstreept. Gul trakteert hij de zaal met 'So Long, Marianne' en geniet hier duidelijk zelf van. Wanneer iemand in de zaal roept dat hij zelfs beter is dan zijn vader repliceert Adam dat zoiets goed is om te horen maar hij voegt er meteen aan toe dat het een leugen is. Dit alles maakt hem een innemende artiest met veel zelfkennis.

Shake

Raphael Saadiq genereert powersoul met atoomkracht

2011-11-13T21:39:00.001+01:00

Raphael Saadiq live is een belevenis die we niet gauw zullen vergeten. Vrijwel zonder verwachtingen zakten wij af naar Leuven. Een paar uur later stonden wij, totally blown away, ons af te vragen hoelang het geleden was dat we nog zo'n adembenemend sterk concert zagen. Saadiq, die twee jaar in dienst stond van Prince, weet vanuit vroegere ervaringen hoe hij het publiek als een superieure entertainer moet bespelen en blijkt in staat zijn concert perfect op te bouwen. Hij bouwt rustpunten in waar nodig en geeft gas wanneer de tijd daarvoor rijp is. Eén en ander leidt tot een ultieme climax die niemand onberoerd laat. Opener 'Heart Attack' sloeg in als een splinterbom en zette iedereen meteen in beweging. 'Let's Take A Walk' mikte vooral naar de onderbuik terwijl 'Don't Mess With My Man' met zulk een atomische kracht werd gespeeld dat de stenen in de Leuvense Depot bijna uit hun voegen barsten. Absoluut hoogtepunt werd 'The Answer', soul van bijna goddelijke makelij, Marvin Gaye meer dan waardig. En waarneer tijdens de slotronde nog eens een briljante versie van 'Let The Sunshine In' van Fifth Dimension de zaal wordt ingeslingerd is het game, set, match to... Mr. Saadiq!

Shake

Gillian Welch schittert in de Arenberg

2011-11-09T21:15:00.000+01:00

Het concert van Gillian Welch en Dave Rawlings in de Arenbergschouwburg wordt door vele muzikale vrienden beschouwd als het concert van het jaar. Lichtjes overdreven vinden wij al stond dit optreden wel op een muzikaal zeer hoog niveau. Akkoord, songs als 'I Want To Sing That Rock'n'Roll', 'The Way It Goes', 'Look at Miss Ohio', 'Elvis Presley Blues', 'I'll Fly Away' en 'Long Black Veil' hebben zonder meer elk hun plekje verdiend in de country hemel en werden op een verblufffende wijze vertolkt, maar het concert miste, naar onze bescheiden mening, in zijn geheel toch wat aan spanningskracht en variatie. Het tweede deel kwam ook een stuk beter uit de verf dan het eerste en daarom is de eretitel 'concert van het jaar' net iets te hoog gegrepen. Desalniettemin zullen wij een zeer goede herinnering bewaren aan deze bijzondere avond en de zeldzame kans om Lady Gillian eens live aan het werk te zien.

Shake

Indrukwekkende Johnny Winter in Heerlen

2011-11-06T20:36:00.000+01:00

De sympathieke bluesrocker en Woodstockveteraan Johnny Winter is inmiddels 67 jaar oud, zeer slecht ter been en bijna blind. Maar met z'n gitaar doet hij nog steeds precies wat hij wil. Vingervlugge solo's haalt Johnny net zo makkelijk uit zijn gitaar als een scheut whiskey uit z'n fles. Hoogtepunten uit het gesmaakte optreden waren onder meer de verschroeiende Stones-cover 'Gimme Shelter', het messcherpe 'Highway 61' en het huppelende 'Got My Mojo Working'. Dit laatste nummer staat ook op zijn uitstekende nieuwe album 'Roots', één van de beste bluesplaten van het jaar. Achteraf werden wij ontvangen in de camper van Johnny, waar hij gewillig zijn nieuwe cd voor ons signeerde.

Shake

Alice Cooper is nog steeds niet kapot te krijgen

2011-11-05T20:02:00.000+01:00

Alice stierf maar één keer tijdens zijn show in de AB, namelijk op het schavot. Dat is ongeveer twee keer minder dan gemiddeld, maar we moeten anderzijds in rekening brengen dat Cooper wel voor een levende slang, een reuze Frankenstein en een blonde vamp (gitariste Orienthi) zorgde om het spektakelniveau op peil te houden. Het is nog steeds allemaal wel een beetje horror-om-te-lachen, but we like it, yes we do! Vooral omdat het andermaal muzikaal zeer goed klopte. De shockrocker bleek deze keer overigens zeer goed bij stem en Orienthi (die nog bij Prince en Michael Jackson speelde) wist op meer dan behoorlijke wijze stergitarist Damon Johnson te vervangen. Ze ziet er bovendien een stuk aantrekkelijker uit. Zwier hier bovenop nog een flinke portie onvervalste Hard Rock hits als 'Poison', 'Shool's Out', 'Elected' en we kunnen spreken van een meer dan geslaagde muzikale avond. Hoog tijd om onze vleermuizen los te laten!

Shake

McCoy Tyner: Eresaluut aan Hartman & Coltrane

2011-11-04T19:54:00.000+01:00

De muziek van een klassiek album succesvol nieuwelevenskracht inblazen, is niet iedereen gegeven. Toch bleek de 73-jarige McCoyTyner, de laatste overlevende van het legendarische John Coltrane Quartet,samen met enkele topmuzikanten, daartoe in staat. Het opzet van de avondbestond erin om songs die John Coltrane samen met zanger Johnny Hartman opplaat zette live op het podium te vertolken. Ten tijde van de originele opnames,die onder het toeziend oog van Bob Thiele plaatsvonden in New Jersey op 7 maart1963, had pianist McCoy Tyner zijn vaste stek binnen het klassieke JohnColtrane Quartet. Het was voor laatstgenoemde een hele uitdaging om te werkenmet een vocalist en het zou ook bij die ene keer blijven. Jammer eigenlijk wanthet titelloze album 'John Coltrane and Johnny Hartman' is een vijfsterren plaatdie, niet alleen omdat het een buitenbeentje is maar ook omwille van deijzersterke vertolkingen, ook nu nog tot de grote jazz klassiekers behoort.

Het McCoy Tyner trio, bestaande uit de pianist zelve,bassist Gerald Cannon trad in de AB niet aan met zijn vaste drummer FranciscoMela maar vond in Joe Farnsworth, die zijn sporen onder meer verdiende bijDiana Krall en Pharoah Sanders, een waardige vervanger. Aan dit trio werdentenor saxofonist Chris Potter, die de rol van Coltrane op zich nam en zangerJosé James toegevoegd. Deze laatste kreeg in ons landje enige bekendheid alsmuzikaal maatje van Jef Neve waarmee hij de plaatopname 'For All We Know'realiseerde, niet toevallig op hetzelfde Impulse label als jazzreus Trane. JefNeve en José James creëerden in het recente verleden tevens een gesmaakt programmarond de muziek van de legendarische saxofonist en het mag dus ook geen wonderheten dat één en ander niet ongemerkt aan de neus van Tyner voorbijging enJames nu de kans kreeg om aan zijn zijde de wereld rond te toeren.

De start-up van de avond gebeurde via enkele instrumentalenummers waaronder het melodieuze 'Fly With The Wind' ("een nummer dat ik al heel mijn levenspeel," dixit Tyner) en 'Ballad For Aisha', een tweede Tyner original.De pianist bouwt deze laatste song aanvankelijk helemaal solo op om hem daarnain handen te geven van zijn muzikanten die mekaar enkele mooie solo's gunnen.De eerste rechtstreekse referentie naar Coltrane gebeurt in de vorm van'Moment's Notice'.

Zijn typische hamerende speelstijl is door de jaren heen watafgezwakt maar McCoy Tyner weet nog steeds als geen ander zijn muzieknoten te placeren, om het op z'n Brussels tezeggen. Ondertussen doet Chris Potter het meer dan behoorlijk op de tenor. Nietdat we Trane erbij zouden vergeten, maar plezierig luisteren blijft hetalleszins.

Na de eerste drie instrumentale nummers loopt José James hetpodium op en het mag aan het publieksapplaus duidelijk wezen dat deze zoetgevoicede bariton reeds over een flink aantal Belgische fans beschikt, alhouden die zich de rest van de avond wat gedeisd. De fysieke verschijning vande jonge Amerikaanse zanger uit New York mag er zeker zijn en we vermoedenmeteen dat, naast 's mans grote muzikale kwaliteiten als vocalist, Jef Nevehier ook wel oog voor zal gehad hebben.

James zet eerst zijn tanden (of beter gezegd zijn lippen) inde wonderschone ballad ' Autumn Serenade'. De zanger kan de vergelijking metJohnny Hartman duidelijk doorstaan. Beiden beschikken ze over een warme baritonen een soepel verende frasering. Alleen het timbre van de twee zangersverschilt enigszins. Johnny Hartman zong op de plaatversie ook ietsje meerlaid-back dan José James nu live in de AB. Niettemin kunnen wij van deze versiesten volste genieten.

De volgende ballad, 'Dedicated To You' genaamd, is opnieuween schot in de roos, zowel qua zang als qua begeleiding. Het smoothly klinkendgroepsgeluid dat de muzikanten genereren is er eentje om in te kaderen. Daarnamag het plagende 'You Are Too Beautiful' eventjes uit de pan swingen maareindigen doet José James met het moeilijkste: een klassieker als 'My One AndOnly Love' (gecoverd door onder meer Sinatra, Fitzgerald, Martin, Vaughn,...)naar je hand zetten is bijna onbegonnen werk. Hij laat deze dan ook vrij dichttegen de definitieve versie van Johnny Hartman aanleunen. Geen probleem echterwant we noteren het als één van de hoogtepunten van de avond.

Na de gezongen passage van James duiken McCoy Tyner & Coopnieuw de jazzgeschiedenis binnen en trakteren ons nog op een swingend 'In AMellow Tone' (Duke Ellington) en een Afrikaans aandoend slotakkoord waarvan wede titel helaas zijn kwijtgeraakt.

Er volgen daarna geen bisnummers meer en dus ook niet deverhoopte versies van 'Lush Life' en 'They Say It's Wonderful' en zo blijvendit de enige twee nummers uit de Coltrane/Hartman plaat die we tot onze spijt niette horen kregen.

Desalniettemin mogen we niet alleen spreken van eenbijzonder geslaagde muzikale avond maar bovendien ook van één van de mooiste jazzconcertenvan dit bijna voorbije jaar. Thuisgekomen rondom middernacht doken we onze platenkastin en schoven we het Coltrane-Hartman album zachtjes in onze cd-speler om ereen uur lang van te genieten. Chill out, Man! Een betere manier om deze dagen demiddenvinger uit te steken naar de Halloween gekte bestaat er immers niet.

Shake

Sterke Patti Smith weet Sinner's Day toch nog te redden

2011-11-01T18:44:00.000+01:00

De 2011 editie van Sinner's Day bleek, afgezien van een schitterende Patti Smith, een maat voor niks. Het optreden van The Exploited kunnen we samenvatten als overloos geschreeuw en gebral. Visage (ronduit belachelijk), The Mission (saai), Diamanda Gallas (onbeluisterbaar), The Cult (ondermaats) en Karl Bartos (mooie videoshow tijdens leuke Kraftwerkdeuntjes) waren allen passagiers van een zinkend schip. Gelukkig dat Patti Smith met een ongelooflijk bezield, ja zelfs bezeten optreden de dag nog wist de redden.

Gloria, Redondo Beach, Free Money, Ghost Dance, My Blakean Year, Beneath the Southern Cross, Ain’t it Strange, Because the Night, Pissing in a River, People
Have the Power en Rock n Roll Nigger waren de songs
die het onoverwinnelijk elftal uitmaakten.

Toen de zangeres zich voluit voor de 'Occupy Wall Street'
beweging uitsprak en het publiek,opriep hetzelfde te doen,
leek het plots revolutie in Hasselt. Eindelijk. Dank u, Patti.

Shake

Wanda Jackson shakes it well

2011-10-26T18:26:00.000+02:00

Akkoord, Wanda Jackson liet nu en dan een valse noot klinken en was tegen het einde van het concert even haar stem kwijt, maar toch vonden wij dit een schitterend concert van een dame die al meer dan een halve eeuw carrière maakt. De overgave en de humor die Wanda vandaag de dag nog volop tentoon spreidt, werkte bijzonder aanstekelig. Het heerlijke gekrijs van haar schelle stem vertegenwoordigt voor ons nog steeds al het goede van de goede ouwe rock'n'roll. Bovendien wordt ze als country dame zwaar onderschat. 'Who can shake a chicken in the middle of the room?' Wanda can!

Shake

Imelda May geeft Rockabilly nieuw gezicht

2011-10-25T18:13:00.000+02:00

'The Queen of Rockabilly' wordt ze de laatste tijd steevast genoemd en daar valt wel iets voor te zeggen. Imelda May heeft zeker de verdienste het genre opnieuw actueel te maken. Ze is een sterke performer die een publiek bij het nekvel kan grijpen, alleen vinden we (de meeste van) haar songs nog net niet sterk genoeg. Dat was vooral te merken toen ze zich tijdens de bisnummers gooiede op enkele Elvis-nummers en een flamboyante cover van 'Tainted Love' waarmee ze de zaal moeiteloos plat kreeg.

Shake

Roger McGuinn tiereliert vrolijk in Gent

2011-10-23T18:05:00.000+02:00

Met de wetenschap dat de legendarische groep The Byrds nooitmeer zullen samentroepen organiseerde de Gentse Handelsbeurs, onder het motto'Beter één volgen in de hand...', een solo concert van opper-Byrd RogerMcGuinn. Het werd uiteindelijk eerder 'An evening with...' dan een echt concerten hoewel de zanger zich ook niet echt profileerde als een volleerdestoryteller wist hij wel enkele boeiende anekdotes op het publiek los te laten.
Eerste vraag: Heeft deze Byrd iets met palmen? Net zoals opR&B Peer enkele jaren geleden stonden er nu weer enkele groene kamerplantenopgesteld, maar dat was waarschijnlijk om het veel te grote podium toch watintiemer te maken.

Met zijn rode 12-strings Rickenbacker om de nek kwam McGuinn,geheel in zwarte outfit en met een boswachterhoedje op het hoofd, de Gentse plankenopgewandeld op de tonen van het van Bob Dylan geleende 'My Back Pages'. Alsiemand het oeuvre van Dylan toegankelijk gemaakt heeft voor radio airplay danzullen het The Byrds wel geweest zijn. Nog steeds steekt Roger de bewonderingvoor zijn almachtige goeroe niet onder stoelen of banken. Na een mooiakoestisch 'She Don't Care About Time' vertelt McGuinn hoe hij een gekregenkladje van Dylan bijna aanbad als was het The Holy Grail om het nadien tetransformeren tot 'Ballad of Easy Rider', bedoeld voor de gelijknamige film uit1969.

Onze vriendelijke Hoofdvogel wisselt met de regelmaat vaneen klok zijn Rickenbacker af met de speciaal voor hem ontworpen zevensnarige(!) akoestische gitaar. De hele avond zal verder blijken dat Roger eenbegenadigd gitarist is. Toch schiet hij als solo performer wat te kort. Hijspeelt zijn liedjes rechttoe rechtaan maar mist toch wat bevlogenheid. Meestaloogst hij een beleefd applaus, maar zelden meer dan dat. De vlam in de pankrijgen we nooit, zodat werkelijk enthousiaste reacties uitblijven en het tochallemaal iets te braaf blijft.

McGuinn legt zijn jeugd en vroege invloeden bloot metversies van 'St. James Infirmary Blues', de Woody Guthrie song ' Pretty BoyFloyd' en het van Lead Belly en Lonnie Donnegan bekende 'Rock Island Line'. Daarna komen nog een reeks BobDylan adaptaties aan bod: 'All I Really Wanna Do' bijvoorbeeld waaronderMcGuinn en zijn vogelvrienden een flinke Beatle Beat plaatsten, hetcountrygetinte 'You Ain't Goin' Nowhere' en -als piece de resistance- 'MrTambourine Man'.
Natuurlijk maakte de sympathieke Vogel ons ook deelgenoot inde glorie van de grote Byrds klassiekers. 'Chetnut Mare', '5D', 'Mr Spaceman, 'IFeel a Whole Lot Better', 'Eight Miles High' (een knipoog naar 'Eight Days aWeek' van The Beatles) en het zweverige 'Turn, Turn, Turn': één voor één tochallemaal wereldklassiekers van formaat. Des te jammer dat McGuinn deze nummerssolo moest performen, we misten toch wel het vroegere groepsgeluid en vooral demagistrale samenzang van de originelen. Ook minder bekend Byrds materiaal kwamaan bod via het mooie, samen met Gene Clark geschreven, 'Get To You' (uit demagistrale plaat 'The Notourious Byrd Brothers') en het hilarische 'Drug StoreTruck Drivin Man' (ook wel bekend van de versie die Joan Baez hiervan neerzetteop Woodstock).

Daarnaast blikte McGuinn terug op zijn solo carrière viaonder meer de piratenhymne 'Jolly Roger', naar eigen zeggen bijzonder populairten tijde van zijn deelname aan Bob Dylan's Rolling Thunder Revue, het van JoniMitchell geleende 'Dreamland', de rocker 'Lover On The Bayou' en het nauwelijksbekende 'Parade Of Lost Dreams'.
Samengevat kunnenwe zeker stellen dat het wederom een genoegen was om deze muzieklegende in onsmidden te hebben. Toch was de man beter tot zijn recht gekomen middenin eenruimere orchestratie. Of met andere woorden: gevogelte kan best lekker zijnmaar smaakt nog meer met wat verse groentjes en een portie friet erbij. Cheers!

Shake

Bob Dylan haalt zijn slag thuis in Antwerpen

2011-10-20T17:06:00.000+02:00

Bob Dylan was goed in Antwerpen. Vergeet alle slechte reviews uit allerlei dagbladen die het tegenovergestelde beweren. Meer dan dertig jaar lang slaagt de pers er niet in om een min of meer eensgezinde mening over een Dylan concert te formuleren en ook dit keer was dit niet anders. Na de achtentwintig concerten die ik van Dylan meemaakte kan ik toch min en meer wat vergelijken en nogmaals... Dylan was goed. Vooral tijdens de songs dat hij zich niet achter zijn orgeltje verschuilde, hoorde je intense versies van onder meer 'Love Sick', 'Not Dark Yet', 'Forgetful Heart', 'Can't Wait', 'High Water' en 'Ballad of a Thin Man'. Hier hoorde je de man echt zijn best doen door een pakkende frasering neer te zetten waartoe alleen hijzelf in staat is. En ook al was het niet de beste versie, we zijn blij dat Dylan -eindelijk- eens 'A Hard Rain's A-Gonna Fall' speelde in ons land.

Shake

Knopfler kiest de moeilijkere weg

2011-10-20T16:55:00.000+02:00

Wie beweert dat het optreden van Mark Knopfler slaapverwekkend was, doet de waarheid wat geweld aan. Knopf koos veeelal voor minder bekende nummers uit zijn solo carrière en dat was best moedig. De man had het zichzelf veel makkelijker kunnen maken door enkel de Dire Straits hits te spelen, maar dit deed hij dus niet. Enkel 'Brothers in Arms' en 'So Far Away' passeerden de revue. Wie zoals ons, vanaf de vierde rij, zijn gitaarspel gadeslaat moet toch wel respect tonen voor zoveel virtuositeit. Niettemin was dit een concert dat lang zal blijven nazinderen.

Shake

New Order stelt lichtjes teleur

2011-10-18T16:37:00.000+02:00

Zelden zoveel belangstelling gezien als voor het éénmalige reünieconcert van New Order in de AB. Het publiek stond voor zeven uur al aan te schuiven achter dranghekkens tot in de Steenstraat. Was het dat allemaal waard? Voor de harde fans waarschijnlijk wel. We zijn blij dat we hoogtepunten als 'Age of Consent' , 'Blue Monday' en het ultieme 'Love Will Tears Us Apart' (Joy Division) hebben meegemaakt maar echt beklijvend was dit concert niet.

Shake

Crosby & Nash: grootmeesters van de meerstemmigheid

2011-10-14T16:30:00.000+02:00

Iets meer dan eenjaar geleden speelden David Crosby en Graham Nash nog samen met hunspitsbroeder Stephen Stills in Vorst Nationaal. Nu stonden ze er met hun tweeënvoor, toch werd het een beter concert. Dit had enerzijds te maken met de vocalevorm van Crosby die nu een stuk beter uit de verf kwam en anderzijds met dekwaliteit van hun vierkoppige begeleidingsband, bestaande uit stergitarist ShaneFontayne, bekend van zijn werk voor Springsteen begin jaren '90, bassist KevinMcCormick, weggelopen uit Jackson Brown's band, drummer Steve DiStanislao diezijn sporen verdiende bij David Gilmour en tenslotte James Raymond op keyboards,de zoon van David Crosby.
Warm verwelkomd doorhun Brusselse fans beginnen de Woodstock-veteranen opvallend stevig met 'EightMiles High', de Byrdsklassieker waarin Crosby nog een hand had. "We have a lot of music to playtonight, " belooft Crosby (een belofte die hij en zijn dikbuikigevriend later, na meer dan twee en een half uur muzikaal entertainment, ookweten waar te maken). Maar eerst nemen beide artiesten wat gas terug met hetmooie 'I Used To Be a King', gezongen door Nash en voorzien van subliem werkvan Fontayne op leadgitaar. Deze laatste zal overigens het hele concert langblijven schitteren op zijn instrument. Wie zulk een begenadigd gitarist in zijnrangen heeft staan, heeft overigens steeds al half gewonnen.

Herkenningsapplausvolgt voor een eerste hoogtepunt in de vorm van een glansrijk geserveerde versievan 'Long Time Gone', gevolgd door het gezellige 'Marakesh Express', dat onsniet zozeer naar Marokko doch eerder naar de groene weiden van Woodstock, NYvoert. Ondertussen laat Graham weten dat het voor hem een eer is in de stad vanzijn lievelingsschilder Rene Magritte te mogen optreden. Het Belgische publiekreageert lauw en schijnt zijn eigen helden nauwelijks te kennen. Wanneer Nash zich wat later luidopafvraagt waarom iemand op de vierde rij hem met een verrekijker zit te beloeren("Do you want to see us THATclose?") krijgt hij het Circus wel aan op zijn hand. Crosby kan hetniet nalaten nog wat humor toe te voegen door te suggereren dat die manmogelijk hun neusharen zit te tellen. Eventjes lijken Crosby & Nash dehippieversie van Laurel & Hardy, geen kat die dit erg vindt. Een andergrappig moment doet zich voor wanneer een harde fan plotsklaps 'I Love You'naar (één van?) beide heren roept, reageert Nash droogjes met "I would like your sister to yellthat".
Het duo vervolgt metenkele minder bekende recentere songs als 'Old Soldier', het Neil Youngachtige'Don't Dig Here' (over het dumpen van nucleair afval) en 'Wind On The Water' (overhet vernietigen van het leven in onze oceanen). Verder spreken de grijze herenzich tussendoor ook uit voor de Occupy Wall Street beweging en tegen deoorlogswaanzin. Muziek en engagement voor een betere wereld blijft voor hen nogvaak hand in hand gaan, zoveel is duidelijk.

Na een korte pauzepakken Crosby & Nash het Circus opnieuw in met eerst een potige versie vanCrosby's 'Almost Cut My Hair', daarna het mooie akoestische intermezzo 'SimpleMan' en vervolgens het prachtige 'Guinnevere', vocaal geschilderd als eenmiddeleeuws icoon en een waarlijk hoogstandje van meerstemmigheid. Aan dithandelskenmerk van C&N hebben groepjes als Fleet Foxes, zoniet alles, dantoch zéér veel te danken. En de heren trekken nog verder door op hetzelfde elanvia de Beatlescover 'Blackbird', waarbij onze protagonisten samen met ShaneFontayne rondom één en dezelfde microfoon het lied naar hemelpoorten van declose harmony zingen.

Het sentimentele'Our House' is zoals te verwachten dé publiekslieveling van de avond. Nashvoegt er met veel gevoel voor ironie aan toe dat, indien hij vooraf had gewetendat dit nummer zulk een grote hit zou worden, dat hij er dan vast en zeker eenbetere song van zou hebben gemaakt. Daarna kondigt een breed glimlachende DavidCrosby, die meer en meer begint te lijken op een Rembrandiaanse figuur, eennummer aan dat hij in decennia niet meer live heeft gespeeld: 'Laughing'. Tenslottevolgen nog een handvol nummers, waaronder enkele grote klassiekers als'Cathedral', 'Deja Vu' en als enige bisnummer het countrygetinte 'Teach YourChildren'. Met dit langdurend maar smaakvol concert bewezen David Crosby en GrahamNash niet alleen dat ze songs (mee)schreven die eeuwigheidswaarde bezitten maarook dat ze nog steeds onmiskenbaar tot de grootmeesters van de meerstemmige samenzangbehoren. Tot in de gloriaaaa!

Shake

The Specials zetten AB op de kop

2011-09-30T16:19:00.000+02:00

The Specials bouwden in de AB een spetterend feestje. Nieuw materiaal heeft deze band niet meer in de aanbieding staan maar de ouwe hits krijgen de zaal moeiteloos plat. Zelden de Ancienne Belgique zo uit zijn dak zien gaan.

Shake

Brian Wilson blijft een rare vogel

2011-09-24T14:39:00.000+02:00

De doortocht van Brian Wilson had dit jaar (wederom) iets bevreemdend. De man leek af en toe zelfs in slaap te vallen achter zijn orgeltje of in gedachten op een andere planeet te vertoeven. Toch slaagde hij erin om nu en dan nog een glimp van zijn genie tentoon te spreiden, dit mede dankzij zijn uitstekende begeleidingsband. 'Good Vibrations', 'Sloop John B', 'California Girls'... de hitmachine van de Beach Boys blijft geniaal.

Shake

Sara Lee Guthtie & Johnny Irion stellen nieuwe plaat voor

2011-09-22T14:27:00.000+02:00

Met in het achterhoofd de allerbeste herinneringen aan devorige Belgische concerten (Toogenblik, Ancienne Belgique) van Sarah LeeGuthrie (32) en heuren Johnny Irion(42) trokken wij vol verwachting naar de AB Club waar helaas veel te weinigvolk opdaagde voor dit magische koppel, bestaande uit de kleindochter vanfolklegende Woody Guthrie en het zingende achterneefje van schrijver JohnSteinbeck. Het publiek bestond woensdag grotendeels uit mensen die ook tijdensde vorige concerten present gaven en nu, als tevreden klanten, tevredenterugkeerden.
Husband & WifeIrion-Guthrie, inmiddels al bijna twaalf jaar gelukkig gehuwd, hebben zich voorde gelegenheid versterkt met bassist Charlie Rose en drummer Zeke Hutchins (TiftMerrit's band) om aldus de sound van hun nieuwe plaat, "BrightExamples", live zo goed mogelijk gestalte te geven.
Eén en ander wordt meteen duidelijk wanneer dit viertal"Hurry Up And Wait" inzetten. De oude folky sound is vervangen dooreen groepsgeluid dat sterk aanleunt bij dat van de Jayhawks. Niet gek als jebedenkt dat ook Mark Olsen meewerkte aan het nieuwe album. Hierna volgt"Never Far From My Heart", voorwaar een prachtsong, maar helaas komt destem van Sarah Lee in het begin nog wat povertjes uit de verf. Dat verbetertechter langzamerhand vanaf het dromerige "Seven Sisters", een songmet verwijzing naar het astrologische teken dat dezelfde naam draagt.

Vervolgens trekt Johnny Irion de elektrische kaart met"Kindness", uit hun eerste plaat en daarna met de splinternieuwe song"Two Wave Hold-down", opgedragen aan The Beach Boys. 'Our Guitars still have Jetlag,' zwanstJohnny wanneer het stemmen enige tijd in beslag neemt. Toch kan je merken datvooral Irion op deze hardere, elektrische momenten aanstuurt. Johnny blijktimmers de betere gitarist van het gezelschap en hij geniet er zichtbaar van om metzijn instrument Neil Youngsgewijs tekeer te gaan. Bovendien is Johnny, qualichaamsbewegingen, duidelijk door dezelfde choreograaf gevormd als de CanadeseDinosaur Senior. Alleen het wapperen met de haren wil voorlopig nog niet zogoed lukken.

Het bijna esotherisch klinkende 'Butterflies', waarbijCharlie Rose zijn Epiphone Viola Bass te lijf gaat met een strijkstrok is eeneerste rustpunt in de set. Ondertussen geeft vrouwe Guthrie ook wat zangles aanhet publiek dat ze in achtergrondkoortjes verdeelt. Het door Sarah Lee met eenijl stemmetje gezongen "Target On Your Heart" neigt vervolgens alweernaar The Jayhawks, terwijl Johnny Irion er opnieuw een flinke Neil Younggitaarsolo mag uitpersen. De cover "Spin, Spin, Spin" als ode aan Jim& Ingrid Croce mag er absoluut zijn, hetgeen tevens kan gezegd worden over eennieuw nummer dat de titel "Hard Working People" meekreeg (toch niet geschrevenvoor de Vlamingen zekers?) Hier trekt Johnny de zang naar zich toe en mag SarahLee het ritmisch tikkeneitje beroeren, waaruit eens te meer blijkt dat over detaakverdeling binnen het gezin Irion-Guthrie serieus wordt nagedacht.

De titelsong van hun nieuwe plaat "BrightExamples" is gebaseerd op het verhaal van een eenzame reiziger op Appalachian Trail die Sarah Lee enJohnny langs hun deur zagen passeren. Zowel qua thematiek als qua vormgevingzitten we hiermee weer op het spoor van het betere Neil Young werk, hetgeen wezeker als compliment bedoelen.

Maar als Sara Lee daarna teruggrijpt naar "Mornin'Over", misschien wel hét hoogtepunt van de avond, vallen we toch weer voordat oude folky, country geluid van hun eerste platen. Het recente "Speedof Light" met madame Guthrie à la tambourine, draagt een psychedelischtintje met zich mee en verdient -toegegeven- ook wel een pluim.

Met "Good Cry" en het al eerder gehoorde verhaalvan een dame die elke morgen uien schilde om eens flink door te janken, kerenIrion & Guthrie terug naar hun eigen muzikale verleden. Dat geldt verderook voor de andere bisnummers, die de muzikanten -van het podium gestapt-gewoon gezellig in de zaal staan te spelen. We onthouden daarbij vooral hetonweerstaanbare "When The Lilacs Are In Bloom" en kunnen niet andersdan besluiten dat Johnny & Sarah Lee alweer een memorabel concert inBrussel speelden. Via "Bright Examples" een lichtend voorbeeld gevenvoor muzikale tijdgenoten, il faut le faire!

Shake

Groovin' with Kitty, Daisy & Lewis

2011-09-19T23:27:00.006+02:00

Na het meer dan gesmaakte optreden van het sympathieke trio Kitty, Daisy & Lewis op het Rhythm & Bluesfestival in Peer afgelopen zomer, beklom dit succesvolle drietal, zoals steeds aangevuld met ma (staande bas) en pa (gitaar, banjo, toetsen) Durham, afgelopen donderdag de planken van de Ancienne Belgique. De Brusselse muziektempel was aardig volgelopen voor de Britse rock'n'roll-versie van de familie von Trapp. Het publiek bestond voor een aanzienlijk deel uit jonge mensen, uitgedost in onvervalste fifties stijl, met andere woorden het volkje dat je doorgaans op een bal van Radio Modern zou verwachten. Retro is in, zoveel is duidelijk, al vertelden Kitty, Daisy & Lewis ons tijdens hun interview dat we enkele maanden geleden van hen in Peer afnamen dat ze hun muziekstijl zeker niet (alleen) zo willen benoemen. Hun mix van jazz, blues, swing, early rock'n'roll, folk, ska, country,... bestempelen zij eerder als 'klassieke rootsmuziek' die al jarenlang bestaat en nooit zal verdwijnen. Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.

Het Londense punkrockbandje The Sharp Tongues dat als openingsact geprogrammeerd stond, kon ons slechts matig boeien. Een zangeres op paar gouden laarzen, een krachtige drummer en een wijdbeens staande bassist is misschien net voldoende om associaties met rock'n'roll op te roepen maar als, zoals hier, de songs weinig om het lijf hebben, stelt het allemaal weinig voor.
Gelukkig maakten Kitty, Daisy en Lewis onze avond toch goed. Openend met de titelsong van hun laatste plaat, de instrumental 'Smokin' In Heaven' ging broer Lewis, samen met zijn zusjes meteen op zoek naar de juiste groove. Daar is het deze jonge band nu net om te doen en daar blinken ze ook in uit. Ze houden het allemaal graag wat rudimentair en bovendien gebruiken ze het liefst vintage muziekmateriaal. Zoals een classicus die zweert bij historische instrumenten, pakken Kitty, Daisy en Lewis het liefst uit met muzikale voorwerpen die al meer dan één leven achter de rug hebben. Bovendien wisselen ze deze instrumenten net zo vaak als ware het de tennisballen op het toernooi van Wimbledon. De drummer van de band? Dat zijn wij allemaal (om de beurt), meneer! Maar als we onze favoriete slagwerk(st)er moeten noemen, kiezen wij onverwijld voor Daisy die telkens haar hele lijf ritmisch in de strijd gooit.

Ook vocaal wisselen de broer en de zusjes af. Daisy zingt een gedreven 'I'm Going Back', een heerlijk swingend 'Will I Ever', een kattig kwaad 'Messing With My Life' (het nummer dat het dichtst bij pop aanleunt) en ze is ook de vertolkster van publiekslieveling 'Going Up The Country'. Kitty mag zich onder meer vocaal uitleven in enkele rootsige old-school ska-nummers als 'Tomorrow' en 'I'm So Sorry'. Lewis tenslotte, die misschien toch wel over de beste stem van het drietal beschikt, etaleert zijn kunsten in het countryachtige 'I'm Going Home' het funky 'Don't Make A Fool Out Of Me' en het oergezellige 'Hillbilly Music'.

Tussendoor komt de Jamaicaanse trompetlegende Eddie 'Tan Tan' Thornton (sessiemuzikant bij onder meer The Beatles, The Rolling Stones, Jimi Hendrix, Bob Marley,...) als special guest tijdens enkele ska-nummertjes de ziel uit zijn lijf blazen. In tegenstelling tot de jeugdige Durhams is Thornton niet zo schuchter en durft hij als een echte entertainer met het publiek te communiceren, waarop telkens een golf van applaus volgt. De meisjes komen op dat vlak niet verder dan vriendelijk glimlachen en nu en dan een verlegen 'Thank You' te murmelen. Lewis onderneemt af en toe een poging om toch iets te zeggen tegen zijn publiek (iemand moet het toch doen) maar zit meestal in zijn gedachten al bij de volgende instrumentenwissel.

Geen nood echter, het is de muziek die telt en jawel hoor, die weet ons heus wel te beroeren. De bluesy harmonica van Kitty, het ferme gitaarspel van Lewis en de ontstuitbare ritmiek van Daisy en het stevige achtergrondwerk van mum & dad Durham laten de AB grooven dat het een lieve lust is.

Helaas duren schone liedjes nooit lang en komt er, na een bisronde, ook een einde aan dit concert. Zonde eigenlijk.

Shake

The Pogues in het rivierenhof: Alive, (drunk) & kickin'

2011-07-14T14:23:00.006+02:00

Het Rivierenhof op een mooie juli avond is nog steeds de beste plaats om van muziek te genieten in de zomer. Dat wij niet alleen met deze mening staan werd maandagavond nog eens bewezen want het openluchttheater bleek zo goed als uitverkocht voor de komst van de legendarische Pogues mét Shane McGowan.

Tijdens het voorprogramma maken we kennis met Donkey Boni, een nieuw trio onder leiding van Gunther Nagels (Donkey Diesel). Openingsnummer 'Instant Street' (dEUS) herkennen we pas na enige tijd want Gunther maakt het zijn publiek niet gemakkelijk. De zanger klinkt met zijn diepe grafstem zowat als een moderne versie van Nonkel Van Grauwel. We kunnen hun muziek misschien het best beschrijven als erg repetitief en minimalistisch. Het publiek lust er duidelijk geen pap van. "Schrijf maar op: Worst Band Ever," schreeuwt een Hollander ons toe. Duidelijk is wel dat deze muziek (voorlopig) eerder thuishoort in experimentele achterkamertjes dan in een openluchttheater.

The Pogues verschijnen slechts een kwartier te laat ten tonele, hetgeen we best redelijk achten gezien hun reputatie. 'Streams of Whiskey' is de perfecte opener en vertelt meteen letterlijk waar McGowan vandaan komt. Indien Shane voor één keer nuchter zou zijn, zouden we hier wereldnieuws kunnen schrijven maar de zanger lalt, wauwelt en lispelt nog steeds als Stan Laurel die in een wijnvat gevallen is. Een drietal gin-tonics staan op het dienblad naast zijn microfoon om Shane's alcoholpeil op niveau te houden. Ondertussen rookt het enfant terrible van de Ierse folk ook nog als een Turk. Maar ondanks dit alles staat hij er wel en dat mag met deze levensstijl stilaan een wonder heten.

Misschien doen we er goed aan hier te spreken over punkfolk of nog beter pubfolk want dit gezelschap tovert het Rivierenhof in geen tijd om in een gezellige Ierse pub waar het geen ene zier uitmaakt of er juist of vals gezongen wordt. De goede vibes primeren en die zijn er in overvloed.

De achtkoppige band pakt gretig uit met klassiekers. 'If I Should Fall From Grace With God' volgt op het openingsnummer. Dit orkest waarin o.m. mandola, mandoline, accordeon, drums, tin whistle, banjo en allerlei gitaren figureren, musiceert onberispelijk op niveau. Not the piano has been drinking, maar slechts de zanger. Shane brengt het er, geruggesteund door de backing vocals van zijn makkers, al bij al nog goed vanaf. 'A Pair of Brown Eyes', 'Tuesday Morning', 'Sunny Side of the Street' klinken allemaal meer dan behoorlijk. Toch zien we een paar oudere koppels hoofdschuddend het openluchttheater verlaten, mogelijk dachten zij aan de plaatversies van deze songs die inderdaad mijlenver af liggen van het gebral dat we nu te horen krijgen. Maar hey, ook Bob Dylan zingt niet meer als in de jaren '60!

Als McGowan tijdens een drietal nummers het podium even verlaat (om aan de whiskeyslang te hangen? om te plassen? om een nieuw pakje sigaretten te scoren?) en de gedoodverfde Pogues' ondervoorzitter Peter 'Spider' Stacy de zang even van hem overneemt, is de band plotsklaps zichzelf niet meer. De meerwaarde van McGowan, zelfs in dronken versie, blijft nog steeds bepalend voor de groep.

Ond ertussen gaat het feestje gewoon verder. 'And the Band Played Waltzing Matilda' brengt Tom Waits in gedachten. Greatest hit 'Dirty Old Town' wordt door honderden kelen meegezongen, terwijl 'Sally MacLennane' de voorste gelederen alweer aanzet tot een rondje pogoën en crowdsurfen.

The Pogues komen nog drie keer terug voor een encore. Tijdens deze bissen weten vooral 'The Irish Rover' en een knotsgek 'Fiësta', waarbij enkele Poguesleden met een metalen dienblad op hun hoofd knotsen, de uitgelaten sfeer te consolideren.

Ergens staat deze groep op een lijstje van de 50 groepen die je zeker moet zien vooraleer te sterven en eerlijk, we zijn blij dit optreden meegemaakt te hebben. Geruchten doen de ronde dat dit wel eens de laatste tournee zou zijn van de Britse groep en dat zou jammer zijn. Ierland heeft het al zwaar genoeg dezer dagen. (Meer foto's)

Shake

Ringo Starr eindelijk nog eens in de Lage Landen

2011-07-10T23:43:00.000+02:00

Ringo Starr op het Nederlandse Bospop in Weert: we konden het eerst amper geloven. Eerder zagen we de sympathieke Beatle in De Panne en in Leuven live aan het werk. Nu moesten we de grens over, maar dat hadden we er natuurlijk graag voor over. De All-Star Band waarmee Ringo zich heden ten dage omringt bestaat o.m. uit uit Wally Palmar (zanger/gitarist The Romantics), Edgar Winter en Rick Derringer, Gary Wright, Richard Page (Mr. Mister) en drummer Gregg Bissonette. Elk krijgen deze leden hun five minutes of fame maar dé spotlight staat natuurlijk op Ringo himself. Openend met 'It Don't Come Easy' brengt de ex-Beatle meteen sfeer op de wei. 'Photograph' klinkt fantastisch. De ambiance verhoogt nog als de drummer van de beste groep ooit de echte zware kanonnen inzet: 'Yellow Submarine', 'I Wanna Be Your Man', 'Honey Don't' en in de finale 'With A Little Help From My Friends'. We kunnen in geen woorden zeggen hoe wij ons geamuseerd hebben. Thanks, Ringo, Peace and Love!

Shake

So Beautiful, So Sonny!

2011-07-08T22:19:00.003+02:00

Jazz Gent mag dit jaar tien kaarsjes op de verjaardagskaart zetten en heeft dan ook veel redenen om te vieren. Om te beginnen is het festivalterrein volledig hertekend tot wat waarschijnlijk de definitieve formule wordt. Een succes want het oogt allemaal een stuk fraaier. Geen bomen meer die het zicht belemmeren in de tent, een overdekte plek waar je als toeschouwer gezellig kunt eten en drinken terwijl je toch nog van de muziek kunt blijven genieten en daarnaast ook meer dan voldoende ruimte om de benen te strekken. Komt daarbij dat de catering met heel wat verse producten van topkwaliteit is. Wat wil je op een festival nog meer? Uiteraard dat de affiche er mag zijn en ook hierin weet Jazz Gent zich te onderscheiden door onder meer topnamen als Sonny Rollins, BB King, Mavis Staples, Raphael Saadiq en Daniel Lanois op deze editie aan te trekken. Het mag gezegd: Jazz Gent speelt vanaf heden in de Champions League van de Europese Festivals waartoe ook North Sea Jazz en Copenhagen Jazz behoren.

Traditiegetrouw mag de band die het vorige jaar uitkwam als laureaat van de wedstrijd Jong Jazz Talent Gent het festival openen. We maakten graag kennis met het Nathan Daems Quintet dat zijn ontstaan te danken heeft aan het Gentse conservatorium waarop enkele leden mekaar leerden kennen. Het kwintet begon merkwaardig als duo aan de set met Nathan op sopraansax en Simon Segers aan de drums en creëerden een Oosters aandoend sfeertje. Nadien vervoegden Bart Vervaek (gitaar), Sebastiaan Gommeren (bas) en Fulco Ottervanger (piano) het aanvankelijke duo. Vooral deze laatste deed zich opmerken op de keyboards als knoppentovenaar waardoor hij misschien iets te veel aandacht naar zich toetrok. Nathan Daems, die wisselde tussen sopraan- en tenorsax, blies het hele concert op niveau en weet zich te handhaven als een de onverstoorbaar frontman van de groep. Zijn bindteksten verwoordt hij nog wat schuchter ("en nu Libanees jazz walske om iedereen gerust te stellen") maar zijn talent zal ervoor zorgen dat hij binnen het circuit zijn plaats zal vinden. Tijdens eigen composities van Fulco Ottervanger klinkt hun muziek nogal experimenteel of misschien beter hedendaags. De Oosterse, vaak Arabische, invloeden die vaker opduiken maakt het allemaal wel interessant. Dat het voor Nathan en zijn kompanen een hele eer was dit festival te mogen openen konden we wel begrijpen.

Als tweede act op het festival stond de Franse Michel Portal geprogrammeerd. Portal is een grote naam binnen de Europese jazz en zelfs binnen de klassieke muziek. Hij werkte onder meer samen met Karlheinz Stockhausen, toch ook één van de meesters van de 20ste eeuwse ernstige muziek. Een zekere ernst typeert deze Fransman wel die vaak met gesloten ogen op het podium staat alsof hij alle klanken die hijzelf samen met zijn groepsleden produceren diep in zichzelf opneemt om daarna al dan niet bij te sturen. Mits enkele handgebaren of subtiele blikken leidt hij zijn band die bestaat uit Nasheet Waits (drums), Harish Raghavan (bas), Bojan Z (piano) en Ambrose Akinmusire (trompet). Zelf wisselt de Fransman tussen sopraansax en basklarinet. Vooral via dit laatste instrument maakt hij diepe indruk. Jammer wel dat hij zijn bandoneon thuis liet want naar het schijnt blinkt hij ook hierin uit. Tijdens dit concert stelt Portal zijn jongste album voor 'Bailador'. De muziek klinkt complex, soms wat intellectualistisch maar bevat desalniettemin vele boeiende momenten. Straf bijvoorbeeld hoe Portal, opgejaagd door helse ritmes duelleert met zijn jonge trompettist en deze het vuur aan de schenen legt. Het Gentse publiek lust hier wel pap van en beloont het ensemble met een daverend applaus.

Toch, ere wie ere toekomst, zitten de meeste aanwezigen te wachten op de sympathieke, bijna 81-jarige Sonny Rollins, bijgenaamd Saxophone Colossus of zeg maar de laatste levende Jazz Gigant uit de generatie Coltrane / Monk / Davis / Roach met wie hij allen samenspeelde en opnam. De verdiensten van deze artiest voor de Jazzwereld kunnen met geen woorden overschat worden. Ter illustratie: thuis hebben we niet minder dan 56 cd's van deze grootheid in de kast staan en dat is slechts maar een gedeelte van zijn totale oeuvre. Een droom ook voor festivaldirecteur Betrand Flamang die in vervulling gaat, want Rollins stond uiteraard al eerder op the wishlist van het de Gentse festival. Helaas doet Sonny niet zoveel concerten meer, en misschien was dit dan ook de allerlaatste kans om deze Jazz legende te strikken (al hopen we vurig van niet). Maar we moeten realistisch zijn. De laatste zestien jaar zagen we Rollins slechts vier keer op Belgische bodem, drie keer in Bozar Brussel en nu dus in Gent. Hoewel kansberekening niet aan ons besteed is leek het ons op z'n minst een goed idee om vriend en vijand te overtuigen dit concert absoluut niet te missen.

Eerste vaststelling: Sonny Rollins treedt in Gent aan met een bijna volledig nieuw kwartet muzikanten in vergelijking tot zijn laatste Brusselse concert in 2007. Alleen bassist en boezemvriend Bob Cranshaw is erbij. Cranshaw is voor Rollins wat Tony Garnier voor Bob Dylan is, een vaste waarde die al decennia meegaat. In het geval van Cranshaw zelfs vijf decennia. Deze bescheiden meesterknecht is slechts twee jaar jonger dan zijn baas, al zouden de meesten hem een stuk jonger inschatten, maar Rollins lijkt vastberaden om zijn vriend aan boord te houden. Vreemd genoeg is vaste trombonespeler Clifton Anderson wel (tijdelijk?) verdwenen uit de bezetting. In de plaats van dit alles kiest Sonny naast bassist Cranshaw dit keer voor drummer Kobie Watkins, percussionist Sammy Figueroa en gitarist Peter Bernstein, stuk voor stuk waardige muzikanten die geen egotripperij hoeven.

Rollins, die er vandaag met glazend wit hemd en grijs Afrokapsel wat uitziet als God de Vader, begint zijn set met twee nieuwe composities waarvan eentje naar eigen zeggen "Pantanjali" heet (genoemd naar een belangrijke Indische Yoga geleerde). Meteen maakt hij hiermee een duidelijk statement dat hij geen retro artiest is, maar eentje die blijvend op zoek gaat naar vernieuwing. Spijtig genoeg duiken er tijdens het eerste nummer wat problemen op met de microfoon maar men is er snel genoeg bij om Sonny te depanneren.

Het valt ons op dat Sonny wel fysiek een stuk verouderd lijkt tegenover zijn laatste concert in Brussel en wat slecht ter been loopt, maar dat neemt niet weg dat hij zijn instrument nog steeds krachtig weet te beroeren. Vooral als hij tijdens het derde nummer één van zijn typische calypso's inzet herwint Sonny zijn sterkte. Ongelooflijk hoe hij die onnavolgbare stroom noten en klanken aan mekaar blijft rijgen om telkens schijnbaar te verdwalen in zijn eigen improvisaties maar achteraf toch altijd weer op zijn pootjes terecht komt. Zelfs nu nog, op hoog bejaarde leeftijd, kan Sonny zijn tenorsax laten hijgen, grommen, blaffen, tieren en ronken zoals niemand anders dat kan. Meesterlijk!

Daartussen geeft hij ruim kansen aan zijn muzikanten om met hun eigen kunsten uit te pakken. Vooral gitarist Bernstein en drummer Watkins maken hiervan gretig gebruik maar in alle bescheidenheid en zonder echter de show te willen stelen.

Ook tijdens een rustig ingezette ballad accelereert Rollins na een tijdje en blaast de ziel uit het lijf. Geen enkele muzikant die wij kennen, of hij zou Toots Thielemans moeten heten, wordt al spelende zo één met zijn instrument. Als een muzikale Hunchback of Notre Dame kromt en strekt de jazzreus ritmisch de rug alsof hij zichzelf wil stroomlijnen met zijn saxofoon. Het zijn beelden die ons voor altijd zullen bijblijven.

Geen 'St Thoma's of 'Tenor Madness' dit keer op de setlist maar Sonny weet feestelijk af te sluiten met 'Don't Stop The Carnival', opnieuw een calypso en tegelijk één van zijn signature songs. Door de vurige uithalen uit zijn sax en wat bescheiden danspasjes die hij daarbij uitvoert laat hij de Gentse tent swingen dat het een lieve lust is. Ruim voldoende voor een staande ovatie terwijl het publiek beseft dat men hier één van de allerlaatste jazziconen van de Grote Generatie aan het werk heeft gezien. (Meer foto's)

Shake

Bob Dylan kent zijn sterke momenten in Mainz

2011-07-04T00:39:00.002+02:00

How many roads must a man walk down, before you'll call him a fan? Wat bezielde ons om op een zaterdag in de maand juni heen en terug acht honderd kilometer te reizen om Bob Dylan & Band in het Volkspark van Mainz, nabij het Duitse Frankfurt, voor de 27ste keer aan het werk te zien? Misschien omdat onze favoriete troubadour nu al ruim twee jaar lang de Lage Landen links had laten liggen op zijn Never Ending Tour en dat we goed en wel beseffen dat dit indrukwekkend tourneetje vroeg of laat even eindig zal blijken als andere dingen in dit leven? Misschien wilden we wel het effect van de triomfantelijke terugkeer van Charlie Sexton op het groepsgeluid van Dylan's Band empirisch onderzoeken? Maar mogelijk moeten we het antwoord gewoon zoeken in het feit dat enige momenten van gemeenschap in tijd en ruimte met The Columbia Recording Artist op zich ons al reden genoeg gaf om de lange afstandstrip te maken. Zodoende.

Omdat wij van kindsbeen af leerden onze tijd nuttig te besteden namen we onderweg wat Dylan gerelateerd studiemateriaal door in de vorm van bootlegs uit de voorbije jaren. Deze legden onmiskenbaar Dylan's sterktes bloot maar ook zijn zwaktes (up- & down-singing, staccato, onnozele keyboard solo's, etc....) en gedrukt met onze neus op deze onweerlegbare feiten plaatsten we sterke vraagtekens bij de kwaliteiten die Dylan als performer na zijn zeventigste verjaardag nog zou bezitten. Afwachten maar.

Aangekomen in het Volkspark merken we dat we lang niet de eersten zijn. Het grasveld dat zich aftekent als een natuurlijke arena is een uur voor de aangekondigde start van het concert al voor een vijfde gevuld. Er worden vandaag zo'n 8.000 aanwezigen verwacht en het concert is dan ook al weken uitverkocht. Het publiek bestaat uit meer jonge mensen dan verwacht, al kan niet ontkend worden dat de oudere garde toch nog steeds veruit de grootste groep uitmaakt.

Tijdens het wachten slaan we een praatje met een sympathieke Nederlander die vanavond zijn vijfendertigste Dylanconcert viert. Hij vraagt ons of wij het boek van "die landgenoot van ons" (Patrick Roefflaer nvdr) kennen want daar is hij helemaal weg van. Nederlanders met goede smaak, je komt ze niet alle dagen tegen.

Kwart over zeven, een kwartier later als op de kaart vermeld, verschijnen Dylan & band ten tonele. De groepsleden zijn gehuld in een bruin-beige pak met daaronder een zwart hemd. Ze doen me, vanop afstand gezien, een beetje denken aan The Beatles tijdens hun optreden in Shea Stadium, al klopt het model van de jasjes dan weer niet helemaal. Dylan draagt een stijlvol zwart pak, met witte streep op de kraag en op de broek. Met de zwarte hoed erbij en zijn grijsachtig ringbaardje oogt hij op en top als een 'Senor' van respectabele leeftijd. Een Spaans-Amerikaanse, geen Antwerpse welteverstaan.

Het orkest zet een feestelijke versie in van 'Rainy Day Women No.12 & 35' waarop Bob zich uitleeft op keyboards. De klanken die hij uit zijn instrument knijpt klinken als een showorgel. Sexton pakt uit met enkele flinke gitaarsolo's. Dylan kenners knipogen naar mekaar of steken hun duim omhoog. Plots lijkt Dylan zijn tekst vergeten. "They'll stone you everywhere.... Stone you here and there..." Hij moet er zelf om lachen, maar breekt al snel daarna de song af.

Bob's orgeltje eist een hoofdrol op in het prima vertolkte "Don't Think Twice, It's Allright" en vreemd genoeg werkt dat ook. De song swingt als gesmolten boter. Dit is genieten.

Bob komt center stage postvatten voor wat het absolute hoogtepunt van het optreden zal worden. Tijdens "Things Have Changed" kronkelt hij als een slang rond zijn microfoon terwijl hij de song een adembenemend gedreven versie meegeeft. De leadgitaar van Sexton zorgt voor extra verfijning. Dylan in bloedvorm!

Bob omgordt zijn gitaar voor 'Girl of the North Country', hetgeen vooral leuk is om te zien en iets minder om te horen. Maar niettemin vertolkt Dylan dit lied best goed zodat het genieten blijft.

Het tangoachtige 'Beyond Here Lies Nothing' blaft Dylan dreigend als een baardlijke duivel van zich af, terwijl hij zijn gitaar eerder als een wapen dan als een instrument gebruikt. De blik in zijn ogen spreekt boekdelen. Veel meer dan in 2009 verzorgt Bob het showelement tijdens zijn optreden, vooral als hij vooraan op het podium met of zonder gitaar postvat, misschien wel de grootste verandering ten goede.

Na dit nummer verdwijnt Dylan dan toch helaas weer achter zijn showorgeltje om 'The Lonesome Death of Hattie Carroll' om te buigen tot een Tom Waits-achtig walsje. De song heeft na bijna 50 jaar nog niets van zijn lyrische kracht verloren.

De fijne rockabilly 'Summer Days' komt deze keer helaas wat minder goed uit de verf, ondanks het fijne werk van Sexton. Dylan mompelt maar wat af en aan. Jammer.

Gelukkig herpakt Dylan zich, opnieuw center stage, tijdens (het eerste deel van) 'Tangled Up in Blue' waarin hij uitpakt met een bluesy solo op de mondharmonica maar daarna spijtig genoeg vervalt hij in één van zijn vocale zonden: het staccato zingen.

Tijdens het swingend blueske genaamd 'The Levee's Gonna Break' kan Bob naar hartelust schouderschuddend zijn keyboards beroeren, terwijl zijn bandleden aandachtig hun meester gadeslaan al was het maar om te weten wanneer ze de song moeten afronden.

Een tweede hoogtepunt vindt plaats als Dylan, opnieuw center stage, achter de microfoon verschijnt. 'Ballad of Hollis Brown' klinkt meer dan ooit als de aangrijpende ballade des doods die het altijd zou moeten zijn en wekt daarmee indruk.

'Highway 61' zit in een swingend jasje waarbij Dylan zich plotsklaps Jimmy Smith waant op zijn orgel. Helaas klinkt hij hier als Eugène Flagey in het Leugenpaleis.

'Desolation Row' hadden we liever niet (opnieuw nog eens) gehoord maar vonden we gelukkig beter dan gevreesd, ondanks wederom een hoop flauwekul op keyboards waar niemand echt beter van wordt.

Een slechte geluidsmix verneukt het machtige 'Thunder On The Mountain' en toegegeven Dylan zingt het ook echt niet goed. Dit hebben we eerder al veel beter gehoord.

'Ballad of a Thin Man' spijkert het niveau gelukkig weer op. Misschien omdat de meester voor even zijn handen van dat orgeltje houdt? Dylan klinkt hier als een Bijbelse profeet die met vlammende tong een onheilspellende toekomst voorspelt. Something's happening here... Jawohl!

De bissen. Dylan kent zijn prijsbeesten door en door: 'Like a Rolling Stone' natuurlijk (aaaaaaaaaaargh, dat orgel!), een denderend maar ook niet volledig geslaagd 'All Along the Watchtower' en tenslotte een flauw 'Blowin' In The Wind'. Daarna is het tijd om applaus in ontvangst te nemen, huppelend het podium te verlaten en in de tourbus te duiken die we enige minuten later, het is stipt 21 uur, het terrein zien afbollen, nieuwe einders tegemoet.

Was dit allemaal de moeite en de verre reis waard? Zeker, al was het maar omwille van het feit dat Dylan's zwakkere songversies vaak nog beter zijn dan volledige oeuvres van vele andere artiesten. Maar ook omdat we in Mainz opnieuw enkele zeer sterke momenten hebben beleefd, die tot het allerbeste behoren van wat we Dylan in een periode van bijna 30 jaar hebben zien doen. Dylan slaagt er nog steeds in om voor verrassingen te zorgen. Hopelijk besluit hij spoedig om hiermee nog eens in de Lage Landen uit te pakken. (Meer foto's)

Shake

Canned Heat decanteert broeierig Woodstockgevoel in Lessines

2011-06-24T00:09:00.005+02:00

Het Centre Culturel René Magritte houdt er blijkbaar een traditie op na om oude Woodstock coryfeeën naar Lessines te halen. Maar ook omwille van andere schitterende concerten mag dit sympathieke stadje, zich stilaan de Waalse hoofdstad van The Blues noemen. Veteranen als Johnny Winter, Ten Years After en Canned Heat passeerden de laatste jaren de revue. Deze laatsten kregen nu een tweede gelegenheid om te concerteren in dezelfde zaal. Een gebeurtenis die woensdagavond heel wat belangstellenden op de been bracht...

Eerst is het de beurt aan 'Hundred Seventy Split', een nieuw samengesteld trio rond Ten Years After bassist Leo Lyons en stergitarist Joe Gooch die we kennen als de waardige vervanger van Alvin Lee bij TYA. Beide heren, versterkt met een drummer, zetten samen een vlammende, één uur durende set neer, gebaseerd op hun vorig jaar verschenen cd 'The World Won't Stop'. Het titelnummer rockt alvast lekker weg. Dit gezelschap pakt uit met energieke Bluesrock waarin de pompende bas van Lyons en vooral het virtuoze gitaarspel van Gooch de krachtige sound bepalen. Spelplezier alom bij deze laatste, blij als hij is dat hij eindelijk eens buiten de TYA lijntjes mag kleuren. Uit hun set onthouden we het meeslepende 'Let the River Flow' en de rollende donder genaamd 'Wish You Were at Woodstock?', een songtitel die klinkt als een retorische vraag. Feit is wel dat we ons ondertussen in een volgepakte bloedhete zaal bevinden in plaats van op een groene wei in Bethel.

Het is inmiddels kwart voor tien als het Canned Heat kwartet de planken bestijgt. Niet om aan hun concert te beginnen zo blijkt achteraf maar om een half uur lang een uitgebreide soundcheck te houden waarbij het heel die tijd voor geen meter lukt. Drummer Adolfo 'Fito' de la Parra, duidelijk het opperhoofd van de bende, krijgt het behoorlijk op zijn zenuwen als de klankman er maar niet in slaagt om de monitors op het juiste volume te brengen. Zijn cynisch gemekker slaat na enige tijd over naar het publiek die het lange wachten meer dan beu is en eist waarvoor het is gekomen: een concert. De la Parra repliceert dat de klank juist moet zitten want anders zullen we er ook niets aan hebben. 'We didn't travel for eight hours to get a sound like this' voegt hij er nog aan toe, verwijzend naar het feit dat de band vorige nacht uit Zwitserland is vertrokken. Als overmaat van ramp is ook het cd'tje zoek met de tanpura intro die vooraf gaat aan 'On The Road Again'. Gelukkig weerklinkt dit herkenbaar geluidje uiteindelijk plots toch uit de boxen. Meteen de echte start van het concert, het is inmiddels tien voor half elf.

Het viertal vervolgt met 'Time Was', een andere CH klassieker, hier gezongen door Dale Spalding, de multi-instrumentalist die pas enkele jaren lid is van de groep maar vocaal veel beter uit de verf komt dan 'Fito', die naast de pogingen tot zingen ook aankondigingen voor zijn rekening neemt. De vette boogie 'I'm Her Man' volgt, met Spalding feestelijk op de 'Mississippi Saxophone' (lees: mondharmonica) en een publiek dat zich meer en meer gewonnen geeft. Het wordt overigens alleen maar heter in de zaal. Hop Marianneke, wie heeft deze hitte uit het kanneke losgelaten? Ongetwijfeld de heren uit het warme California die nu, goed en wel op dreef, een 'Midnight Sun' op ons los laten die aan het aardoppervlak mooi ondergaat in een Jimi Hendrix-achtige solo van leadgitarist Harvey 'The Snake' Mandel.

De muziek die deze groep groot maakte valt nog steeds het best te omschrijven als een geslaagd huwelijk tussen countryblues en rock'n'roll.
De geest van Woodstock hangt er als een aura bovenop. Het door Larry 'The Mole' Taylor gezongen 'Amphetamine Annie', gebsaseerd op een waar verhaal, is daar een mooi voorbeeld van.

Bassist Larry wisselt zo nu en dan van plaats en instrument met Dale en krijgt ook de kans om een paar nummers van zijn vocalen te voorzien. Leadgitarist Mandel schittert met de eigen instrumentale original "A Touch of Green" dat, zo voegt Fito er schoolmeesterachtig aan toe, geschreven is onder de invloed van canabis. Toegegeven, het nummer klinkt nogal spacey, maar heeft wel iets.

"Can you still dig the blues?" wil de onvermoeibare 'Fito' de la Parra met aandrang weten en wanneer we deze vraag massaal affirmatief beantwoorden krijgen we er nog een 'Future Blues' bovenop. Toch wordt het stilaan tijd voor de finale. 'Going Up The Country' heeft wel de goeie 'feel' maar wordt door Adolfo 'Fito' helaas schrikwekkend vals gezongen. Het is het door Wilbert Harrison geschreven 'Let's Work Together', voorzien van lekkere reepjes slidegitaar, dat de zaal pas echt op het (muzikale) kookpunt brengt. Het Centre Culturel kunnen we op dit moment dan ook niet beter beschrijven dan als een hete doos. Na het afsluitende 'Boogie', waarin ieder CH lid nog eens flink uitpakt met een langdurige solo, verlaten we iets voor middernacht de zaal als zwetende runderen. Gelukkig is dit iets waar men 'up the country' helemaal niet meer van opkijkt. Wish we were in Woodstock. (meer foto's)

Shake

Yowsah, Yowsah, Yowsah met Nile Rodgers & Chic

2011-06-16T16:18:00.006+02:00

Een vijfjarige kleuter als special guest, een spectaculaire (AB)-gitaarwedstrijd en een resem onvergetelijke hits, het concert van Chic had alle ingrediënten om er een spetterende party van te maken en dat werd het ook. Achteraf zagen we dan ook alleen maar blije gezichten van vooral veertigers en vijftigers (hier en daar aangevuld met wat zonen en dochters) die de meest invloedrijke disco/funkgroep uit de geschiedenis twee uur lang het beste van zichzelf zagen geven.

Verschoning, de groep Chic moeten we anno 2011 eerder begrijpen als "Nile Rodgers & (zeer straffe) band". Toen diens kompaan / bassist Bernard Edwards in 1996 overleed viel naast het songschrijversduo N.Rogers/B Edwards ook de band uit mekaar die dit duo samen oprichtten en die verantwoordelijk wordt geacht voor een indrukwekkende reeks tophits die gescoord werden eind jaren '70 en begin jaren '80. Maar de artiest Nile Rodgers was en is nog steeds veel meer dan alleen maar de frontman van de groep Chic. Als producer en gitarist werkte hij onder meer samen met David Bowie, Mick Jagger, Madonna, Diana Ross, Debbie Harry, Sister Sledge en vele, vele anderen. Dit alles maakt dat hij recent James Brown oversteeg als meest gesamplede artiest ooit. Zo drijft 'Rapper's Delight' van Sugarhill Gang, algemeen beschouwd als de eerste succesvolle Rap/Hiphop song ooit, op de breakdown van de Chic klassieker 'Good Times'.

Maar succes kende ook in het geval van Nile Rodgers een achterkant. De muzikant/producer die kantoor hield in de damestoiletten van de New Yorkse Studio 54 nam het niet zo nauw met zijn gezondheid, geraakte aan de drugs en ontsnapte meermaals ternauwernood aan de dood. Vorig jaar nog werd er bij Rodgers een agressieve vorm van kanker vastgesteld die voorlopig gelukkig onder controle lijkt. De impact hiervan stond duidelijk te lezen op 's mans blog 'Living on Planet C'. Eén en ander zorgde ervoor dat Nile er voor koos om als muzikant terug op tournee te gaan. Muziek maken voor een levend publiek maakt hem naar eigen zeggen nog steeds gelukkig en bezweert de angsten beter dan welk ander medicijn dan ook.

Het was dan ook een blijgemutste Rodgers die zijn publiek een half uurtje voor het concert begon uitgebreid kwam begroeten. De wetenschap dat de fans van hem houden, daar is het Rodgers dezer dagen om te doen, zoveel is duidelijk.

De gevierde muzikant/producer trommelde daarna zijn achtkoppige,volledig in het wit uitgedoste band op, bestaande uit twee zangeressen, twee blazers, twee keyboardspelers en een ritmesectie. Het smetteloze gezelschap trapte meteen sfeervol af met 'Everybody Dance', gevolgd door 'Dance Dance Dance'. Tijdens dit laatste nummer mocht een vijfjarige kleuter, Kamiel Put uit Hasselt 'Yowsah Yowsah Yowsah' komen meezingen. Rodgers had de kleine Kamiel ontdekt via een alleraardigst filmpje op youtube en hem prompt op zijn Brusselse concert uitgenodigd. De ietwat bedeesde maar uiterst sympathieke Kamiel kreeg voor zijn mini-optreden een daverend applaus van het AB-publiek én de voltallige band cadeau. Hij zal zich dit moment ongetwijfeld nog lang blijven herinneren.

De sfeer verbeterde alleen maar met het naar de disco sterrenhemel gezongen 'I Want Your Love'. Het moet gezegd worden, de nieuwe Chic-zangeressen dienden niet alleen als perfecte blikvangers maar konden ook vocaal ferm hun vrouwtje staan. Dit laatste werd nog eens extra onderstreept in een Diana Ross/Sister Sledge-medley bestaande uit enkel N.Rogers/B Edwards-originals: 'I'm Coming Out/Upside Down/ He's the Greatest Dancer/We Are Family'. Ondertussen viel er onder meer muzikaal erg te genieten van de heerlijke funky baslijnen en het typische -los uit de pols- gitaarwerk van Nile Rodgers.

Chic klassiekers, met als hoogtepunt 'My Forbidden Lover' volgden elkaar in sneltempo op. Voor de 1600 flink in het zweet gewerkte fans kon de fun niet op als ook de lade hits waar Nile Rodgers aan meewerkte als muzikant en producer werd opengetrokken. 'Spacer' ontspon zich als één lang uitgerekt meezingmoment. Een uiterst sexy 'Like a Virgin' maakte de sfeer nog extra broeierig en het door de drummer naar een climax gezongen 'Let's Dance' blies het dak pas echt van de Ancienne Belgique. Zelden zo'n ambiance gezien in deze zaal!

Als uiterst leuk intermezzo volgde daarna een door Marc Decock gepresenteerde AB-gitaarwedstrijd waarin vijf vooraf geselecteerde gitaristen zich op hun instrument mochten wagen aan de intro van de ultieme Chic-hit 'Le Freak'. Vreemde eend in de bijt Bert Embrechts waagde zich ook aan een poging maar bleek helaas hors compétition. Publiekapplaus wees de uiteindelijke winnaar aan, die als trofee een gesigneerde Fender Stratocaster mee naar huis kreeg. Meteen het tijdstip om 'Le Freak' volledig los te laten op het uitzinnige publiek, gevolgd door een lang uitgesponnen versie van 'Good Times', waarna Rodgers & Co als professionele afscheidnemers het publiek uitwuifden. Als versterking voor de bekkenbodem en rugspieren kon dit tellen. "Yowsah, Yowsah, Yowsah" bleek 's morgens dan ook het enige wat wij wisten uit te brengen. Chique! (Meer foto's)

Shake

Emmylou Harris, onze engel op Hemelvaart

2011-06-07T00:28:00.004+02:00

"Hello, My name is Simon Lynge and I'm an Eskimo". Niet meteen de introductie die je zou verwachten van een singer-songwriter, ook al staat die (slechts) in het voorprogramma van een veel grotere artieste. Maar het klopt: Lynge is een zingende liedjesschrijver uit Groenland en zelfs een hele goeie. Zijn eersteling 'The Future' werd zowel door het muziektijdschrift Uncut als de kwaliteitskrant The Times met vier (pool?)sterren bedacht. Rolling Stone vond zijn plaat zelfs één van de meest memorabele debuutalbums van de laatste jaren.

In Brugge viel vooral 's mans kristalheldere zangstem op die zijn mooie, eenvoudige liedjes over liefde en dood perfect gestalte gaf. Songs als 'London Town', 'Love Comes Back To You' en 'We don't Want Life To End' deden ons onwillekeurig denken aan jonge incarnaties van James Taylor of zelfs Paul Simon. Met zijn prima cover van 'Sittin' on the dock of the bay' en een handvol geestige bindteksten over zijn geboorteland krijgt Lynge het Brugse publiek zelfs moeiteloos op zijn hand. Deze sympathieke zanger plaatsen we vanaf heden dan ook graag in het lijstje van onze favoriete Groenlanders (weliswaar nog steeds na de walrus, de narwal en de poolbeer).

En nu we het toch over bedreigde soorten hebben bedenken we dat misschien de topact van vanavond, de genaamde Emmylou Harris, er misschien ook wel eentje is, maar dan in de categorie "legendarische (alt-)country zangeressen van het edele soort". Meer dan veertig jaar timmert de nu 64-jarige Emmylou al aan de weg waarin ze de traditionele paadjes van de 'country roads' na een zekere tijd links liet liggen en het genre verruimde met allerhande rock en americana invloeden. 'Wrecking Ball' (uit 1995), u weet wel dat door Daniel Lanois geproduced topalbum, was daarbij een mijlpaal die haar verdere toekomst zou bepalen. Haar nieuwste plaat "Hard Bargain", helaas niet meteen haar beste van de laatste jaren, vindt nog steeds meer aansluiting met de ingeslagen weg van midden de jaren negentig dan met de traditionele country van haar beginjaren. Maar dit gegeven schrikte ons zeker niet af om ook deze keer razend benieuwd uit te kijken naar het concert van La Harris in het Verre Westen van Vlaanderen.

Emmylou trad dit keer aan met The Red Dirt Boys, een collectief multi-instrumentalisten van het betere soort. Zelf zag ze er nog steeds goed uit al liet de keuze van haar garderobe deze keer wel wat de wensen over. Haar zwarte kleed met glinsterende onderrok waaronder haar cowboyboots vertwijfelend piepten kunnen we slechts met één woord omschrijven: mottig! Maar dit geheel terzijde natuurlijk want wij verklaren ons bij deze onbevoegd om verder over countrymode wat dan ook te schrijven.

Openen deed onze Engel uit Nashville met 'Six White Cadillacs', op plaat eerder neigend naar rock dan naar country, maar hier sputterden de motoren toch nog wat tegen en klonk het allemaal nog wat rommelig. Idem dito voor het van Gillian Welch geleende 'Orphan Girl', een prachtsong die onvoldoende van haar schoonheid prijsgaf.

"Ik heb een gelukkige jeugd gehad, de miserie in mijn liedjes is zeker niet autobiografisch" stelde Emmylou een beetje verontschuldigend als introductie tot 'Red Dirt Girl', dat we kennen van de titelsong van één van haar vorige albums. Maar het was wachten op 'Makin' Believe', mooi omkaderd met viool een streepjes slidegitaar, vooraleer Harris haar eigen hoge niveau (lees: de hemel) bereikte. De rest van het concert bleef de countryhemel binnen bereik, met toegegeven, hier en daar ook wel eens een wat mindere song, zoals het recente 'Big Black Dog' bijvoorbeeld, maar echt dieptepunten waren er nooit.

"Het leukste aan een cd uitbrengen is dat de platenmaatschappij de volgende jaren ophoudt met aandringen om weer nieuwe opnames te maken. En ondertussen krijg ik de kans om te doen wat ik het liefst doe: spelen voor een levend publiek,' biechtte Emmylou op.

Ondertussen reeg ze de hoogtepunten wel flink aan mekaar. De Townes Van Zandt cover "If I Needed You" bijvoorbeeld, lichtjes hees gezongen maar smachtend van verlangen drijvend op wolkjes accordeon en viool. Het splinternieuwe 'My Name Is Emmett Till', een hartverscheurend epos over een lynchpartij van een zwarte jongen in de staat Mississippi in de jaren '50, liet de verontwaardiging in de stem van Harris bijna tastbaar voelen. Ook het solo gebrachte eresaluut aan de onlangs aan kanker overleden collega / vriendin Kate McGarrigle zal ons vanwege de intensiteit nog lang bijblijven.

Uptempo liep het ook lekker met pittige versies van onder meer 'Luxury Liner' en 'Born To Run'. En vergeten we vooral niet het aan Dylan opgedragen verjaarsgeschenkje 'Every Grain Of Sand' en tenslotte een hoogwaardige, lichtjes hertimmerde, versie van 'Going Back To Harlan'. De aandachtige lezer heeft nu al door dat ook deze keer Emmylou niet ontgoochelde en we hier alweer een schitterend concert van haar meemaakten.

Tussendoor roemde Harris meermaals de uitmuntende schoonheid van de stad waar ze speelde al had ze zich tijdens het aanschouwen van de Bloedprocessie dezelfde dag wel even afgevraagd of ze zich niet in San Francisco bevond. De humor hiervan werd niet meteen door iedereen begrepen.

De ongekroonde Queen of Nashville trakteerde tenslotte met twee toegiften. Vooreerst met het bloedmooie 'Boulder To Birmingham' en als laatste orgelpunt met een betoverende versie van 'Pancho and Lefty' (alweer van Townes Van Zandt). Daarna nam de countrydiva een staande ovatie waar, glimlachte tevreden en verdween dan minzaam in de coulissen van het prachtige Brugse concertgebouw. Niemand zei: "The Angel has left the building", maar het had zeker niet misstaan op een Hemelvaartsdag als deze. Hallelujah! (Meer foto's)

Shake

Tish Hinojosa bezingt het leven rondom the borderline

2011-05-22T23:50:00.003+02:00

Brussel is zeker geen onbekend terrein voor Tish Hinojosa, de Amerikaanse singer-songwriter met Mexicaanse roots die naar eigen zeggen al een keer of zes onze hoofdstad bezocht. Deze grote dame (en dan bedoelen we niet zozeer haar gestalte maar eerder haar verdiensten omwille van de kwaliteit van haar omvangrijke oeuvre dat nu toch al een 15-tal albums omvat) liet ook al eerder sporen na in Toogenblik. Getuigen hiervan zijn enkele vergeelde posters die tot op de dag van vandaag de muren van deze schitterende Harense muziekclub sieren.

"My sets are very relaxed," glimlacht Tish hetgeen het Toogenblikse publiek dat vanavond eerder uit aandachtige luisteraars dan uit onstuimige tafelspringers bestaat meteen geruststelt. Met de akoestische gitaar in de aanslag en de capodastro op de juiste plaats trapt de Texaanse af met ‘Aquella Noche’, een Spaanse ballad die al zo'n twintig jaar tot haar oeuvre behoort. Daarna kiest ze voor de titletrack uit haar meest recente cd 'Our Little Planet'. Deze van levenslust bruisende uptempo song met duidelijke tex-mex en bluegrass invloeden schreef ze samen met haar producer Marvin Dykhuis. Vervolgens neemt Hinojosa wat gas terug met het zachtjes wiegende "Mountain Lullaby", een 30 jaar oud Nashville-achtig nummer dat ze onlangs wist af te werken.

Na deze eerste drie zeer verschillende nummers stellen we met vreugde vast dat deze rijpere Tish nog niets van haar vocale kracht verloren heeft. Integendeel, qua stem mag ze zich gerust met de besten uit haar categorie meten. Het enige wat we een beetje missen is het groepsgeluid van haar platen, al begrijpen we heel goed dat een toernee met extra muzikanten voor haar een financiële strop zou betekenen. Maar hey, we willen niet klagen. Ook van dit solo optreden valt met volle teugen te genieten.

'Mi Pueblo', geschreven met de in Nederland residerende Mexicaanse Texaan David Rodriguez dompelt ons helemaal in het Centraal-Amerikaans cultureel erfgoed, terwijl het uptempo 'Sign of Truth', een reflectie over tijd en hoe deze voorbij glijdt, weer put uit de rijke Amerikaanse country & folk traditie. Het skippen tussen de het Spaans en het Engels, de Mexicaanse en Texaanse stijl en de grote mix hiervan is precies wat deze artieste groot maakt.

Niet toevallig ook dat ze enkele songs covert van Lydia Mendoza, ster van de Tejano Music en meer dan waarschijnlijk nog steeds een rolmodel voor haar.

En dan de hoogtepunten van set 1. "Pajarillo Barranque" bijvoorbeeld, een oud Mexicaans nummer dat Tish in duet met Joan Baez zong op het album 'Ring The Bells'. De song trekt als een feestje voorbij, al missen we ook hier een accordeon om de zaak eens deftig uit zijn voegen te laten barsten. Misschien dan nog liever 'In The Real West', een onbeschaamde lap American country om Emmylou Harris jaloers te maken. Evenals het geniale 'Taos To Tennessee', een roadsong waarin je de wijdse landschappen zo aan je ziet voorbijtrekken. En tenslotte de door Linda Ronstadt gecoverde tearjerker 'Donde Voy', een grenzeloos mooie song over grenzen (tussen Mexico en The USA) en de schade die deze veroorzaken in het leven van gewone burgers. Veel mooiere liedjes over hoop, (lots)bestemming en de eindeloze zoektocht naar geluk staan zelden op een playlist.

Na het nuttigen van enkele verfrissende Orvals voelen we ons helemaal klaar voor de tweede set, ingeleid door 'Master of Ceremony' Luc G., werkkracht en bezieler van Toogenblik in the past, the present & the future.

Tish pakt eerst uit met een trilogie over de machtige Rio Grande, een rivier die ontspringt in Colorado, door New Mexico stroomt en in Texas voor een stuk de natuurlijke grens bepaalt tussen de Verenigde Staten en de Mexicaanse replubliek. 'By The Rio Grande', 'Mona Lisa by the Rio Grande' en 'Riendo El Rio Corre' tekenen stuk voor stuk als gezongen verhalen over menselijk verlangen binnen het stroomgebied van de eeuwige rivier.

'Noche sin Estrellas' zingt onze uit San Antonio afkomstige nachtegaal als een gebed voor vrede in dit universum. Daarna krijgt het publiek de kans om verzoeknummertjes aan te vragen. Eentje luistert naar de naam 'I Hope Forever You'll Be Mine' en ontpopt zich als een rechttoe rechtaan countrysong. Dit feestje gaat nog een tijdje door en het publiek lijkt zich best te amuseren, klapt soms mee en beloont Tish keer op keer met welgemeend applaus. Tijdens de bisronde volgen nog de country ballad 'Roses Around My Feet' en de Irving Berlin cover 'Always' waaraan Hinojosa, vrij als ze is, nog wat Spaanse lyrics toevoegt. Zo is het mooi geweest. Bedankt Tish voor je muziek en je verhalen.

Aangezien er geen tequilla voorhanden was zochten wij verdere troost bij een smakelijke stroom Orval, terwijl we mijmerden over Cowgirls, Mexicaanse zonsondergangen en wijdse rivieren. Helaas kwamen we in real life niet veel verder dan de Zenne. Let’s call it fate.

Shake

Loudon Wainwright III schittert als performer & storyteller

2011-05-07T21:56:00.010+02:00

Dochter Lucy Wainwright Roche kreeg in de AB afgelopen maandag het voorprogramma toebedeeld van haar vader en dat was op zich wel leuk. Maar genieten deden we pas echt tijdens het concert van papa Loudon Wainwright III. De man plukte de ene parel na de andere uit zijn omvangrijke oeuvre en vergat daarbij ook niet enkele songs voor te stellen uit zijn laatste plaat '10 Songs for the New Depression'. Daarnaast blijft deze sublieme singer-songwriter ook enorm genietbaar als volbloed storyteller, hetgeen hij tijdens zijn bindtektsten ruimschoots wist te bewijzen. Al bij al zeker een concert om in te kaderen. (meer foto's)

Ten Years After serveert tijdloze bluesrock

2011-04-02T20:41:00.000+02:00

Het Centre Culturel René Magritte in het Waalse grensstadje Lessines kon vorige week vrijdag opnieuw uitpakken met een interessante affiche. De legendarische Britse band Ten Years After speelde er voor de tweede keer in een paar jaar tijd voor een bomvolle zaal doorwinterde fans van de betere bluesrock. Ten Years After, gesticht in 1966 en met de groepsnaam verwijzend naar Elvis Presley die de rock'n'roll tien jaar eerder in gang zette, treedt al bijna een decennium lang op in de originele bezetting minus zanger en gitarist Alvin Lee die zelf aan een solo carrière is begonnen. Lee wordt sinds 2003 waardig vervangen door de nieuwe stergitarist Joe Gooch die misschien vocaal iets minder uit de verf komt maar als instrumentalist toch dicht in de buurt komt van Lee. Gooch was weliswaar nog niet geboren toen de groep haar hoogtepunt bereikte met optredens eind jaren 60 en begin jaren 70 op onder meer Woodstock en The Isle of Wight. De band teert tot op de dag van vandaag voor eens stuk nog steeds op de naambekendheid die ze wist te verwerven via deze historische optredens en bewaard bleven dankzij diverse audio opnames en filmbeelden die dit momentum voor de eeuwigheid vastlegden. In Lessines kreeg een Waalse trio dat opereert onder de naam 'Cheap Killers' eerst de kans om zich langs hun beste (blues)kant te laten kennen. Zij kweten zich prima van hun taak en kregen daarvoor meer dan wat beleefdheidsapplaus.The Blues leeft nog in Wallonië, zoveel in duidelijk en laten we dit gegeven vooral meenemen tijdens de lopende communautaire gesprekken. We stelden overigens met plezier vast dat zowel Vlaamse als Waalse muziekliefhebbers zich prima thuis voelden in Lessines. Tegelijk een prima gelegenheid om spontaan met mekaar de dialoog op te zoeken. Leve België! Luid toegejuicht stappen de Woodstock veteranen wat later op de avond het podium op en barsten los met het welbekende 'I'm Coming On' dat meteen de toon zet. Wie gedacht had dat de groep more than forty years after Woodstock op sterven na dood was, moet zijn mening dringend herzien. De muziek die deze mannen brengen heeft nog steeds iets van klankgeworden vuurwerk. 'King of the Blues' bevestigt dit en de groep gaat verder op hetzelfde elan. Ten Years After brengt anno 2011 nog steeds bluesrock om duimen en vingers van af te likken. 'Hear Me Calling' (gespeeld in Bethel en later nog gecoverd door Slade) is ook zo'n sterk nummer dat deze band op zijn actief heeft staan en het licht psychedelische '50.000 Miles Beneath My Brain' trekt de geest van de Woodstock generatie helemaal naar zich toe. Ondertussen werpt de fijnbesnorde bassist en stichtend lid Leo Lyons zich een beetje op als de leider van het gezelschap en neemt als dus danig de meeste aankondigingen voor zijn rekening. De slepende blues 'Angry Words' waarin keyboardspeler Chick Churchill dankbaar met enkele riedelende solo's mag rondstrooien, behoort tot het meer recentere werk van de groep. Het daaropvolgende 'Big Black 45' drijft het tempo ineens weer op. Dit donderende, van pompende bas en fijne gitaarriffs voorzien nummer doet vaag denken aan een koppel dampende motoren die over een highway snellen. Tijdens 'The Hobbit' komt bandlid Ric Lee letterlijk en figuurlijk in de spotlights te staan om zijn kunstjes op het slagwerk te tonen. Afwisselend streelt en geselt Lee zijn trommels en bekkens dat het een lieve lust is, waarna hij achteraf zwaar bezweet het enthousiaste publiek uithijgend bedankt. Andere hoogtepunten volgen dankzij stomende versies van 'Love Like A Man', 'I'd Love To Change The World' (aangekondigd met verwijzingen naar wat er tegenwoordig in de wereld zoal gaande is) 'Good Morning, Little Shoolgirl' en natuurlijk het piece de résistance 'I'm Going Home'. Gitarist Joe Cooch blijft heel het concert lang sierlijk en geïnspireerd soleren zonder zijn ego teveel naar voren te schuiven. We kunnen ons voorstellen dat de overige groepsleden ontzettend tevreden zijn over de vervanger van boegbeeld Alvin Lee ook al mist Cooch wel een beetje het charisma van zijn voorganger. Het publiek schreeuwt en krijst om meer en krijgt dit in de vorm van het recentere 'Reasons Why' en de klassieker 'Choo Choo Mama' waarmede Ten Years After in schoonheid afscheid neemt. Na het concert blijken de sympathieke heren nog bereid om gewillig te signeren en/of op de foto te gaan met hun fans. Bedankt mannen en bedankt organisatoren van Lessines om dit feestje mogelijk te maken. (Shake)

Een ijzersterk Beady Eye in de AB

2011-03-25T07:10:00.003+01:00

Beady Eye speelde afgelopen dinsdag in de AB - tot spijt van wie 't benijdt - een magistraal concert. De mythe dat Oasis ooit zoveel was, houdt wat ons betreft weinig steek. De nieuwe groep van Liam Gallagher heeft het speelplezier teruggevonden en nummers als 'Beatles and Stones', 'The Roller', 'Millioniare' en vooral 'Bring The Light' komen live zelfs nog beter uit de verf dan op plaat. De kritiek dat er (te)veel inspiratie wordt gehaald bij groepen als The Beatles, The Stones en The Who is wat ons betreft zelfs een sterktepunt. Er wordt gezwaaid met termen als 'retrorock' maar als dat goede rock is, wat is dan het probleem? Dylan maakte misschien ooit retrofolk en Neil Young brengt zelfs af toe nog retro country en wie verwijt hen wat?
Als de zogenaamde progressieve Britpop het laat afweten is het misschien wijs eens achterom te kijken om zoals Beady Eye de zaak terug te laten knallen. (Meer foto's)

Shake

Yael Naim etaleert wereldklasse

2011-03-20T16:17:00.001+01:00

Yael Naim won enkele weken geleden de 'Victoire de la Musique', zeg maar de Franse Grammy voor beste vrouwelijke artieste en na haar magistrale concert in de AB begrepen we ook waarom. Helemaal een Française kan je haar echter niet noemen want Naim is weliswaar in Parijs geboren uit Tunesische ouders, maar na haar vierde levensjaar verhuisde ze naar Israël. Daar werd de jonge Yael in het Hebreeuws opgevoed en groeide ze op tot volwassen vrouw. Pas de voorbije jaren keerde Naim terug naar haar geboorteland Frankrijk en kreeg ze langzaam maar zeker wat bekendheid. Een meevaller op weg naar de roem was zeker het feit dat haar liedje 'New Soul' door Steve Jobs gekozen werd als soundtrack voor de commercial voor de nieuwe Apple MacBook Air. We waren dan ook zeer benieuwd naar dit concert.

Eerst maakten we nog kennis met Mariama, een uit Sierra Leone afkomstige, maar inmiddels in Keulen residerende zangeres, die voor de gelegenheid de avond mocht openen. Deze jonge, levenslustige artieste is gezegend met een aangename, soulvolle stem en brengt haar catchy songs in alle eenvoud op de akoestische gitaar. 'No Way' klonk alvast jazzy op een plezante manier en in 'Easy' stelden we met plezier vast dat deze zangeres vocaal heel sterk voor de dag kwam. Afsluiter 'Underground' noodde zelfs tot ritmisch meeklappen waardoor Mariama makkelijk de zaal op haar hand kreeg. De sympathieke jongedame had zich vast geen beter Belgisch debuut kunnen dromen.

Te midden van een speels decor waarin omgekeerde parasolletjes sfeervol oplichten verschijnt Yael Naim ten tonele. De zangeres begint sober maar intens met 'My dreams', een song uit haar schitterende cd 'She Was A Boy' die ze tijdens dit optreden praktisch integraal live zal performen. Toch kiest ze ervoor om als tweede nummer met een cover uit te pakken, het beklijvende 'Umbrella' (Rihanna) is een perfect excuus om vocaal flink uit te halen. Daarna wordt de sfeer wat luchtiger. Haar vierkoppige begeleidingsband waarin ook een paar Belgische muzikanten figureren
en die onder leiding staat van Naim's muzikale rechterhand David Donatien (cajon, drums, percussie) trekt op feestelijke wijze alle registers op in 'Come Home' met een groots meezingmoment van het publiek tot gevolg.

Daarna neemt Yael wat gas terug met het bluesy 'Never Change', opgeluisterd door schitterend werk op dobro en vocaal herinneringen ophalend aan Billie Holiday of recenter werk van Madeleine Peyroux.

Het geheel in het Hebreeuws solo gezongen 'Paris' verwijst uiteraard naar haar persoonlijke levensloop, waarna het diepsnijdende, aan de piano gebrachte 'Today' een filosofische reflectie markeert op het leven en de liefde van een vrouw die om zich heen kijkt en vaststelt dat vele dingen niet meer zo éénduidig zijn als verwacht.
'I Try Hard' draagt de zangeres op als een ode aan de diversiteit, die de angst voor het 'onbekende andere' kan overwinnen.

Daarna stort Yael Naim zich opnieuw met volle overgave in uptempo nummers.
Via een bruisend 'Go To The River', het flamboyante 'Mystical Love' en het van heuse vaudeville danspasjes voorziene 'Stupid Goal' uitmondend in een heuse jamsessie brengt zangeres & band heel de Ancienne Belgique op het kookpunt.

Het duurt even vooraleer de zangeres terug op adem komt om daarna nog ingetogen af te sluiten met de in Oosterse klanken gehulde prachtsong 'Man of Another Woman' en tenslotte het toepasselijke 'The Game is Over'.

Het laaiend enthousiaste publiek schreeuwt om meer en krijgt dit ook onder de vorm van wat we bijna zouden noemen speelgoedversies (met behulp van ukelele, klokkenspel, mini-pianootje, percussie, mandoline,...) van 'Puppet' en haar grootste hit 'New Soul'.

Dat Yael Naim flink op weg is een artieste te worden van wereldformaat is voor ons zonneklaar. Wie zich geroepen voelt om dit zelf eens met eigen oren en ogen vast te stellen verwijzen we graag naar de festivals 'Un Soir Autour du Monde' (Villers-la-Ville) of 'Couleur Café' (Brussel). A Splendid time is guaranteed for all! (Meer foto's)

Shake

Suze Rotolo (1943-2011) R.I.P.

2011-02-28T20:18:00.002+01:00

“Meeting her was like stepping into the tales of 1,001 Arabian nights. She had a smile that could light up a street full of people and was extremely lively, had a particular type of voluptuousness—a Rodin sculpture come to life. She reminded me of a libertine heroine. She was just my type.” - Bob Dylan about Suze Rotolo (1943-2011) (More Pics)

Tony Joe White overtuigt met nieuwe songs en oude klassiekers

2011-02-27T16:12:00.003+01:00

Net alvorens de Leuvense muziektempel een hele tijd zal sluiten omwille van broodnodige verbouwingswerken ontving Het Depot afgelopen dinsdagavond onze favoriete moerasvos, beter bekend onder de naam Tony Joe White. Iets meer dan twee jaar geleden stond de man op dezelfde planken in de bierstad en stelde toen zijn album 'Deep Cuts' voor. Intussen bracht White al twee aardige nieuwe schijfjes uit: een representatief live-album opgenomen in Amsterdam en een nieuwe studioplaat luisterend naar de naam 'Shine'. Vooral dit laatste album is één van zijn beste van de laatste jaren en dit maakte ons natuurlijk erg benieuwd naar het concert.

Een Leuvens duo dat opereert onder de naam Delvis mocht het publiek opwarmen en deed dit eerder matig met enkele geleende nummers van onder meer Nick Drake en Jeff Buckley. Misschien goed genoeg voor een bruin studentencafé maar hier schoot deze act toch helaas wel wat tekort.

Daarna duurde het een hele tijd vooraleer Tony Joe ten tonele verscheen. Eindelijk aangekomen nam de Amerikaanse singer-songwriter plaats op z'n stoeltje terwijl hij het publiek zoals gebruikelijk begroette met een aanstekelijk “How y’all doing?“

Gelukkig wordt het wachten ook beloond. De bluesman, in krek dezelfde outfit als twee jaar geleden, dus met zonnebril en cowboyhoed, steekt solo van wal met een aardedonker 'Way Down South', dat meteen ook letterlijk richting geeft aan het soort muziek waar deze man goed in is. Het daaropvolgende 'Roll Train Roll' dendert verder zuidwaarts op de tonen van White's oude Stratocaster, waarna onze man hulp en bijstand krijgt van een fantastische drummer die voor de rest van de avond perfect zal blijven begeleiden. De eerste droge mokerslagen in deze Black-Box-Revelation-formatie worden uitgedeeld tijdens 'Undercover Agent For The Blues' maar het is wachten tot de geweldige klassieker 'Roosevelt and Ira Lee' uit de luidsprekers barst vooraleer het publiek echt van zich laat horen.

White voelt zich ondertussen helemaal thuis in de Dijle moerassen en peddelt tussen oud en nieuw werk terwijl hij de kwaliteit constant hoog houdt. 'Season Man', een nummer uit 'Shine', waarin de gitarist vaak subtiele Knopfler-achtige streepjes uit z'n instrument plukt, blijkt zelfs een hoogtepunt. Dat kan ook gesteld worden over het meeslepende 'Tell Me Why', alweer een nieuwe song die alles heeft om het tot een TJW-klassieker te schoppen. Zij misstaan zeker niet tussen oudere bluesnummers als het mooie 'Tunica Motel' of het broeierige 'I Want My Fleedwood Back'.

De reguliere setlist sluit de Louisiaanse zanger af met prijsbeest 'Polk Salad Annie' om daarna, onder luid applaus, terug te keren voor nog twee toegiften: vooreerst een dampende versie van 'Lake Placid Blues' en tenslotte het onvermijdelijke stomende slotakkoord 'Steamy Windows' dat de laatste Leuvense ruiten met Zuiderse modder laat bedampen.

Prima concert dus van een man in vorm die maar al te goed beseft dat zijn nieuw werk gerust de vergelijking met zijn klassiek geworden materiaal kan doorstaan. De muziek die Tony Joe White live brengt staat onmetelijk ver weg van hoe muziek dezer dagen commercieel dient te klinken, maar is net daarom zo authentiek. We blijven Tony Joe White koesteren, tot in de eeuwigheid. Amen! (Meer foto's)

Shake

Richard Thompson speelt gitaarheld in de AB

2011-02-10T21:09:00.002+01:00

Ik mag mezelf zeker geen Richard Thompson kenner noemen (ook al zag ik de man al een paar keer live aan het werk). Toch geraakte ik ook nu weer sterk onder de indruk van 's mans passage in de AB afgelopen maandag. Vooral het verbluffend gitaarwerk waar Richard virtuozen als Eric Clapton naar de kroon stak maakte diepe indruk. De Brit koos overigens tijdens de meeste songs voor de elektrische gitaar en dat konden wij alleen maar toejuichen (ofschoon de akoestische Richard ook niet te versmaden is natuurlijk). Bij de bandleden droop het speelplezier ervan af, net zoals bij hun hoofdman overigens, die de hele avond bijzonder goed gemutst (of beter 'gebarret') musiceerde.

Weinig bekende nummers in de set, behalve dan 'I Want To See The Bright Lights Tonight' aan het eind van het concert. Maar toen had Thompson de wedstrijd met zijn publiek al lang gewonnen. Een trouw publiek zo bleek, dat bijna volledig bestond uit harde fans, sommigen al van het eerste uur. Wedden dat minstens 75 % van de aanwezigen volgende keer terugkeert om ook het volgende concert van dezer unieke artiest mee te maken? (Meer foto's)

Shake

Arbeid Adelt: het onvoltooid verleden van 'Jonge Helden'

2011-02-09T23:51:00.006+01:00

Arbeid Adelt!, de groep rond Marcel Vanthilt, mocht afgelopen vrijdag in de Ancienne Belgique aantreden om hun debuutalbum 'Jonge Helden' uit 1983 live te performen. Een unieke gebeurtenis zowaar die kaderde in de fameuze Rewind-reeks van de AB waarin Belgische artiesten de kans krijgen hun klassieker (vaak een meesterwerk of een mijlpaal binnen de Belgische popgeschiedenis) integraal uit te voeren.

Daar 'Jonge Helden' historisch gezien een mini-Lp was die slechts 23 minuten duurde diende aan het programma nog een tweede deel te worden gevoegd, namelijk een deel waarin de groep kon uitpakken met alle grote hits uit hun (niet zo heel lange) carrière en dit alles aangevuld met een paar nieuwe nummers.

Maar eerst mochten onze al iets rijpere helden Marcel Vanthilt (alias Max Alexander), Jan Van Roelen (alias David Salomon) en Luc van Acker hun tanden zetten in de zeven nummers die hen 28 jaar geleden met één klap op de kaart brachten van de Belgische new wave scene.

Opener 'Ik Sta Scherp' deed zijn naam niet meteen alle eer aan. Frontman Marcel deed net iets te goed zijn best om zichzelf een houding te geven, maar zonnebril en ruitjespak volstonden aanvankelijk niet om voldoende geloofwaardig in de huid van Max Alexander te kruipen. Het titelnummer 'Jonge Helden' kwam al iets beter uit de verf. En na 'Roodborstje', het niemendalletje van amper 30 seconden, stipten we 'De Man Die Alles Noteert' als eerste voltreffer aan.

De drummachine van weleer bleek vervangen door een iets hipper ogende apple-laptop waaruit Jan Van Roelen zware electrobeats putte. Daarnaast bediende Van Roelen zich van een Roland synthesizer al zagen we hem het liefst aan het werk op de sax, waaruit hij allerlei snerpende stadsgeluiden wist te persen. Gitaarmeester Luc Van Acker kwam op zijn beurt verrassend origineel uit de hoek en klonk in eerste plaats helemaal als zichzelf. Samen produceerde AA! een onderkoelde sound, schijnbaar ontsnapt uit de jaren '80 die experimenteel maar tegelijk toch ook wel wat gedateerd klonk. Avant-garde après la lettre, zeg maar.

Tijdens de drie laatste songs van 'Jonge Helden' ('Capita Selecta', '65+' en 'Het Meisje Van Mijn Hart') vond Vanthilt pas echt zijn goede draai (een driekwart pirouette) en kreeg de zanger zijn oude charisma terug. Voor we het goed en wel beseften was het eerste deel echter al voorbij.

Na de pauze trakteerde het arbeids-adellijke triumviraat ons op wat oude videobeelden van zichzelf die het eerder flauwe ' Ja Ja Ja Op Naar De Nieuwe Dimensie' wat extra glans moest geven. Tevergeefs want de film was beter dan de soundtrack. Het was wachten op de eerste echte AA! hit met de onsterfelijke lyrics “Hoe heerlijk de weemoed / Het bier, het verdriet / De stroom waarin de Vlaming zijn leven vergiet / Niet liggen op jouw rug / Lekker Westers.” eer het publiek opnieuw wakker werd.

'Half Vijf', een nieuw geslaagd nummer, hield onze interesse hoog en even later liet Marcel zijn meegereisde gasten op de menigte los. Eerst mocht rock-icoon Willy Willy 'Congostroom' van extra gitaarondersteuning voorzien en daarna was het de beurt aan Dani Klein om vocaal te komen ondersteunen in 'Stroom', het nummer waarin Vanthilt zich als een feestelijke flitspaal vermomde.
Na de minder geslaagde Monkies cover 'Steppin' Stone' viel het zwarte doek achteraan het podium naar beneden en verschenen op de stellingen een twintigtal leden van de Gentse Symphonic Band, onder leiding van een zekere Luc Van Acker (geen familie van de gitarist). Daarnaast gooide Marcel & C° er nog een achtergrondkoortje tegenaan.

Het geluid werd meteen een stuk voller, toegankelijker maar tegelijk ook commerciëler. Geen spoor meer van dat hoekig jaren '80 geluid, hier werd de kaart van het entertainment getrokken. Resultaat was wel dat het publiek zich een stuk beter leek te amuseren en ook wij moeten eerlijk toegeven dat de formule toch wel werkte.

Na nummers als 'Nergens Heen', 'Spannend' en 'Hond' volgde onvermijdelijk 'De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen', de flink meegebrulde ideale afsluiter natuurlijk. Arbeid Adelt! kwam nog éénmaal terug met 'Disco Death' en dan was het feestje voorbij. Al bij al toch een blij weerzien met naast enkele mindere momenten toch ook wel flink wat hoogtepunten.

Een honderdtal geïnteresseerden luisterden daarna nog naar een interview met de drie AA! leden in de AB CLUB. Daar verstonden we tussen de regels door dat de groep wel zin heeft in nog meer optredens ("we hebben die vierentwintig songs nu toch al vanbuiten geleerd"). Toegegeven, het zou inderdaad jammer zijn moest deze avond nu het definitieve einde betekenen van de groep. Marcel, Jan & Luc dachten er echter niet aan om dit AB concert als live cd uit te brengen, bijvoorbeeld als promotie voor volgende optredens. Neen, de ambitie reikte veel hoger: "Waarom geen "Live in Madison Square Garden" uitbrengen? Of neen, sterker nog, waarom geen: "Live in de foef van Natalia!?" Terechte vragen die ons toch nog enige tijd bezighielden. Indien u het antwoord weet mag u ons een gele briefkaart sturen. (Meer foto's)

Shake

Hannelore Bedert of de triomf van de verloren liefde

2011-01-26T21:05:00.001+01:00

De AB Club deed vrijdagavond dienst als de uitgelezen setting voor de cd-voorstelling van "Uitgewist", de fel bejubelde tweede plaat die Hannelore Bedert in nog geen drie jaar tijd uitbracht. Live trad de West-Vlaamse aan met een vijfkoppige band waarin we meteen de Gentse gitarist Thomas Vanelslander (Raymond vh Groenewoud, Arno...) herkenden. Naast dit bekende gezicht maakten ook twee strijkers, een drummer en een bassist deel uit van de groep, terwijl Bedert zich afwisselend van akoestische gitaar, keyboards en piano bediende.

Hannelore opent zeer sterk met 'De Kloten', tevens het eerste nummer op haar nieuwe plaat. Uiterst geconcentreerd en met de ogen toe bezingt ze een stukgelopen liefde alsof ze die bekijkt in een achteruitkijkspiegel, tegelijk wetende wat ze toen nog niet wist. De reflectie klinkt uiterst gevoelig, maar inzicht in het verleden brengt troost, maakt zelfbeklag overbodig en het afscheid definitief.

Een ontstemde gitaar zorgt even voor wat roet in het eten, maar wanneer 'In Uw Buurt' uiteindelijk toch losbreekt (heerlijk creatief gitaarwerk van Vanelslander) ontpopt ook deze song zich tot een pareltje. 'Koffie' introduceert de zangeres als een liedje opgedragen aan een ex-geliefde. Wanneer ze mekaar een tijdje na het eind van hun relatie opnieuw ontmoeten, schenkt de man haar koffie met melk, terwijl zij koffie al heel haar leven zwart drinkt. Het zegt wel wat over hun relatie, meent Hannelore en wie verder luistert begrijpt het helemaal.

'Met uw ogen toe' grijpt terug naar haar eerste cd ('Wat als'). Bedert brengt het nummer aan de vleugelpiano. Het bijkomende viool- & cello-arrangement laat het nummer helemaal openbloeien. Opnieuw weet de zangeres met de wondermooie stem ons tot diep in de ziel te raken.

Hannelore's teksten klinken meestal direct en natuurlijk als spreektaal die wij dagelijks gebruiken, maar er gaat tegelijk een grote poëtische kracht van uit. Het valt verder op hoe spaarzaam, maar tegelijk hoe effectief zij bijvoorbeeld met rijm omgaat. Klasse!

Daarna kan het West-Vlaamse tussendoortje 'Janker' op veel bijval van het publiek rekenen, net als 'Vocabulaire' overigens. Leuk, ook al zijn het niet meteen Hannelore's beste songs.

Dan liever 'Niemand', een aangrijpende afrekening met een gewezen (harts)vriendin en/of liefdesrivale (?) in de vorm van een reeks pijnlijke retorische vragen. Elke vraag snijdt telkens weer dieper in de wonde tot er van de ander weinig meer overblijft dan een hoopje verdriet. Om de morele overwinning nog wat meer glans te geven sluit Bedert deze song af als een tennisspeelster die de cruciale dubbele ace slaat: "Wil U wat medelijden? Zal ik het in een zakske steken?" Game, set, match: Miss HB!

Ook vree schoon: 'Onze Vader', een nummer dat Hannelore lang geleden schreef voor haar moeder wanneer deze op een bepaald moment zwaar ziek was, terwijl ze de titel van dit liedje toch aan haar vader schonk.

In het erotisch geladen 'Loeihard' profileert Bedert zich als een vrouw die weet wat ze wil, ook al verandert dit in wezen elk moment. Het liefst wil ze eigenlijk alles (en vooral datgene wat ze nog niet heeft). Listig weet deze straffe madame echter haar doel te bereiken als een eigentijdse Eva, vallend voor iedere bekoring, terwijl ze tegelijk zelf het spel bepaalt.

Het akoestisch gespeelde 'Helden' sluit de reguliere setlist af. Maar het publiek schreeuwt de zangeres geheel terecht terug de planken op.

Tijdens 'Uitgewist' trekt ze dan letterlijk en figuurlijk de stekker uit. Samen met haar bassist brengt ze het nummer zonder microfoons of verder enige andere versterking, omdat dit volgens haar de enige juist manier is om deze song te spelen.

De (verloren) liefdes die Hannelore bezingt zijn als waterdruppels, gevangen op de draden van een web. Aanvankelijk levert het een mooi spektakel op, maar wanneer de druppels te zwaar worden is er geen houden meer aan en spatten ze één voor één onherroepelijk stuk. Op liefde zit een houdbaarheidsdatum lijkt misschien de boodschap en wie dit ontkent moet de schimmels maar wegsnijden. Tijdelijkheid, vergankelijkheid van de liefde en het definitieve afscheid hieraan gekoppeld zijn sterk terugkerende thema's in het werk van Hannelore Bedert.

Dit is ook het geval voor het bloedmooie 'Feest' dat lijkt op te roepen om te genieten in het hier en nu, ook al zien we de bui van morgen reeds hangen. In de schone schijn van vandaag beseffen we nu al -vergeef me de woordspeling- het betert nooit.

Het West-Vlaamse 'Au Revoir' mag enige ogenblikken lang lekker scheuren en haalt nog eens het beste uit Hannelore's begeleidingsband naar boven. Overigens verdienen deze muzikanten ieder een vette pluim, niet in het minst omdat ze zich volledig ten dienste stellen van de songs, terwijl zijzelf vaak in de schaduw staan. Leuk ook om te zien hoe Hannelore lacht en zelf intens geniet van dit optreden.

Het ultieme slotmoment volgt daarna met misschien wel het mooiste nummer uit haar debuutplaat, dit keer solo gebracht aan de vleugelpiano. In 'Altijd Nooit Meer' worden de laatste banden met de (ex)-geliefde definitief doorgeknipt, terwijl de zangeres finaal alle opgekropte woede uitschreeuwt. Briljant!

Enig geldend besluit: in het Nederlandstalig taalgebied kent Hannelore Bedert momenteel haar gelijke niet. Haar liedjes gaan op een doodeerlijke manier over wezenlijke dingen als menselijke relaties, liefde en hoe die soms verloren gaat, zonder dat deze ergens de platgelopen paden van de gebruikelijke clichés raken.

De kans dat Bedert ooit sportpaleizen zal vullen is gering, maar mogelijk verovert ze wel uw (muzikaal) hart. Laat daarom geen kans voorbij gaan om een optreden van deze bijzondere zangeres mee te maken. Beslist een ervaring die nooit uitgewist zal geraken. (Meer foto's)

Shake

Dionne Warwick introduceert David Elliott

2011-01-25T19:37:00.003+01:00

Enkele weken geleden gezien in Hasselt: Dionne Warwick, de Amerikaanse zangeres die vooral bekend staat omdat ze wereldnummers van Burt Bacharach / Hal David de geschiedenis in zong. De grote souldame is inmiddels 70 geworden en haar stem is met de jaren een stuk dieper gaan klinken. Maar kijk, ze heeft zich hieraan aangepast en we hebben best genoten van klassiekers als 'Walk On By', ' Do You Know The Way To San Jose', ' I Say A Little Prayer', 'Alfie', 'Don't Make Me Over', 'Anyone Who Had A Heart'... Sommige nummers bracht Warwick in een geheel ander arrangement, anderen leunden dichter bij het origineel aan. Op het podium stond naast een sterke begeleidingsband ook haar oudste zoon David Elliott die Warwick al enige tijd meeneemt op tournee en die tijdens ieder optreden als opener van haar show mag opereren. Deze laatste is volop het vak aan het leren, bezit een goede stem maar schiet voorlopig toch nog enkele lengtes te kort om echt brokken te maken. In duet met zijn moeder lukte de formule (soms) wel. Toch wensten we bij momenten stiekem dat we Dionne met Barabas' teletijdsmachine terug konden flitsen naar de tijd toen ze dezelfde leeftijd als haar zoon had. Maar helaas, time waits for no one, ook niet voor de allergrootsten.
Kort samengevat: misschien niet het allerbeste optreden dat we de laatste maanden zagen, maar toch eentje waar we blij om zijn dat we het meemaakten. Het respect voor de carrière van Dionne Warwick is alleen maar gegroeid. Soul zangeressen als deze maken ze immers helaas nog zeer zelden.

Shake

Imagine Toots: 88 and still going strong

2011-01-16T23:29:00.001+01:00

Toots Thielemans kon in de Antwerpse Roma twee avonden op rij op meer dan voldoende belangstelling rekenen van een zeer divers publiek dat bestond uit mensen van werkelijk alle leeftijden. Het werk van onze muzikale baron en nationale trots is dan ook zo universeel en tegelijk zo uniek dat het nog steeds jong en oud blijft aanspreken. We zouden in dit verband misschien best een oude slogan kunnen recycleren: 'Nobody plays Toots like Toots'. Voor ons was het alweer de derde keer in negen maand tijd om Thielemans in ons land te zien optreden. In Antwerpen kozen we voor de tweede avond en de portier van de Roma die den Bompa met z'n mondmuziekske al een dag eerder had zien optreden, verzekerde ons dat Toots in bloedvorm verkeerde. Het maakte ons benieuwd.

Het Toots Thielemans Quartet bestond dit keer verder uit Karel Boehlee (piano), Clemens van der Feen (contrabas) en Joost van Schaik (drums). "Ik ben hier den enigste Belg in da groepke", grapte onze jazzveteraan verwijzend naar zijn Nederlandse muzikanten, alsof hij het zelf nog maar pas doorhad. "Enfin, ik ben feitelijk nen American-Belg", voegde Toots er grinnikend aan toe.

Die Amerikaanse spirit kwam meteen tot uiting in de Gershwin Medley 'I Love You, Porgy' en de daaropvolgend zwaar hertimmerde versie van 'Summertime'. Het viel meteen op hoe Toots zich vanaf het begin als een echte 'leader' profileerde en zijn muzikanten verbaal en niet verbaal veel maar vooral positieve aanwijzingen gaf. Fijn om te zien ook hoe hij deze manier van coaching, tot zichtbaar genoegen van zijn muzikanten, heel het concert volhield. En dit is slechts één van de vele bewijzen van de grootsheid van deze unieke artiest, zowel op muzikaal als op menselijk vlak.

Ondertussen bouwde Toots zijn set thematisch op als een soort persoonlijke biografie. Eerst kwamen de grote collaboraties aan bod. Na Paul Simons 'I Do It For Your Love' verwees de bewerking van Phil Markowitz's 'Sno' Peas' naar Thielemans' samenwerking met de grote Bill Evans. Tijdens dit laatste nummer kreeg Van Schaik overigens, onder goedkeurende blikken van zijn Meester, ruimte voor een eerste gesmaakte drumsolo.

Daarna kregen we sfeervolle uitstapjes naar de Braziliaanse muziek die Toots al decennia lang nauw aan het hart ligt, voorgeschoteld. Antonio Carlos Jobim's 'One Note Samba' volgde op het tropische 'Começar De Novo', een song die Thielemans zelf vaak heeft (her)opgenomen.

Daarna diepte onze mondharmonica gigant herinneringen op aan zijn beste filmmuziek. Het prachtige 'Midnight Cowboy' bijvoorbeeld, gecomponeerd door de Britse topcomponist John Barry, dwarrelde frivool voorbij en daarna volgde het mooie thema van de Nederlandse film 'Turks Fruit' (Rogier van Otterloo). Het filmisch drieluik kreeg afsluiting met Toots interpretatie van 'Somewhere over the Rainbow'.

Op het instrumentale spel van Thielemans zit na al die jaren nog geen sleet. Wanneer we even onze ogen dichtknepen riep het muzikale spel dat Toots uit zijn mondharmonica toverde bijna filmische beelden op van bijvoorbeeld een deltavlieger die majestueus door de lucht klieft, stijgt en daalt op de golven van de wind en dit alles in een universum van klankgeworden poëzie.

Onze jazz virtuoos kon natuurlijk ook onmogelijk om zijn eigen gecomponeerde nummers heen. Het zalige 'Waltz for Sonny' dat we eerst te horen kregen, omschreef Toots als 'het nichtje' van zijn alltime masterpiece 'Bluesette' dat hierop volgde. Tijdens dit laatste pareltje haalde van der Feen zijn strijkstok boven en herhaalde het thema op zijn contrabas. Mooi!

Als introductie tot John Lennons 'Imagine' vertelde Toots één van zijn allerbeste anekdotes uit zijn rijke professionele carrière. In het gezegende jaar 1964 ontmoette onze nationale jazzheld The Beatles in New York. Lennon stapte dadelijk op Toots af en sprak: 'Hey, you're that man with the Rickenbacker guitar' en ging met hem in gesprek.

Het was namelijk zo dat John Lennon in de late jaren vijftig een magazine in handen kreeg waarin Thielemans poseerde met zijn gloednieuwe 1958 Rickenbacker 325, een model waarvan Lennon er meteen zelf één kocht. Toots Thielemans speelde in die jaren elektrische gitaar in de band van de populaire Brits-Amerikaanse pianist George Shearing. Doelend op de Rickenbacker vertelde Lennon tijdens het gesprek met Toots over de motivatie die tot de aankoop van de gitaar had geleid die later mee de sound van The Beatles zou bepalen: "If it's good enough for Shearing, it's good enough for me".

Afsluiten deed Toots Thielemans in stijl met een recentere eigen compositie als eresaluut aan zijn aanwezige echtgenote Huguette: 'For My Lady'. We moesten achteraf de plaatselijke portier absoluut gelijk geven. Toots Thielemans verkeert in januari 2011 in bloedvorm. De volgende weken speelt hij in Rijkevorsel, Eindhoven, Düsseldorf, Oostende, Boston, Washington en New York. Ga zeker kijken als je in de buurt bent. (Meer foto's)

Shake

Eindejaarslijstjes

2010-12-30T18:49:00.008+01:00

CD TOP 10

1. FANFARLO - RESERVOIR
2. LEAVE YOUR SLEEP - NATHALIE MERCHANT
3. ROBERT PLANT - BAND OF JOY
4. ELVIS COSTELLO - NATIONAL RANSON
5. ED HARCOURT - LUSTRE
6. LOCAL NATIVES - GORILLA MANOR
7. FISTFUL OF MERCY - AS I CALL YOU DOWN
8. THE CHIEFTAINS & RY COODER - SAN PATRICIO
9. MARC ALMOND - VARIETE
10. JERRY LEE LEWIS - MEAN OLD MAN

Buiten categorie: SIGNATURE BOX - JOHN LENNON

TOP 10 - CONCERTEN

1. PAUL McCARTNEY - RDS ARENA (DUBLIN)
2. FANFARLO - AB CLUB (BRUSSEL)
3. LEONARD COHEN - SINT-PIETERSPLEIN (GENT)
4. NATHALIE MERCHANT - AB (BRUSSEL)
5. U2 - STADIO OLYMPICO (TORINO)
6. MELODY GARDOT - RIVIERENHOF (DEURNE)
7. NORAH JONES - VORST NATIONAAL (BRUSSEL)
8. KASABIAN - AB (BRUSSEL)
9. WILLIE NELSON - AB (BRUSSEL)
10. STEVE MILLER - LOTTO ARENA (ANTWERPEN)

Myrna Smith (The Sweet Inspirations) overleden

2010-12-25T20:41:00.007+01:00

Gisteren, op kerstavond, is Myrna Smith in een ziekenhuis in Los Angeles overleden. Ze had reeds enige tijd last van een nierkwaal. Smith werd 69 jaar oud.

De uit New Jersey afkomstige Myrna Smith was samen met Cissy Houston en Estelle Brown lid van 'The Sweet Inspirations'. In 1967 scoorden ze een wereldhit met het gelijknamige nummer. Als een subliem soulvol backup trio werkte de groep samen met onder meer Wilson Picket, Aretha Franklin, Solomon Burke, Van Morrison en Jimi Hendrix. Maar 'The Sweets' zullen vooral in het geheugen blijven als de vrouwelijke achtergrondzangeressen van Elvis Presley, die vanaf 1969 tot aan zijn vroegtijdige dood steeds aan de zijde stonden van The King. Dit was niet alleen het geval tijdens meer de dan duizend concerten die ze samen deden maar ook tijdens verschillende opnamesessie waren The Sweets telkens van de partij. Luister bijvoorbeeld eens naar het uitstekende album (en dvd) 'Elvis: That's the Way It Is' en je wordt gegrepen door de fantastische backings die The Sweet Inspirations hierop voorzien.

Elvis Presley had een speciale vriendschappelijke band met Myrna die hij niet alleen verwende met juwelen maar daarenboven zelfs een lichtblauwe Cadillac ten geschenke gaf. Na het overlijden van Elvis toerde de groep onder meer nog met The Bee Gees tijdens hun Amerikaanse tournee. Daarna werd het stil rond The Sweet Inspirations tot ze in 1994 uit hun as herrezen en terug gingen optreden met het nieuwe groeplid Portia Griffin (ter vervanging van Cissy Houston).

Het laatste decennium was Myrna Smith met The Sweet Inpirations vaak in Europa te bewonderen. Meestal traden ze samen op met de TCB Band (Elvis' vaste begeleidingsgroep olv James Burton). Bovenstaande foto maakte ik in 2006 in Eindhoven, tijdens een handtekeningsessie na hun concert. Op zo'n momenten was Myrna de vriendelijkheid zelve. We zullen haar missen. (Zie ook: video)

Shake

A Happy Crimble and a Very New Year!

2010-12-24T23:54:00.000+01:00

Masterclass met James Burton volstrekt uniek

2010-12-16T20:58:00.000+01:00

"Play it, James" was het afgesproken sein waarop leadgitarist James Burton, tijdens de meer dan duizend concerten die hij aan de zijde van Elvis Presley stond, wist uit te pakken met één van zijn sublieme gitaarsolo's. De naam van deze supergitarist zal dan ook ten allen tijde verbonden blijven met The King of Rock'n'Roll. Maar Burton was en is nog steeds veel meer dan enkel de sidekick van Presley. Meer zelfs, we kunnen ons niet meteen een andere gitarist voor de geest halen die met zovele grootheden uit de muziekgeschiedenis heeft samengespeeld en/of opgenomen. Ricky Nelson, Johnny Cash, Frank Sinatra, Gram Parsons, Roy Orbison, Bruce Springsteen, Emmylou Harris, Jerry Lee Lewis, John Denver, The Monkees, Elvis Costello, Joni Mitchell, Merle Haggard, ... het zijn maar enkele indrukwekkende namen van een haast eindeloze lijst artiesten waarmee James Burton ooit samenwerkte.

De "masterclass" georganiseerd door het Antwerpse Toneelhuis waarin James Burton een avond lang centraal stond dekte qua concept en benaming dan ook volledig de lading. Als opening van de reeks 'Soirées Olympique' markeerde deze eerste avond meteen het eerste schot in de roos en maakt het ons benieuwd naar het verdere verloop van deze ontmoetingen met muzikale inslag.

Het eerste deel van de avond bestond uit een gezellig onderonsje tussen James Burton, journalist Marc Didden, zanger-gitarist Geert Hellings (Stanton) en acteur Ben Segers. Alleen Didden had zijn gitaar niet meegebracht, logisch want hij is in tegenstaande tot de andere drie immers zelf geen gitarist. De vragenronde, geleid door Didden, leverde het publiek niet alleen meer info op over de lange carrière van Mister Burton, maar bracht ons tevens enig inzicht in 's man fameuze chicken pickin' gitaartechniek. Eén en ander werd door de meester zelve ter plekke gedemonstreerd. Verbazend om te zien hoe James de ene na de andere klassieke solo met het grootste gemak uit zijn mouw schudde, terwijl dezelfde gitaarpartijen voor de aanwezige 'leerling'gitaristen net een vrij zware opgave bleken te zijn. Op Didden's vraag wat we nu eigenlijk moesten denken over Gibson en Fender gitaren antwoordde James Burton laconiek dat dit enkel betekende dat er nu eenmaal 'lots of guitars' in de wereld zijn.

Na de pauze volgde het eigenlijke concert van Burton met zijn Hollandse gelegenheidsband Mufkin Tass. Met deze groep trok de legendarische gitarist in het voorjaar door Nederland wat ervoor zorgde dat één en ander reeds voldoende ingespeeld was. Mufkin Tass, dat dit jaar het debuutalbum 'Live And Love Between Passion And Persistence' uitbracht, kunnen we misschien het best omschrijven als een rootsy country-neder-pop-rock septet onder leiding van de tweelingsbroertjes Mark en Ralph Schraven. Stel je Tom Petty en zijn heartbreakers voor onder een vette laag kaasfondue en je komt aardig in de buurt van wat je je hierbij moet voorstellen.

De playlist bestond uit bekende en minder bekende songs waarop James Burton ooit zijn stempel had gedrukt. Een logisch startmoment was dan ook 'Suzie Q', de Dale Hawkins song die vooral bekendheid geniet omwille van de onsterfelijke catchy gitaarriff bedacht door -jawel- James Burton zelve. Nog zo'n onweerstaanbare klassieker waarin James het mooie weer maakte luistert naar de naam 'Hello, Mary Lou' en kennen we vooral van de Ricky Nelson versie uit 1961. De vertolking van deze hits door Mufkin Tass bood gelukkig voldoende ruimte voor Burton om uit te pakken met meesterlijk gitaarwerk op zijn vlammende signature Fender Telecaster.

In het minder bekende 'Brand New Dance', origineel een duet tussen June Carter en Johnny Cash, bleef James bijdrage vrij beperkt. Dat was ook het geval bij 'Love Hurts' in de versie van Emmylou Harris. Neen, dan klonk 'Mama Tried' (Merle Haggard) een stuk spannender, net als het van Elvis' bekende 'Burning Love', een song die Burton honderden keren moet gespeeld hebben.

Verder hoogtepunten waren onder meer het huppelende 'Ooh, Las Vegas' (Emmylou H.), het crountryvolle 'Boulder to Birmingham' (Gram Parsons), de oer-rocker 'Johnny B Goode' en het nagespeelde verschroeiende gitaarduel in 'Pretty Woman' in de versie van het 'Black & White Night' live video/album van Roy Orbison.

Na nog meer dan een handvol klassiekers en met Jerry Lee Lewis' 'Whole Lotta Shakin' Goin' On' aan de staart van deze indrukwekkende reeks wereldklassiekers, groette de 71-jarige gitaarheld minzaam als altijd samen met de zeven leden van Mufkin Tass het enthousiaste publiek. Van geen enkele 'masterclass' - in welke discipline dan ook - hebben we meer genoten als van deze.

James Burton heeft nu reeds, bij leven en welzijn, een standbeeld in zijn woonplaats Shreveport, Louisiana en dat mag niet verwonderlijk heten. Deze 'Master of the Telecaster' blijft volstrekt uniek en zal zonder enige twijfel de muziekgeschiedenis ingaan als één van de meest invloedrijke gitaristen van de twintigste eeuw. Een avond met een muzikant van dit niveau mogen meemaken blijft telkens weer onuitwisbaar. Thanks a lot, James!
(Meer foto's)

Still Miss You John...

2010-12-08T23:39:00.001+01:00

Herbie Hancock: goede bedoelingen, beperkte fun

2010-12-06T23:07:00.004+01:00

Wie het werk van Herbie Hancock de laatste 15 jaar een beetje gevolgd heeft kan niet anders dan vaststellen dat dit icoon van de jazz in deze periode van het één project naar het andere laveerde. Zijn meest recente album 'The Imagine Project' kwam hij afgelopen zaterdag in Bozar voorstellen.

De boodschap die Hancock via deze plaat en de daarbij behorende tournee de wereld instuurt is dat een respectvolle samenwerking van mensen van verschillende rassen, culturen en nationaliteiten de wereld in de 21ste eeuw beter kan maken. Zelf geeft Hancock daarbij graag het voorbeeld door binnen dit project muzikaal uit verschillende (wereld)vaatjes te tappen. Hij maakt daarbij gebruik van een groot aantal muzikanten uit alle werelddelen. De opnames van dit album werden daarenboven in zeven verschillende landen gemaakt.

In Bozar hield Herbie het echter bij een quartet aangevuld door de knappe zangeres Kristina Train. Nu en dan vulde hij deze beperkte bezetting aan door wat 'extra muzikanten' uit zijn hard disk op te rakelen. "Dit is toch de 21ste eeuw, nietwaar?" maakte Hancock zich er wat goedkoop vanaf.

Dat een mooie achterliggende boodschap niet altijd garant staat voor een sterk optreden hebben al ontelbare concertgangers aan den lijve ondervonden. En ook hier weer misten de covers van 'Imagine', 'Don't Give Up', 'The Times They Are A- Changin'', allen gezongen door Kristina Train de kracht van het origineel om echt te kunnen bekoren. Train is weliswaar een goede zangeres (genre Norah Jones) maar echt doorleefd kon je haar vertolking niet noemen. Toetsenman en zanger Greg Philliganes zorgde voor een aanvaardbare versie van 'A Change Is Gonna Come', maar meer ook niet. Op deze momenten bleef Hancock's rol eerder beperkt tot begeleider en dat was gezien de status van dit heerschap net iets te min.

Neen, Hancock is pas écht goed als hij, hetzij als begenadigd pianist, hetzij als uitvoerder van zijn typische mengelmoes van jazz, pop, elektrofunk en rock, voluit improviserend kan uitpakken. Flarden 'Watermelon Man', 'Canteloupe Island', en 'Chameleon' maakten het concert alsnog de moeite waard. En als Herbie tenslotte de formidabele eighties klassieker 'Rockit' uit zijn synth perste, ging het tamelijk statische Bozar publiek in extremis toch nog enige momenten flink uit het dak. Imagine all the people...
(Meer foto's)

Shake

Crossing Border 2010: een vat vol ontdekkingen

2010-11-25T21:20:00.003+01:00

(Klik om te vergroten)

Voor het tweede jaar op rij vond in de Antwerpse Arenbergschouwburg de slotdag van Crossing Border plaats, een bijzonder interessant cultureel festival dat overgewaaid komt uit het Nederlandse Den Haag en gericht is op een mengvorm van muziek, literatuur en film. Het eerste wat dit jaar opviel is dat de aanwezigheid ietsje lager was dan het voorbije jaar hetgeen ervoor zorgde dat je voor één en ander minder lang moest aanschuiven. Een verademing dus maar toch waren bij momenten de kleinere zalen (zoals The Hideout) ook nu weer overvol en kon je maar beter goed op tijd zijn om het concert van je keuze in ideale omstandigheden mee te maken. Kiezen bleek trouwens niet makkelijk want ook dit jaar stond er allerlei moois geprogrammeerd en aangezien er toch redelijk wat overlap in de programmatie hing kon je maar beter vooraf een wenselijk parcours uittekenen. Dit had onvermijdelijk tot gevolg dat we artiesten en groepen als Jesse Malin, Timber Timbre en Spoon helaas moesten missen, maar in de plaats daarvan kregen we enkele schitterende andere, soms heel verrassende, optredens te zien, waarover akte.

Na de poëziekunsten van het fraai ogend dichteresje Lies van Gasse stond in de grote zaal de groep Villagers op het programma. Zanger Conor O'Brien, gehuld in gestreept pulloverke en begeleid door een vierkoppige band, deed persoonlijk verslag over de slechtheid van de mens door middel van liedjes uit zijn debuutplaat 'Becoming A Jackal'. Het vroeg in de set gespeelde 'The Meaning Of A Ritual' klonk alvast bijzonder intens en lyrics als "My love is selfish/ And it cares not who it hurts/ It will cut you out to satisfy its thirst" lieten geen mens onberoerd. Helaas zagen we maar een kort stukje van dit optreden omdat we ons voorgenomen hadden om zeker geen seconde van het concert van BP Fallon & Band te missen dat deels samenviel met Villagers.

DJ, schrijver, zanger, manager, radiomaker, fotograaf en inspirator BP Fallon is dan ook een figuur die tot de verbeelding spreekt. De man werkte ooit nog voor The Beatles bij Apple (waar hij volgens de legende o.m. de wiet testte van McCartney). Later leverde Fallon hand- en spandiensten voor legendarische groepen als T.Rex, Led Zeppelin, Thin Lizzy en U2. In een productie van niemand minder dan Jack White bracht Fallon recent een 7" album ('Fame #9') uit waarin hij het spoken word genre opnieuw leven inblaast. In Antwerpen kregen de woorden van BP muzikale ondersteuning van een ijzersterke band waarin Nigel Harrison (Ex-Blondie) op bas en Aaron Lee Tasjan (The New York Dolls) op elektrische gitaar het mooie weer maakten. Vooraan in de set hoorden we het fantastische 'I Believe In Elvis Presley', een soort geloofsbelijdenis van de man zelve en mogelijk misschien van een hele generatie. 'Time Will Not Go On Forever' bezweerde Fallon ons even later op Warhol-achtige wijze en hij deed dit op de tonen van wat we zouden durven noemen een huppelende Johnny Cash gitaar. Tijdens 'The War To Fight For Love' liet gitarist Tasjan het beste van zijn kunnen horen en een nummer met een retorische titel als 'Does Anyone Care What Anyone Says In Rock'n'Roll?' ontpopte zich tot een vrolijke meestamper. Afsluiten deed BP Fallon & Band met een nummer opgedragen aan Van Morrison en zijn mythische Gloria, waarna wij het aangename gevoel kregen dat Prof Fallon al die tijd een stukje muziekgeschiedenis had gedoceerd. Schitterend.

Wat later staken we ons licht op bij de Smoke Fairies (de groepsnaam verwijst naar de ochtendnevel op de Britse eilanden) waarin het vrouwelijke duo Jessica Davies en Katherine Blamire (de blonde en de bruine) alle aandacht naar zich wisten toe te trekken. De glasheldere samenzang van beide vrouwen betoverde ons meteen. Zelden hoor je twee stemmen die beter bij elkaar passen en wanneer deze zich gezamenlijk storten op een collectie beklijvende folkmelodieën is het helemaal raak. De Fairies klinken soms wat etherisch maar zelden zoals Enya. Stel je bij hen eerder de sfeer van The Cowboy Junkies voor, met een dubbele Margot Timmens aan de microfoon en weinig tempowisselingen. Bijzonder is wel het gitaarspel van deze dames waarin zowel folk- als bluesinvloeden te bemerken zijn. De toon van de lyrics zouden we ook eerder als donker omschrijven. Songs als het bezwerende 'Erie Lackawanna' en afsluiter 'Hotel Room' overtuigden ten zeerste en dienen gerekend te worden tot de hoogtepunten van een gesmaakte set.

Een flink stuk van het concert van Low, de groep afkomstig uit het mythische Duluth in Minnesota, pikten we graag mee. Het aangrijpende 'Silver Rider', onlangs nog gecoverd door niemand minder dan Robert Plant, bleek achteraf misschien wel het sterkste nummer. Alan Sparhawk en zijn vrouw Mimi Parker aangevuld met bassist Steven Harrington putten zowel uit ouder werk (de recentste cd dateert van 2007) als uit nieuwe songs van een nog te verschijnen album. De gruizige gitaar van de Sparhawk en de koele paukenslagen van Parker hielden ons een tijdlang in de greep maar na een tijd ebde te spanning toch enigszins weg.

Na een korte maar boeiende set van de virtuoze contrabassist Joris Vanvinckenroye (alias Basta!) en de gesmaakte humor van de Nederlandse absurdist Ronald Snijders was het de beurt aan de Amerikaanse groep Local Natives om de grote zaal (lees: La Zona Rosa) onder stoom te zetten. Veel belangstelling overigens voor deze band uit L.A. en dit konden we achteraf best begrijpen. Als een bende losgeslagen wilden (cfr groepsnaam!) wierp dit heerlijke quintet zich geëngageerd in de strijd en ze wisten aldus snel alle harten voor zich te winnen. Local Natives klinkt vooral eigentijds. De vergelijkingen met Fleet Foxes, Grizzly Bear, Mumford & Sons, Vampire Weekend en op nationaal vlak zelfs enigszins met School Is Cool hangen meteen overal in de lucht. Maar desalniettemin is deze band vooral zichzelf. Hun geheim? Opzwepende drums, beklijvende meerstemmige zangpartijen, heldere gitaren en pakkende folkpop songs. Nummers als 'Wide Eyes' en de fijne Talking Heads cover 'Warning Sign' bezaten genoeg overtuigingskracht om ons meteen hun debuutplaat 'Gorilla Manor' te doen aanschaffen, bij deze ook warm aanbevolen.

De vederlichte bubblegum-pop van Twin Sister kon ons daarna nog amper bekoren. Akkoord, het lieftallige zangeresje, gehuld in een beige lange wollen trui, oogde charmant en deed ons een beetje denken aan iemand als Lio, maar dan in het blond. De met synths en elektronica opgesmukte muziek deed ons echter snel afhaken.

Als slotconcert kozen we voor Ed Harcourt in de veel te kleine Hideout zaal. Deze bijzondere Engelse artiest timmert al tien jaar aan de weg en heeft reeds een zestal albums op zijn actief. Vaak hoor je vergelijkingen met Tom Waits over hem de ronde doen en dat kunnen wij slechts gedeeltelijk beamen. Harcourt speelt inderdaad net als Waits op sommige nummers piano en durft ook wel eens alle registers open te gooien maar zelf vinden we een vergelijking met een figuur als John Cale (ten tijde van 'Paris 1919') meer gepast. Maar het dient gezegd, Ed Harcourt is vooral ook helemaal zichzelf. Voor elke song kiest hij het passende instrumentarium en op het podium doet hij dat overigens allemaal zalig in zijn eentje. De ene keer speelt hij piano, de andere keer kiest hij voor gitaar. Af en toe maakt hij gebruik van een machine die loops opneemt en deze reproduceert. Drums, percussie, zelfs vleugjes trombone worden op die manier opgenomen en terug afgespeeld. Dit duivel-doet-al-principe geeft Harcourt extra overtuigingskracht en op die manier blijft hij song na song boeien. Uit zijn laatste uitstekende plaat 'Lustre' kregen we onder meer prachtige versies voorgeschoteld van het intieme 'Killed By The Morning Sun', het overdonderende 'Fears of a Father' en het spannende 'Heart of a Wolf', waarin we als publiek naar hartenlust mocht meehuilen met de wolven. Het gejank dat dit opleverde klonk zo aandoenlijk dat we in geen geval in roodkapje's schoenen hadden willen staan. Whoooooooow!

Na deze bijzonder geslaagde editie van Crossing Border houden we onze agenda alvast scherp voor november 2011. (Meer foto's)

Shake

Jerry Lee Lewis houdt het kort maar krachtig

2010-11-21T12:47:00.000+01:00

Rock'n'Roll monument Jerry Lee Lewis was de laatste jaren meermaals in ons land aan het werk te zien. Het laatste geplande optreden op Blues Peer werd om gezondheidsredenen echter afgelast en mogelijk zou dit een verklaring kunnen zijn waarom het balkon van de Antwerpse Elisabethzaal afgelopen zaterdag helemaal leeg bleef. Zelf op de Parterre en de Corbeille bleven er nog lege plekken over. De afwezigen begingen hiermee echter een historische vergissing want The Killer speelde in Antwerpen één van zijn beste concerten van de huidige tour.

Niemand minder dan Linda Gail Lewis, de twaalf jaar jongere 'little sister' had de eer de avond te openen. Deze artieste, die net als Jerry Lee als een bezetene tekeer gaat op de piano en daarenboven gezegend is met een heerlijk southern accent in haar stem, kreeg muzikale steun van een fijn groepje waaronder backing vocaliste Annie Marie Dolan, alias de dochter van de zangeres en dus het volle nichtje van Jerry Lee. We hoorden veelal rock'n' roll- en countryklassiekers die grote broer ook al eens opnam. Met songs als 'Rip It Up', 'Let's Have A Party', 'Good Golly, Miss Molly', 'Jambalaya (On The Bayou) en 'Blue Suede Shoes' neem je natuurlijk weinig risico maar in dit geval voelde je dat de inmiddels al 63-jarige zangeres de geheimen van deze songs, samen met haar big brother, al een leven lang met zich meedroeg en dit gaf dit optreden toch een zekere authenticiteit. Het publiek kon dit duidelijk appreciëren. Linda Gail Lewis mag dan misschien niet meer ogen als een moordgriet, het killer instinct zit haar duidelijk in de genen. Zo schrikt ze er niet voor terug om, naar het klassieke voorbeeld van haar fameuze broer, de pianotoetsen met haar hiel te beroeren.

Een dame uit het publiek die gedreven door innerlijk enthousiasme spontaan aan het dansen sloeg werd tot tweemaal toe door zaalwachten manu militari de zaal uitgezet. Tijdens de pauze deden twee politieagenten deze ongelukkige vrouw uitgeleide. Wij dachten dat een grootstad als Antwerpen andere (criminele) katten te geselen had. Helaas moesten we vaststellen dat dansen tijdens een rock'n'roll concert hier schijnbaar nog tot de misdaden der burgers behoort. Een smet op een overigens prima georganiseerd concert.

Zoals gebruikelijk startte het tweede deel met enkele nummers gebracht door Jerry Lee's band, bestaande uit een verzameling ouwe landrotten onder leiding van de immer vriendelijke gitarist Kenny Lovelace. De groep spartelde zich door nummers als 'I've Got A Woman', 'Kansas City' en 'Wolly Bully' maar het bleef wachten tot de komst van The Killer zelf voor de vlam echt in de pan sloeg.

De inmiddels vijfenzeventig jarige zanger, perfect gecoiffeerd en losjes in het maatpak, begon ietwat aarzelend met rammelende versie van 'Down The Line', een stokoud nummer dat dit rock'n'roll icoon ooit nog in de beroemde Sun Studio's opnam. Het al even antieke 'You Win Again' zat meteen goed en dat was onder meer te danken aan de schitterende pianoriedels die The Killer ten beste gaf. Heel de avond zou Lewis overigens briljant wezen op z'n instrument en het leek bij momenten zelfs dat zijn vingers twintig jaar jonger waren geworden sinds zijn laatste doortocht in de Benelux. Daarenboven gaf de meester blijk van vocale kracht tijdens nummers als 'Before The Night Is Over' en 'Don´t Put No Headstone On My Grave'. Akkoord, goede ouwe Jerry Lee durft nu en dan wel eens wat te murmelen in de microfoon maar dat doet Bob Dylan al zijn leven lang. Het is de kracht en de passie (en dit nog na zovele jaren) die je bij het nekvel grijpt. Country, Blues, Boogie Woogie en pure rock'n'roll vermengden zich tot een ontvlambare cocktail ouderwets muziekplezier. 'Rockin´ My Live Away' rockte als de beesten wat onder meer ook het geval was voor 'Roll Over Beethoven'. Hoewel beide laatsgenoemde songs in herwerkte versie te vinden zijn op 's mans meesterlijk nieuwe album 'Mean Old Man' was het toch betreurenswaardig dat Jerry Lee geen andere nummers uit deze plaat speelde. Maar dit kon echter de pret niet deren. Zeker niet wanneer The Killer uitpakte met twee van zijn signature songs, met name het nog steeds onweerstaanbare 'Great Balls Of Fire' en de sublieme afsluiter 'Whole Lotta Shakin´ Goin´ On', waarbij hij als vanouds flink natrapte tegen zijn pianokruk.

Niet langer dan vijftig minuten had The Last Man Standing op het Antwerpse podium achter zijn piano gezeten, waarna hij rechtopstaand plechtig het publiek dankte en voorgoed in de coulissen verdween. Het zullen echter vijftig muzikale minuten zijn die wij ons nog lang zullen herinneren.

Achteraf spraken we enkele mensen die Jerry Lee van stad tot stad volgen en deze bevestigden de unieke kwaliteit van het Antwerpse optreden. Het doet ons nu al dromen van een spoedige terugkeer naar onze contreien. Gezien de hoge leeftijd van deze artiest is dit echter niet evident. (Meer foto's)

Shake

Deep Purple in het land der Walen

2010-11-20T12:40:00.000+01:00

Begin november trokken wij blijgemutst naar de evenementenhal WEX, te Marche-en-Famenne om de (min of mee jaarlijkse) doortocht van Deep Purple mee te maken. Om een beetje communautair de kerk in het midden te houden speelde de groep dit keer in het land der Walen, terwijl vorig jaar Antwerpen nog aan de beurt was.
De laatste maanden gonsde het op het internet van berichten dat dit de laatste tour zou worden van de purperen bende maar gelukkig werd deze kwakkel via de officiële website ontkend.

Tijdens het voorprogramma kreeg het jonge groepje Puggy zijn kans en greep deze dan ook met beide handen aan. Deze sympathieke band speelt de volgende maanden een paar keer in de AB te Brussel en zal daar ongetwijfeld brokken maken.

Weinig verrassingen sierden de setlist van Deep Purple maar niettegenstaande genoten we des te meer van briljante versies van onder meer "Things I Never Said', "Maybe I'm A Leo", "Strange Kind Of Woman", "Lazy" en "Fireball". Het schijnbare gemak waarmee supergitarist Steve Morse soleert blijft absoluut verbazend. Ian Gillan mag dan wel net zoals leeftijdsgenoot Neil Young dit jaar 65 kaarsjes uitblazen maar hij zingt, krijst en gilt nog steeds indrukwekkend. Daarnaast vertoont de ritmesectie van Ian Paice (drums) en Roger Glover (bas) weinig barsten en ook keyboardspeler Don Airey blijkt nog steeds een wizzard op zijn instrument.

Na de voorspelbare bisnummers "Hush" en "Black Night" doken wij tevreden de Waalse bossen in met de wetenschap dat de ouwe landrotten van Deep Purple nog springlevend zijn. We know It's only some old fashioned hard rock, but we like it. Oh, yes we do! (Meer foto's)

Shake

Sinner's Day: voor de overlevenden

2010-11-11T15:33:00.002+01:00

Nooit een festival gezien waar één generatie zo sterk het publiek kleurde als op Sinner's Day in Hasselt. Zo'n tien duizend in het zwart geklede mannen en vrouwen, bijna allen veertigers, haalden hun hartje op bij de muziek van de de jaren '80. Op het podium gaven enkele helden van de No Future Generation het beste van zichzelf. Enkele artiesten deden dit voor het eerst sinds lange tijd en stelden vast dat de belangstelling groot was. De Britse oerpunkers van UK Subs zagen er wat pathetisch uit, maar zanger Charlie Harper wist er wel nog een stevig 'New York State Police' uit te persen. Veel interessanter was echter het optreden dat Jah Wobble in de Club bracht. De voormalige PIL-bassist die bekend staat om zijn diepe, door merg en been dreunende basgrooves, bracht een zeer gevarieerd concert met uitstapjes naar reggae, dub en Oosterse muziek. Twee van zijn muzikanten waren Japanners, getooid in traditionele klederdracht. En toegegeven die festival kon toch wat (meer) kleur gebruiken...

Daarna zouden we even ons licht opsteken bij Marky Ramones Blitzkrieg, het hobbygroepje van de voormalige Ramones drummer, maar moesten al snel vaststellen dat dit slechts het niveau haalde van een middelmatige coverband. Neen, dan liever 'Arbeid Adelt!', begin jaren '80 één van de meest avant garde groepen uit het Nederlandstalige taalgebied, die in originele bezetting hun muzikale erfgoed wisten op te poetsen tot iets wat ook vandaag nog speciaal klonk. Toegegeven, het vroeg om enige mentale inspanning om in Marcel Vanthilt niet te bekende TV-presentator te herkennen maar deze als de enige echte, uit zijn as herrezen, Max Alexander (Vanthilt's pseudoniem in AA!) te beschouwen. Maar eenmaal deze klip genomen, klonken de oude nummers uit 'Jonge Helden' (1983) best spannend. We onthouden vooral pakkende versies van 'Capita Selecta' en 'De Man Die Alles Noteert' als hoogtepunten. Daarna kon het nieuwe nummer 'Half Vijf' en het onverslijtbare 'De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen' ons zeker ook nog bekoren.

De Belgische punkgroep The Kids, met de onvermoeibare Ludo Mariman als opperhoofd, gaf een sterke set weg waarin topnummers 'Fascist Cops' en 'There Will Be No Next Time' niet ontbraken. Daarna was het de beurt aan de meer gepolijste eightiesband 'Heaven 17'. Zanger Glenn Gregory deed zijn uiterste best om het publiek te charmeren maar slaagde daar slechts in toen hij zijn megahit 'Temptation' in de strijd wierp. Het optreden van 'The Fall' zagen we maar gedeeltelijk maar toch stelten we vast dat deze groep het winst water bij de wijn schonk. Ze klonken nog even compromisloos dan weleer en dit bedoelen we als een compliment.

Heel erg leuk was het concert van Marc Almond, de voormalige zanger van Soft Cell, die zich als een theatrale supernicht over het podium bewoog. Eindelijk ook nog eens iemand die hedendaags materiaal, afkomstig uit zijn schitterend splinternieuw album 'Variety', kon voorstellen. Daarin waren de New Wave invloeden slechts weinig voelbaar maar de folky, varieté-achtige muziek klonk als een verademing. The Selecter, jarenlang op non-actief gezet, herrees in Hasselt als een fantastische ska-band. Het originele zangduo Pauline Black en Arthur "Gaps" Hendrickson zweepten het publiek op dat zich al dansend totaal wist uit te leven op hitjes als 'Missing Words' en vooral het onverslijtbare 'On My Radio'.

Even later ontgoochelde barbie from hell Nina Hagen door vooral Engelse covers te brengen van nummers als 'Riders On The Storm' en erger nog 'One of Us' waaruit alle kracht verdwenen was. The Psychedelic Furs moesten we helaas missen om op tijd te zijn voor hoofdact Echo & The Bunnymen. De Liverpudlians maakten hun positie als hoofdact waar door de combinatie van sterke versies van hun oude hits ('The Cutter', 'Bring On The Dancing Horse', 'Lips Like Sugar', The Killing Moon') en nieuwe nummers als het ijzersterke 'Think I Need It Too'.

Al bij al beleefden we vele leuke momenten op 'Sinner's Day' en kijken we nu al uit naar de Line Up voor de volgende editie.

Steve Miller herondekt de Blues

2010-10-13T17:39:00.003+02:00

Na een zeer lange periode die maar liefst zeventien (17!) jaar duurde bracht Steve Miller dit jaar eindelijk nog eens een nieuwe studioplaat uit onder de welluidende naam ‘Bingo!’. In dit album brengt de meestergitarist hulde aan artiesten als B.B. King, Jimmy Reed, Lowell Fulson en Jimmie Vaughan, die hem de liefde voor de Blues bijbrachten. Voor een groot stuk keert Steve Miller hiermee dan ook terug naar zijn muzikale roots en we waren dan ook zeer benieuwd of dit ook te merken zou zijn tijdens zijn optreden in Antwerpen.
Enig opzoekingswerk vooraf leerde ons dat het al meer dan een kwarteeuw geleden was dat Steve Miller nog eens via een tournee door Europa trok. Vele (oudere) muziekliefhebbers herinneren zich echter nog ’s mans historische doortocht op T/W in het gezegende jaar 1982 alsof het gisteren was. En op de radio is deze artiest eigenlijk nooit echt weg geweest. Zijn hits klinken in iedere geval zeer regelmatig op allerhande FM-zenders en vaak duikt de naam Steve Miller nog op in allerhande lijstjes van invloedrijke gitaristen.
Ondanks deze goede naam en faam moesten we met spijt vaststellen dat de Lotto Arena zondagavond maar matig gevuld was voor wat wel eens de afscheidstournee van deze band zou kunnen worden. Kwam het door de concurrentie (Supertramp én Joe Jackson op dezelfde avond) of zou zijn lange afwezigheid uit de concertzalen hiermee toch iets te maken hebben? We moeten het antwoord op deze vraag schuldig blijven maar konden achteraf niet anders dan spijkerhard vaststellen dat de afwezigen –alweer- eens ongelijk hadden.
Iets over acht viel het doek (met daarop een getekende ‘Space Cowboy’) naar beneden en verscheen The Steve Miller Band te midden van een prachtig decor dat wij misschien het best kunnen omschrijven als een ‘kosmische gitaarwinkel’ .
Na de typische intro spatte een ietwat rommelige versie van ‘Jet Airliner’ uit de luidsprekers hetgeen de geluidsman de gelegenheid gaf om de klank wat bij te stellen. The Steve Miller band, bestaande uit Kenny Lee Lewis (gitaar / bas), Sonny Charles (zang), Gordy Knudtsom (drums), Joseph Wooten (toetsen) en de inmiddels 67-jarige Steve Miller (zang, gitaren) zelve, herpakte echter snel met een lekkere versie van ‘Take The Money And Run’. Maar het gedreven viertal geraakte pas helemaal op dreef bij het spelen van de nummers uit de nieuwe plaat.
Songs als Jimmie Vaughan’s ‘Hey Yeah’ en ‘Don’t Cha Know’ luidden de terugkeer naar de Blues in en toen de met een prachtige soulstem gezegende Sonny Charles de zang helemaal voor zijn rekening nam in ‘Further on up the Road’ retourneerde Steve Miller in de gedaante van wat hij misschien het liefst wil zijn: (blues)gitartist. Op zijn instrument kan Miller zich nog steeds met de allergrootsten uit de muziekwereld meten en vaak deed hij ons denken aan die andere grootmeester, Eric Clapton.
Sonny Charles kreeg onder meer ook tijdens ‘Ooh Ooh Pah Doo’ de solozang toebedeeld en hij deed dit voortreffelijk al vonden we zijn (onnozele) danspasjes er soms toch wel net iets over, maar soit.
Ondertussen wisselde Miller van gitaar als Kim Clijsters van tennisbal en bracht tussendoor eer aan de beroemde gitaarbouwer Les Paul met een lied dat hij vorig jaar op diens begrafenis had gezongen: ‘Nature Boy’. Er volgden enkele akoestische (solo)momenten, eerst het ingetogen ‘Seasons’ en daarna een pakkend ‘Wild Mountain Honey’, opgedragen aan de vorig jaar overleden Norton Buffalo, de gewezen (achtergrond)zanger van The Steve Miller Band.
Vrolijker ging het eraan toe tijdens ‘Dance Dance Dance’, dat zich ontpopte als een stampvoeter van jewelste en daarna bleef het feest tijdens een brok onvervalste Louisiana Swamp Rock genaamd ‘Tramp’. Steve & Band dreven op dit elan verder en gaven beetje bij beetje ook hun oude hits prijs. “Here’s a little magic for yah” sprak Miller en zorgde bij de intro van ‘Abracadabra’ meteen voor een enorme publieksreactie. ‘Living In the USA’ droeg de zanger-gitarist op aan de “Armed Forces in Afghanistan”. Het meer dan veertig jaar oude ‘Space Cowboy’ kreeg tevens een warm onthaal , vooral dan van de fans van het eerste uur.
Daarna gooide Steve zijn hitbox helemaal open. ‘Rock ’n Me’ deed de eerste fans rechtveren, ‘Jungle Love’ weekte er nog een paar tientallen meer los van hun stoel en tijdens de lange en knappe uitgesponnen versie van ‘Fly Like An Eagle’ stond het hele middenplein recht.
‘The Joker’ bleek tenslotte even onvermijdbaar als onverwoestbaar als (enige) bisnummer, waarna we tevreden terugkeken op een uitstekend concert. Na al dat moois bedachten we dat de groep, mocht deze volgend jaar nog willen toeren, ook prima zou staan als headliner op een zomers bluesconcert. Hello, folks from Peer, do you read me? (Meer foto's)

Meeting with Horst Fascher

2010-10-10T13:33:00.020+02:00

Had gisteren een lang en interessant persoonlijk gesprek met Horst Fascher, de Duitse beschermengel van The Beatles toen de groep in Hamburg verbleef, begin van de jaren '60. Horst, een professionele bokser, werkte als buitenwipper in de Hamburgse nachtclubs waar The Beatles optraden en raakte al gauw met hen bevriend. Hij zorgde er onder meer voor dat ze op zijn bescherming konden rekenen in de buurt van de ongure Reeperbahn, waar de muzikanten vaak bestolen of overvallen werden. Verder liet hij zijn moeder de vuile was voor de Beatles doen en af en toe nodigde hij hen thuis eens uit voor een een lekker eetmaal. In The Star Club mocht Fascher uit dankbaarheid voor dit alles af en toe eens meezingen met de groep. Zo bestaat er een opname waar hij met The Beatles als begeleidingsband 'Hallelujah, I Love Her So' zingt. Fascher mag zichzelf tot op de dag van vandaag een persoonlijke vriend van Paul McCartney noemen, die hem steevast aanspreekt als 'Horsty'.

HAPPY BIRTHDAY, JOHN LENNON @ 70

2010-10-09T00:01:00.002+02:00

WE STILL MISS YOU, JOHN

360° Tour van U2 ook onvergetelijk in Brussel

2010-10-03T22:28:00.005+02:00

Vorige week speelde U2 het Brusselse Koning Boudewijstadium zoals verwacht plat. Het concert leek in vele opzichten op het openingsconcert dat de groep gaf in Turijn, vorige maand in augustus maar er waren ook verschillen. De openingstune ‘Return of the Stingray Guitar’, splinternieuw in Turijn, klonk in Brussel een stuk meer volwassen. De Turijnse truc met de groen-wit-oranje ballonen, die samen de Ierse vlag vormden, kreeg Brussel niet te zien. Hoewel de setlist van het Brusselse woensdagavond concert lichtjes verschilde (geen ‘The Unforgettable Fire’, ‘Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me’ en ‘Glastonbury’ maar daartegen wel ‘I Will Follow’, ‘Ultraviolet’ en ‘Mercy’) bleef het leeuwendeel hetzelfde. Dit megaspektakel drijft net iets te veel op een georchestreerde choreografie om veel veranderingen toe te laten. Wie, zoals de meeste mensen, de show één keer ziet heeft hier uiteraard geen last van. De show verbaast en overdondert je zodanig dat je ogen en oren te kort komt. Het spektakel zuigt de toeschouwer van de eerste tot de laatste noot mee. Soms had je wel het gevoel dat je naar een reusachtige videoclip aan het kijken was, maar dan wel ondersteund door live-muziek.
Muzikaal valt er echter weinig af te dingen op de grootsheid van U2. Het is zeker niet de beste band ter wereld, maar wel een hele goede groep die over een groot arsenaal wereldsongs beschikt die weinigen onberoerd laat. Bono mag dan wel een meer dan behoorlijke zanger en een charismatische frontman zijn, U2 onderscheidt zich vooral door middel van de sublieme gitaarklanken van The Edge, die, als door de hand Gods gedreven, hemel en aarde beroeren.
We kunnen het begrijpen dat sommige mensen niet van dit soort massaspektakels houden maar om in dezelfde adem U2 af te doen als een middelmatige of slechte groep is de waarheid geweld aandoen. Er is in dit geval namelijk een goede reden voor hun niet aflatende succes, namelijk de muzikale kwaliteit die U2 telkens weer tijdens hun live concerten etaleert. Het is zeker niet toevallig dat de groep nu al bijna dertig jaar aan de top meedraait. Doorheen de jaren was de band niet alleen creatief maar ook innovatief en hun invloed op massa’s andere groepen valt zeker niet te onderschatten. Groepen als Coldplay en Radiohead (om er maar enkelen te noemen) zijn zwaar schatplichtig aan de Ierse groep en zouden niet bestaan hebben zonder U2, tenminste niet in hun huidige vorm . Chris Martin steekt overigens zijn adoratie voor Bono & Co niet onder stoelen of banken.
Rest er nog de discussie over de klank tijdens het concert. Toegegeven, het geluid in het Stadio Olympico was tijdens elk moment superieur aan wat we in het Boudewijnstadium te horen kregen. Bovendien stonden het volumeknoppen in Brussel constant (net iets) te hoog naar onze smaak. Maar het geluid was, tenminste voor het middenplein, zeker niet slecht. Vijf jaar geleden was dat wél het geval op sommige zitplaatsen. Het zal er wel allemaal wat te maken mee hebben waar je je precies bevond. Maar dat er beter plaatsen zijn dan het nationale voetbalstadium om een mega-concert te organiseren is zeker een feit.
Wij zijn er echter van overtuigd dat U2 de overgrote meerderheid van de aanwezigen een onvergetelijke avond bezorgden. De 360° Tour zal niet alleen de rockgeschiedenis ingaan als een mijlpaal in de categorie (mega) live concerten, maar werpt zich meteen ook op als het ultieme referentiepunt hiervoor. Men kan zich afvragen wie op dit vlak ooit beter zal doen. (Meer Foto's)

Jerry Lee Lewis - Mean Old Man

2010-09-20T22:09:00.003+02:00

Wie erin slaagt om drie Stones, één Beatle en daarnaast een heleboel andere muzikale grootheden waaronder Eric Clapton, James Burton, Willie Nelson, Kris Kristofferson en John Fogerty als gastmuzikanten op zijn nieuwste plaat te strikken, heeft per definitie al enige status opgebouwd in de wereld van zowel de country als de rock’n’roll. De man die dit voor mekaar kreeg, Jerry Lee Lewis, maakte mede het genre groot door zijn flamboyante stijl, zijn rebelse houding en vooral oneindig veel talent.
‘Mean Old Man’ is de meer dan waardige opvolger van ‘Last Man Standing’ uit 2006, misschien zelfs een betere, waarin de bijna 75-jarige Jerry Lee nog één keer (voor het laatst?) al zijn trucs uit de kast haalt. Misschien is één en ander te vergelijken met de laatste American albums van generatiegenoot Johnny Cash, maar Jerry Lee doet het natuurlijk wel helemaal in zijn eigen stijl, gaande van pure rock’n’roll over boogie woogie tot heerlijke country. Net zoals bij Cash op zijn laatste platen horen we hier een oudere zanger met een stem die autoriteit uitstraalt, ook al klinkt ze soms breekbaar. In de duetten hoor je meteen wie de meester is en wie de leerling. Jong grut als Kid Rock (‘Rockin My Life Away’) doet er alles aan om als een echte rockheld te klinken, maar als je dan even later Jerry Lee hoort zingen, weet je het wel. Zelfs Mick Jagger houdt zich eerbiedig op de achtergrond op ‘Dead Flowers’, maar zijn hyena-achtig gejank past wel perfect bij de killerstem van Jerry Lee.
De plaat begint trouwens schitterend met de titelsong waarbij Lewis van zalig gitaarwerk wordt voorzien door niemand minder dan Ron Wood. En nu we het toch over gitaarwerk hebben moet u maar eens luisteren naar wat Burton en Clapton laten horen op het heerlijk rockende ‘You Can Have Her’absoluut één van de pareltjes op dit album ook al duurt het nummer niet eens drie minuten. Op de countryballad ‘Middle Age Crazy’ klinkt de killer een stuk meer ingetogen en dat is ook het geval in ‘I Really Don’t Want To Know’ waarbij de onvolprezen Gillian Welch een akoestisch gitaarhandje toesteekt. Maar de mooiste ballad op deze collectie is zeker de hartverscheurende Kristofferson klassieker ‘Sunday Morning Coming Down’ die ons erg aan de oude Johnny Cash doet denken, ook al blijft Jerry Lee ook hier helemaal zichzelf.
Naast een paar min of meer overbodige tracks (‘Please Release Me’ en ‘You Are My Sunshine’) biedt dit album nog vele mooie tot onvergetelijke momenten. Vooreerst is er geniale Stones-cover ‘Sweet Virginia’, dat met enige hulp van Keith Richard van ons een vijfsterren notering meekrijgt, vervolgens een pakkend gospel-country duet met Solomon Burke dat luistert naar de naam ‘Railroad To Heaven’ en verder een hartstochtelijke versie van ‘Will The Circle Be Unbroken’ waarin Mavis Staples mede voor het schone weer zorgt. Ringo Starr mag verder even achter de drumkit plaatsnemen tijdens ‘Roll Over Beethoven’ terwijl John Fogerty in samenspel met Jerry Lee zijn ‘Bad Moon Rising ‘in de strijd gooit. En vergeten we tenslotte de briljante dronkemanshymne ‘Whiskey River’ (samenzang met Willie Nelson) en het solo aan de piano gebrachte ‘Miss The Missississippi’ niet. Heerlijk trouwens hoe Lewis over heel deze plaat de piano beroert en dat brengt ons tegelijk bij de eindconclusie: Nobody sings & plays Jerry Lee Lewis like Jerry Lee Lewis. Een beetje hulp van de vrienden is op ’s mans leeftijd welgekomen maar de ster op dit album blijft in eerste plaats de killer zelve.

Donovan eert Derrrol Adams in Antwerpen

2010-09-13T23:29:00.008+02:00

'When I’m Sixty-four” zongen de Beatles op hun legendarische Sgt. Pepper’s album. Laat dit nu precies de huidige leeftijd zijn van de Schotse zanger Donovan Leitch, die tijdens de jaren zestig goed bevriend was met The Fab Four. Hij was erbij toen de groep enige tijd doorbracht in India bij de Maharishi en volgens goed ingelichte bronnen gaf hij aldaar zowel Paul als John (akoestische) gitaarlessen in zijn bekende fingerpicking stijl, hetgeen later resulteerde in songs als ‘Blackbird’, ‘Julia’ en ‘Mother Nature’s Son’, waarbij zowel John als Paul Donovan’s gitaartechniek toepasten. George Harrison hielp op zijn beurt dan weer mee met Donovan’s ‘Hurdy Gurdy Man’ en schreef zelfs een extra strofe voor deze song.
Naast zijn connecties met The Beatles ontmoette Donovan in de jaren zestig ongeveer iedereen van enig muzikaal belang in die periode: Bob Dylan, The Rolling Stones, Jimi Hendrix, Joan Baez, Jimi Page,… de lijst is eindeloos. Zelf scoorde de in Schotland geboren artiest de ene hit na de andere in de sixties, zowel in Europa als in de Verenigde Staten. Tijdens de jaren ’70 ging het echter langzaam bergaf met de carrière en vanaf de doorbraak van new wave en punk verdween de zanger vrijwel geheel naar de achtergrond. Nieuw werk van hem werd meestal door het grote publiek straal genegeerd terwijl allerlei compilaties van zijn oude hits nog wel de weg naar de muziekliefhebbers vonden.
Ook nu nog behoudt Donovan Leitch zijn status als legendarisch sixtiesicoon . Het was de voorbije donderdag dan ook een uitgelezen kans om deze man eindelijk eens live aan het werk te zien op Belgische bodem. Zo’n kleine 1.300 jonge maar vooral oude(re) Belgen, waaronder flink wat bekende gezichten uit de muziek- en theaterwereld, verzamelden in de onvolprezen zaal Roma te Borgerhout. Binnenlopen in deze prachtige concertzaal is al een attractie op zich, vooral als men bedenkt welke muzikale sterren die er in het (verre) verleden nog op de planken hebben gestaan: Ry Cooder, Lou Reed, Iggy Pop, Paul McCartney & Wings,…
Een kwartiertje later dan aangekondigd verscheen de sympathieke Schot op het brede podium van zaal Roma. Hij deelde mee dat het programma uit twee delen zou bestaan, een eerste akoestisch (solo) gedeelte en een tweede deel waarin de zanger begeleid zou worden door zijn band, dit keer bestaande uit Ierse muzikanten.
Donovan zette in met het vrijwel onbekende ‘The Enchanted Gypsy’, zichzelf begeleidend op de akoestische gitaar. Hij zong dit lied met een opvallende Schotse tongval, hetgeen de song een extra folky accent gaf. Vanaf het tweede nummer schakelde de zanger over naar plain English. Het massaal meegezongen ‘Colours’ bracht een warme sfeer in de zaal en kreeg een enthousiast applaus als beloning, maar wie dacht dat Donovan vanaf hier verder zou gaan met zijn hits had het mis.
Er volgden enkele mooie maar (voor ons) meer onbekende nummers, waarna de zanger ode bracht aan mensen die hijzelf bewonderde. Joan Baez bijvoorbeeld, die geëerd werd met een prachtige versie van ‘Dona Dona’. Maar één figuur wilde Donovan, nu hij in Antwerpen optrad, speciaal gedenken, met name de Amerikaanse folk legende Derrrol Adams, die de laatste jaren van zijn leven in deze stad verbleef en er in het jaar 2000 ook zou sterven. Donovan beschouwt deze muzikant nog steeds als zijn grote leermeesters en liet dit blijken door middel van een pakkende versie van zijn eigen nummer ‘Epistle to Derroll’, waarbij hij nog eens de Adams-cover ‘I Wish I Was A Rock’ er als toemaatje bovenop deed. Het moeten ongetwijfeld ontroerende momenten geweest zijn voor de weduwe van Derroll Adams die (waarschijnlijk niet toevallig) dit concert bijwoonde.
En er volgde nog een cover, maar dan wel eentje van een song die Donovan zelf in hoogst eigen persoon heeft groot gemaakt. ‘Universal Soldier’, oorspronkelijk geschreven door de Canadese Buffy Sainte-Marie, is nog steeds één van de meest beklijvende protestliederen uit de jaren zestig. De tekst blijft, jammerlijk genoeg, na bijna een halve eeuw nog steeds brandend actueel. Het akoestisch gedeelte sloot op grandioze wijze af met ‘Catch The Wind’, Donovan’s allereerste hit uit 1965.
De zanger had ons na de pauze de songs beloofd die velen onder ons wilden horen en hij hield woord. Versterkt door een vierkoppige band bestaande uit Ierse muzikanten pakte hij uit met een tweede deel dat enkel en alleen bestond uit zijn bekendste nummers. Aanvankelijk merkte je wel dat Donovan nog niet zo lang met deze groep samenspeelde, al trokken de leden zich wel behoorlijk uit de slag. De aanwezigheid van een synthesizer vonden we wel een beetje jammer, een oude hammond of gewoon een piano was beter op zijn plaats geweest.
‘Jennifer Juniper’ schoot dartel en speels uit de startblokken. ‘Wear Your Love Like Heaven’ bracht ons in licht psychedelische sferen terwijl het oorspronkelijk Zen-Boedhistisch geïnspireerde ‘There is a Mountain’ nu klonk als een vrolijk Jamaicaans feestje. De zanger illustreerde zijn pantomimisch talent door het lurken aan een vette joint te suggereren. ‘First there is a mountain / Then there is no mountain / Then there is.’ Tja, na zo’n joint of tien kunnen we het ons levendig voorstellen!
De bijzonder mooi en intens gezongen versie van ‘Lalena’ bracht ons gelukkig terug met de voeten op aarde en eens te meer beseften we waaraan deze artiest zijn hoge muzikale status verdiende: de man heeft gewoon talent én charisma zat.
‘Sunshine Superman’, een dijk van een song, volgde maar miste de alles verschroeiende gitaarsolo van het origineel. Nee, dan liever het hypnotiserende ‘Season of the Witch’ opgeluisterd door de keyboardspeler die er een Ray Manzarek-achtige solo uitperste.
Het geweldige ‘Hurdy Gurdy Man’ zong Donovan nog steeds met die kenmerkende zware vibrato maar ook hier misten we een goede gitaarsolo middenin. Volgde nog een degelijke ‘Barabajagal’en een heerlijk ‘Mellow Yellow’, waarvan de mensheid nog steeds niet weet of dit nummer nu over een oridinaire banaan dan wel over een vibrator gaat.
Donovan stuurde ons met slechts één bisnummer huiswaarts maar dat kon dan ook tellen voor vijf nummers van het mindere soort. Het muzikale epos ‘Atlantis’ deed dienst als de perfecte afsluiter van een concert dat ons steeds zal bijblijven. We kunnen alleen maar hopen dat Donovan niet nog eens tien jaar wacht om onze contreien op te zoeken. Intussen blijven wij graag ‘Mad about Saffron’ en hopen van u hetzelfde. (Meer foto's)

Donovan staat morgen in 'De Roma' in Borgerhout. Don't miss it!

2010-09-08T18:02:00.002+02:00

Eric Burdon blijft een (rock)beest

2010-08-29T00:59:00.003+02:00

Lessines, of in het Nederlands Lessen, is een stadje gelegen in de provincie Henegouwen, net over de taalgrens en is vooral bekend omwille van het feit dat de beroemde surrealist René Magritte er werd geboren. Sinds enige tijd worden er in het CC Magritte ook uitstekende, vaak Bluesgerichte concerten georganiseerd. Johnny Winter was er in de maand maart al te gast en met Eric Burdon had de organisatie - exclusief voor België - een nieuwe grote naam te pakken.
Het uit Erps-Kwerps afkomstige Ganashake bevestigde in het voorprogramma. Di trio is aardig op weg de Belgische blueshoop in bange tijden te worden. De jonge groep, opgericht in 2009, stond dit jaar ook al op het BRBF, (Ge)Varenwinkel en later nog Binkom Blues geprogrammeerd en bruist van jeugdige energie. Dat ze goed naar de oude platen van Rory Gallagher, The Cream, Jimi Hendrix en Ian Siegel geluisterd hebben hoor je van mijlenver. We onthouden van dit optreden vooral een prima cover van ‘Give Me Back My Wig’ (Hound Dog Taylor), maar zullen een volgende keer toch ook onze oordopjes niet vergeten want deze mannen spelen werkelijk loeihard.
Daarna is het wachten op Eric Burdon, de legendarische zanger van The Animals. Naast zijn verdiensten als artiest, staat de zanger ook bekend als bevoorrechte getuige van de muziekwereld in de jaren ’60 en ’70 en verder nog om allerlei fratsen die hij in zijn persoonlijk leven verrichte. Zo was de man erbij toen zijn boezemvriend Jimi Hendrix stierf in Londen, verjoeg hij ooit de apestonede Jim Morrison uit zijn huis met een magnum .44 pistool, sloeg Johnny Rotten op het gezicht toen die iets lelijks zei over The Animals, werd in een Duitse cel gegooid omdat hij contact onderhield met leden van de terroristische Baader-Meinhof groep, was dikke maatjes met Lennon en John Lee Hooker, werd door Brian Jones (en vele anderen) beschouwd als de beste blueszanger van het blanke ras, beweert nog steeds dat, n.a.v. zijn cover van 'The House of the Rising Sun' Bob Dylan besloot om ook 'electric' te gaan spelen, diende The Who tot voorbeeld om instrumenten te vernietigen op het podium, liet Andy Summers (The Police) in zijn groep debuteren als gitarist,... Een gevuld leven, zeg maar, voor de uit Newcastle afkomstige zanger die er anno 2010 ongeveer uitziet als een kruising tussen een buitenwipper van een ongure stripteasetent en overjaarse Britse voetbalhooligan. Maar artistiek gezien doet dit er uiteraard weinig toe.
Toen na de pauze de zaallichten doofden, bleef het publiek minutenlang in het donker staan, wat aanvankelijk enige ergernis opwekte. Maar het werd al snel duidelijk dat iemand met een ego als dat van Eric Burdon pas opkomt wanneer hij dat beslist. Uiteindelijk verschenen the (vernieuwde) Animals, tegenwoordig bestaande uit Billy Watts (Gitaar), Terry Wilson (Bas), Red Young (Orgel/Keyboards) en Brannen Temple (Drums), dan toch op het podium en openden met een Roxy Music-achtige intro. Pas daarna zagen we Eric Burdon (kop thee in de hand) de kleedkamer verlaten om even later de planken te betreden en vocaal uit te barsten in ‘When I Was Young’. Nu de zanger met zijn 69 lentes in de herfst van zijn leven staat, lijkt de song toch een wat ander perspectief meegekregen te hebben dan het psychedelische origineel uit 1967.
De monsterhit ‘Don’t Let Me Be Misunderstood’ duikt vroeg in de set op en krijgt ook een wat meer eigentijdse (reggae) behandeling, desalniettemin staat de song nog steeds als een huis. Dat is onder meer te danken aan het feit dat er nog geen grammetje sleet zit op de stem van Eric Burdon. De man is immers, tussen het zingen door, nog steeds in staat tot het slaken van een machtige schreeuw waarvan je nekharen pal rechtop gaan staan.
‘San Francisco Nights’ (ook uit 1967) sluimert aangenaam voorbij waarna ‘Red Cross Store’ (2006) dienst doet als het enige recente nummer in de setlist. Even later krijgen we een flard ‘I Don’t Wanna Be A Soldier’ (Lennon) toebedeeld, maar het is wachten op ‘It’s My Life’ tot het concert werkelijk op kruissnelheid komt. De versie die we te horen krijgen leunt dicht aan bij de sound van The Animals anno ‘65. Hammond en keyboards vermengen zich met gitaren en de opzwepende stem van Burdon onderstreept met glans het rebelse karakter van deze song.
Daarna doet Burdon verder waar hij goed in is, namelijk het briljant vertolken van andermans werk op het snijpunt van blues, rhythm & blues en rock’n’roll. Tijdens ‘Boom Boom’ laat de zanger zich van zijn beste blueskant horen. The Animals –vergeef me de woordspeling- rocken als de beesten in het van Ike & Tina Turner bekende ‘River Deep, Mountain High’. Bandleden krijgen ieder erg veel ruimte om te soleren, maar doen dat uitstekend, terwijl de zanger zich dan even op de achtergrond plaatst met een koebel of een tamboerijn. De meer dan verdienstelijke gitarist Billy Watts en ouwe getrouwe Red Young, meesterlijk op Hammond en keyboards, verdienen tijdens deze momenten het meest open doekjes.
Jammer dat Burdon zijn concert ontsiert door af en toe wat onnodig te staan kankeren. Eerst krijgt een sms’end meisje op de voorste rij een “Fuckin’ Hell, I just don’t get it!” naar het hoofd geslingerd en enige tijd later scheldt het Animals opperhoofd een securityman om onduidelijke redenen de huid vol. Als Eric enige tijd later zich zingend afvraagt ‘Why Can’t We Live Together?’ hebben wij een alvast een flauw vermoeden waarom…
Natuurlijk zou dit concert niet compleet zijn zonder een versie van de grootste Animals hit ‘The House Of The Rising Sun’, die onder Burdon’s 60’ties behandeling een bijna mythische status kreeg. Nu kreeg deze klassieker een ‘barkruk’ vertolking met aanvankelijk een akoestische gitaarbegeleiding, die na enige strofes naadloos overging in een volledig elektrische versie. Mooi, maar zeker niet het hoogtepunt van de avond.
Neen, dan genoten we meer van het lang uitgesponnen dynamische bisnummer ‘We Gotta Get Out Of This Place’, waarbij The Animals nog eens alle registers opentrokken en waarbij het CC Magritte langzaam transformeerde in een zinderende dierentuin. (Enig surrealistisch taalgebruik is hier op zijn plaats, dachten we.) Daarna vonden Eric Burdon en de zijnen dat het mooi geweest was. En wij, wij zouden deze nog steeds geniale blanke bluesrot absoluut niet durven tegenspreken.
Dit prima georganiseerd concert verdiende overigens een dikke pluim, die we graag op CC Magritte’s bolhoed spelden. We kijken al uit naar de volgende optredens aldaar. (Meer foto's)

Leonard Cohen onberispelijk heer en meester in Gent

2010-08-23T13:36:00.006+02:00

Terwijl het afgelopen weekend alle pukkels verzamelen bliezen op een wei in Kiewit, begon Leonard Cohen, de Canadese poëtische veldheer van het hart, aan zijn driedaagse veroveringstocht van Gent. En ook al was de strijd, met drie keer een vol Sint-Pietersplein, op voorhand beslecht, toch keken we reikhalzend uit naar het vrijdagse openingsconcert van de éminence grise van de songschrijverij.
Terwijl de avondzon nog volop scheen en vele mensen enigszins te laat toestroomden, huppelde een onberispelijk geklede Cohen vrolijk het grote podium op, groette de massa hartelijk en zette stemmig in met ‘Dance Me To The End Of Love’. Toegegeven, het voelde ietwat vreemd aan om de man in het daglicht te beluisteren, want we associëren Cohen en zijn muziek toch eerder met de duisternis. Maar veel tijd om hierover te mediteren kregen we nauwelijks want een concert als dit zuigt meteen alle aandacht naar zich toe. Een half dozijn superieur gebrachte klassiekers passeerden de revue (zie setlist), uitmondend in een eerste hoogtepunt: het door de Spaanse bandurriaspeler Javier Mas van een intense intro voorziene ‘Who By Fire’. En Mas is slechts één van de absolute topmuzikanten die de band van Cohen rijk is. Bassist Roscoe Beck schitterde onder meer tijdens hetzelfde nummer, Keyboardspeler Neil Larson toetste de hele avond op hoog niveau, terwijl het spel van gitarist Bob Metzger niet minder dan geniaal genoemd kan worden. Drummer Rafael Bernardo Gayol, Dino Soldo (op allerlei ‘instruments of wind’), achtergrondzangeressen Sharon Robinson en The (sublime) Webb Sisters vervolledigen dit grandioze dectet. Nog steeds neemt de zanger (letterlijk) de hoed af voor zijn groepsleden, waarbij hij hen, volledig terecht, allerlei fraais toedicht. Tijdens vorige concerten deed hij dit soms net iets te vaak, maar de meester heeft ook hierin leren doseren.
Hoewel de setlist voor het grootste deel hetzelfde oogde als deze van zijn vorige Belgische concerten, trakteerde Leonard Cohen zijn publiek toch op drie nieuwe nummers, waarvan er twee teruggrepen naar de Blues en het derde het best kan omschreven worden als een typische Cohen gospel. Het eerste nieuwe nummer, ‘The Darkness”, dook voor het eerst vorig jaar in Leonard’s programma op en is zoals de titel al laat vermoeden een gitzwarte reflectie over het leven in het algemeen en over een (liefdes)relatie in het bijzonder. De song transformeert Cohen meteen tot een dylaneske bluesman, genre ‘Time Out of Mind’. “I caught the darkness baby /Drinking from your cup/ I caught the darkness baby / from your little ruby cup / I said is this contagious? / You said ‘just drink it up’”. Zoals bij elke goede Cohen-song hoeft de meerduidigheid in de lyrics nauwelijks te worden onderstreept.
Het tweede nieuwe nummer ‘Born In Chains’ volgde meteen al op het eerste. Dit gospelachtig lied bezingt de Joodse uittocht uit Egypte, waarschijnlijk als metafoor voor één van Leonard Cohen’s favoriete thema’s: de vrijheid van de ziel.
Na een gesmaakt bezoek aan het ‘Chelsea Hotel’ en een intens ‘Anthem’ stuurde de zanger ons omstreeks half tien de pauze in. Tijd om even de benen te strekken en van gedachten te wisselen over de unieke prestatie van de nu toch al bijna 76-jarige Canadees. “Leonard Cohen is één van de allerbeste performers ter wereld” was een veelgehoorde klank. We konden dit alleen maar stellig beamen.
Het begin van het tweede deel viel ongeveer samen met de ingevallen duisternis over het Gentse Sint-Pietersplein. Cohen, staande achter een synthesizer, bracht vocaal ondersteund door Robinson en The Web Sisters eerst een doorleefde versie van één van zijn lijfliederen ‘Tower Of Song’. Leonard’s onverwoestbare klassieker ‘Suzanne’, werd zoals verwacht onthaald op een zomers applaus en een paar songs later toverde de zanger met ‘Feels So Good’ het laatste, en misschien wel sterkste, nieuwe nummer uit zijn herenhoed.
Ook nu weer moesten we onwillekeurig aan Dylan denken. Het bluesy ‘Feels So Good’ is slechts zeer recent aan Cohen’s setlist toegevoegd en de tekst durft tijdens zijn laatste optredens al eens te variëren, alsof de definitieve versie nog niet gevonden werd. In dit bittere lied lijkt de singer-songwriter af te rekenen met een oude geliefde, zonder zich er evenwel helemaal van te kunnen bevrijden, ook weer typisch Cohen natuurlijk. “Feels so good / not to love you like I did / It’s like they tore away the blindfold and they said we’re gonna let this prisoner live”.
Tijdens het laatste deel van het concert plukte de zanger naar hartelust verder pareltjes uit zijn rijk gevulde oeuvre. Sharon Robinson kreeg haar moment de gloire tijdens ‘Boogie Street’. ‘Hallelujah’ dreef op een orgelbegeleiding waar alle Gentse kerken en kathedralen van droomden en tijdens de uitgebreide bisrondes wist vooral het blauwverlichte ‘Famous Blue Raincoat’ tot in de ziel te raken.
Vermelden we tenslotte nog een door The Webb Sisteres engelachtig naar de sterren gezongen ‘If It Be Your Will’, een feestelijk ‘Closing Time’ en een ultiem ‘I Tried To Leave You’ en u zal begrijpen dat Gent helemaal aan de voeten lag van de Canadese meester.
First he took Bruges, Brussels, Antwerp & Ghent and then he’ll take… Hasselt? Limburgers, hou jullie alvast klaar volgend jaar. (Meer foto's)

Jazz-zangeres Abbey Lincoln overleden in New York

2010-08-17T00:27:00.007+02:00

Nooit vergeet ik het concert dat ik van Abbey Lincoln zag in de Ancienne Belgique in 1999. Je kon bij momenten een speld horen vallen, de intensiteit die ze wist op te bouwen was vaak adembenemend. Je kon merken dat ze sterk beïnvloed was door Billie Holiday, maar tegelijk ook genoeg persoonlijkheid had om vooral zichzelf te zijn. Samen met haar echtgenoot Max Roach streed ze jarenlang tegen de discriminatie van de zwarten in Amerika en ook dat was vaak te horen in haar teksten. Op haar laatste prachtige plaat ‘Lincoln sings Lincoln’ (2007) kreeg ze onder meer de hulp van gitarist Larry Campbell (die jarenlang met Bob Dylan toerde). Met het overlijden van Abbey Lincoln verliest de jazz één van haar meest markante vrouwelijke stemmen. De zangeres werd 80 jaar.

Meeting Jerry Schilling from the Memphis Maffia

2010-08-16T02:31:00.027+02:00

Jerry Schilling (Memphis, 1942) ontmoette Elvis reeds in 1954. Al snel werd hij bevriend met Presley en hij zou tot 1977 één van zijn naaste vertrouwelingen blijven. Jerry schopte het tot jongste lid van de zogenaamde 'Memphis Maffia', de onmiddellijke entourage van Presley. Deze man was erbij toen Elvis The Beatles ontmoette in 1966, ging mee op tournee met de King, hing jarenlang rond in Graceland en ontmoette samen met Elvis president Nixon in The Oval Office. Voor zijn bewezen diensten kocht Elvis het huis waar Schilling tot op de dag van vandaag nog steeds in woont. Schilling was ook één van de mensen die de kist van Elvis droeg op diens begrafenis. Enkele jaren geleden schreef Jerry Schilling zijn herinneringen neer in het boek 'Me And A Guy Named Elvis'. Elvis Presley stierf vandaag precies 33 jaar geleden.

U2 opent in Turijn met wereldklasse

2010-08-12T17:08:00.003+02:00

Wie zoals wij van muziek houdt én graag reist, krijgt af en toe de kans om een dubbelslag te slaan en aangezien onze vakantiewegen dit jaar de schitterende Italiaanse stad Turijn doorkruisten, konden we niet aan de drang weerstaan om het eerste U2 concert mee te maken van de third Leg of the 360° tour. Het integrale tweede deel van de tour werd door de groep gecancelled omwille van gezondsheidproblemen van zanger Bono. De brave man sukkelde namelijk met een serieuze hernia, die hij had opgelopen de dag na zijn vijftigste verjaardag. Dit zette de groep maandenlang op non-actief, tot grote wanhoop van tienduizenden fans die de Amerikaanse concerten van de Ierse groep op hun buik konden schrijven.
Er werd dan ook aardig gespeculeerd over wat de band er in Turijn zou van bakken. Zou Bono wel fit genoeg geraken voor een nieuwe Europese tournee? Klopte het dat de groep nieuwe nummers had ingestudeerd? Wat mochten we eigenlijk nog verwachten van U2, nu Bono de kaap van de vijftig voorbij is? Zou Turijn een afgang worden en lag de lijkwade voor Bono al klaar? Bewust van dit soort vragen waar het internet dagenlang van gonsde, bereidde de groep zich bijzonder goed voor op dit openingsconcert. Met de regelmaat van de klok berichtten fans die kampeerden voor het Stadio Olympico (de thuisbasis van zowel Juventus als FC Torino) over grote U2 bedrijvigheid en lange repetitierondes. Op de vooravond van de grote dag werden deze trouwe fans na de ultieme repetitie trouwens door Bono & Co getrakteerd op zowel pizza als op handtekeningen van zichzelf en de andere groepsleden, hetgeen scènes opleverde die op de morgen van de zesde augustus zowat alle Italiaanse kranten sierden.
De Britse groep Kasabian kreeg dit keer het voorprogramma toebedeeld. De band die in Engeland al een paar jaar lang brokken maakt (onder meer als winnaar van diverse muziekprijzen zoals de Brit Award voor ‘beste groep’) en in de UK stilaan Oasis naar de kroon steekt, deed het meer dan behoorlijk in Turijn. Lefgozer Tom Meighan bewees (net zoals hij in de AB enkele maanden geleden liet zien) dat hij weet hoe hij een (groot) publiek moet bespelen. Bovendien heeft Kasabian met Sergio Pizzorno een klassebak van een gitarist in huis. Met song als ‘Where Did All The Love Go?’, ‘Vlad The Impaler’ en vooral ‘Fire’ (door MOJO nog verkozen tot song van het voorbije jaar) oogstte Kasabian bij de Italianen net iets meer dan het gebruikelijke beleefdheidsapplaus, wat op zich geen slecht resultaat was want iedereen wachtte natuurlijk op de supergroep uit de Ierse Republiek.
U2 liet op zich wachten tot op het moment van volledige duisternis. Op de tonen van Bowie’s ‘Space Oddity’ beklommen Bono, The Edge, Adam Clayton, Larry Mullen Jr. het immense podium en zetten meteen een splinternieuw instrumentaal nummer in, waarvan we later horen dat het ‘Return of the Stingray Guitar’ heet. 42.000 uitzinnige Italianen juichen de zwartlederen, uitdagend dansende Bono luidkeels toe. De eerste rijen vormen met honderden groen , wit, oranje gekleurde papiertjes de wapperende Ierse vlag. Wat verder zwaaien dolenthousiaste mensen met ontelbare rode ballonnetjes, duizenden fotoflitsen verlichten het stadium, kortom: feest! ‘To-ri-noooo’ schreeuwt Bono en meteen daarna jaagt The Edge de intro van ‘Beautiful Day’ het universum in, waarop het stadium even later bij het refrein helemaal op zijn grondvesten davert. Werkelijk iedereen klapt en zingt mee, quasi onmogelijk om hiervan niet onder de indruk te geraken. ‘What Time Is It In The World?’ wilde Bono retorisch weten. Het daarop volgende ‘Magnificent’ is opnieuw een schot in de roos. The Edge laat zijn gitaar stotteren en stuiten, Adam en Larry houden het ritme strak, het ‘Only Love’-stukje krijgt opnieuw een massale samenzang. …
Zo davert de U2 pletwals onverstoort verder over het nachtelijke Turijnse Stadio Olympico . Klassenummers als ‘Mysterious Ways’ en ‘I Still Haven’t Found What I’m Looking For’ zetten de plek eens te meer in vuur en vlam. Tussendoor laat Bono de Italianen eventjes ‘Happy Birthday’ zingen voor de pas twee dagen later jarige The Edge (49). Even later vraagt de zanger onze onverdeelde aandacht voor een nieuwe song, ‘Northstar’ genaamd. Stadiumverlichting gaat uit en duizenden aanstekers en mobiele lichtjes zijn een tijdlang de enige verlichting in de arena. Het nummer zelf is een akoestisch pareltje dat moeiteloos zijn weg naar de sterren vindt. Alsof dat nog niet genoeg is trakteert U2 ons daarna nogmaals op een splinternieuw nummer dat de titel ‘Glastonbury’ meekreeg, opgedragen aan het bekende muziekfestival (waarop zowat alle bekende artiesten ooit hebben gestaan, behalve U2 zelve). ‘Glastonbury’ blijkt een oerstevige rocksong van typische U2-signatuur (genre ‘Vertigo’) en stevent ongetwijfeld af op een mooie (Live) toekomst. Tot zover de primeurs, dachten Bono en zijn orkestje die daarna weer overschakelden op bekend materiaal
We onthouden vooral het aardige ‘In A Little While’, begeleid met videobeelden van ‘onze’ Frank De Winne, het deels in het Italiaans gezongen ‘Miss Sarajevo’, het wonderschone ‘City Of Blinded Lights’ en het onvermijdbare ‘Sunday Bloody Sunday’. Bono, de wereldverbeteraar maakte ook nu weer wat welgemeende promotie voor Amnesty International en via een videoboodschap van de Zuid-Afrikaanse Bisschop Desmond Tutu leerden we dat we ons als ‘ONE’ moesten gedragen, hetgeen dan weer een goede aanleiding bleek om de song met dezelfde titel de arena in te sturen. Vermelden we tenslotte nog ‘With Or Without You’ en ‘Moment of Surrender’ als ultieme orgelpunten van een concert dat ons nog lang zal bijblijven. We konden niet anders dan concluderen dat U2, met een magnetiserende frontman als Bono , een vlijmscherpe gitarist als The Edge en last but not least een ijzersterke ritmesectie als die van Clayton en Mullen absolute wereldklasse blijft.
Tijdens het verlaten van de Italiaanse voetbaltempel bemerkten we alleen maar tevreden gezichten. De niet officiële merchandising die overal in de straten van Turijn werd aangeboden verkocht nog tot diep in de nacht als zoete broodjes. De volgende morgen blokletterde ‘La Stampa’: ‘U2 a Torino, concerto leggenda per i santi rockettari’. Geen woord van gelogen.
Toch geven we nog graag deze uitgeleide mee: wie sowieso allergisch is voor dit soort megaconcerten, blijft in september best weg uit het Koning Boudewijnstadium. Maar voor anderen, die niet schuw zijn voor uitvergrote showelementen, genre The Rolling Stones op Werchter, is deze 360° tour van U2 een stevige aanrader.
(Meer Foto's of Lees)

Alice Cooper springlevend in ’Theater des Doods’

2010-08-11T16:18:00.008+02:00

Voor het eerst stond er op de Lokerse Feesten een heuse metaldag op het programma. Drie groepen (Anthrax, Papa Roach, Life of Agony) lieten we gewillig aan ons voorbijgaan, maar voor goede ouwe Alice Cooper wilden we wel nog graag onze aandacht helemaal op scherp stellen. Het formidabel concert dat de shockrocker vorig jaar gaf in Zottegem zat immers nog fris in het geheugen. Een beetje vreesden we om krék dezelfde show te zullen meemaken als toen, maar dat bleek gelukkig niet het geval.
Om de show die de man opvoert is het natuurlijk deels te doen, maar wie denkt dat dit volledig ten koste gaat van de muziek is slecht geïnformeerd. Cooper weet zich de laatste jaren immers te omringen met een horde jonge muzikanten die spelen met de gretigheid van hongerige wolven die bloed ruiken (wat in het geval van Alice Cooper wel eens zou kunnen, al zal het hier dan wel om namaakbloed gaan). Moord en doodslag blijft immers hét centrale thema in Alice’s ‘Theatre of Death’ tour. Maar terwijl Cooper tijdens zijn beginjaren hiermee de mensen echt nog kon shockeren, is het nu allemaal vaudeville geworden, doorspekt met humor. Het belangrijkste blijft echter wel dat het werkt en dat is zeker het geval want vervelen doe je je geen moment.
Cooper, bijzonder goed bij stem in Lokeren, opende sterk met ‘School’s Out’, dat gezien de tijd van het jaar op veel meeval van het jeugdig publiek kon rekenen. ‘No More Mr. Nice Guy’ dat daarop volgde, maakte meteen de levensfilosofie van de Amerikaan duidelijk: ‘Hoera, vanavond mag ik de ondeugende zijn!’ ‘I’m Eighteen’, een leugentje om bestwil zullen we maar denken, zong Alice met de overtuiging van een rebelse tiener. De aanwezige jeugd in Lokeren scandeerde de song met opgestoken duivelshandjes uit volle borst mee. Omdat stout zijn gestraft dient te worden en schuld onvermijdelijk tot boete leidt, werd de zanger met grote gebaren in een dwangbuis geduwd. Het zingen lukte tijdens ‘Wicked Young Man’ en ‘Ballad of Dwight Fly’ echter nog wonderwel en onze held slaagde er zelfs in om zich uit zijn benarde positie te bevrijden, daarna een vrouw (gespeeld door zijn dochter, Calico) te mishandelen en deze later ook te wurgen (‘Only woman Bleed’). Omwille van al deze fratsen diende onze sympathieke rocker te worden veroordeeld tot de dood op het schavot. Na enkele glanzende gitaarsolo’s (die er mochten zijn) van zijn meestergitaristen Chuck Garric, Damon Johnson en Keri Kelli verrees de zanger een tijdje nadien gelukkig weer uit den dode om later in de show nog eens te worden doodgespiest, te sterven aan de galg of doorboord te worden door een reuze injectienaald. ‘I Love The Dead’ klonk het feestelijk door de boxen en we moeten toegeven dat sterven nooit zo sexy oogde dan op Alice’s manier. Er zit bij de zwaar geschminkte rocker misschien meer dan één vijs los, maar daar is in feite niks mis mee, integendeel.
Maar moest het alleen maar om theater gaan, konden we beter naar de schouwburg trekken. Gelukkig trakteerde Cooper, tussen het doodgaan door, ook nog op enkele van zijn meest onweerstaanbare klassiekers. Zo smaakte gif nog nooit zo zalig als in het massaal meegebrulde ‘Poison’. ‘Billion Dollar Babies’ daverde als een zware fiets op kinderkopjes, wat eveneens het geval was bij ‘Feed My Frankenstein’.
Maar Alice Cooper haalde pas helemaal zijn slag binnen tijdens het ijzersterke ‘Elected’, waarbij hij volledig gekleed in een ziveren glitterpak, wild met de Belgische driekleur zwaaide. ‘I Know there are troubles in Brussels and Antwerp, but you know what? I don’t care!’ liet Alice tussendoor ook even weten in zijn verkiezingsspeech. Daar konden De Wever en Di Rupo nog eens een puntje aan zuigen! Een enthousiast onthaalde herneming van ‘School’s Out’ sloot het concert op vlammende wijze af. Alice Cooper blijft een uniek stukje muziektheater dat we iedereen durven aanraden. (Meer foto's)

Fogerty triomfeert op Kick-Off Suikerrock

2010-07-26T01:51:00.005+02:00

Doors: 19 uur, stond er in grote letters op de affiche en rondom dat tijdstip openden Robbie Krieger en Ray Manzarek, de originele Deuren van weleer, het Suikerrockfestival. We zagen de overlevers van de legendarische groep al een paar keer eerder aan het werk tijdens de voorbije jaren. Onder de namen ‘Doors of the 21th Century’ en daarna ‘Riders On The Storm’ leverden Krieger, Manzarek & Co in het verleden telkens gedreven concerten af, waarna wij, als volbloed Doors-fans, tevreden huiswaarts keerden. Tijdens deze periode mocht Ian Astbury (The Cult) de rol van Jim Morrison vertolken en deze kwijtte zich behoorlijk van zijn taak. Na Astbury kreeg Brett Scallions (Fuel) zijn kans om in de huid van Morrison te kruipen. Niet lang, want hij werd al spoedig de laan uitgestuurd.
In Tienen stond een Kroatische zanger, met een naam die een beetje klinkt als een ex-joegoslavische oorlogsmisdadiger, achter de microfoon. Miljenko Matijevic zag er niet alleen uit als een gebuisde deelnemer van Idool van de Balkan maar klonk ook zo. Geen enkel moment kwam zijn act geloofwaardig over en ook muzikaal boterde het niet. Van een machtige song als ‘Break On Through’ bleef geen spaander heel. ‘When The Music’s Over’ deed ons verlangen naar het moment dat in de songtitel beschreven staat. Maar het werd nog genanter als de 71-jarige Manzarek het volk aanzette tot het gebruik van marihuana en LSD. Krieger, met Morrison T-shirt en een broek die Prins Carnaval jaloers zou maken, degradeerde samen met zijn makkers ‘Alabama Song’ tot een onnozele hoempapa, die –in het beste geval- nog door mijn suikertante kon worden gesmaakt. Het Tiense publiek pikte dit echter zonder morren en zwaaiden met de armen alsof er opnamen gemaakt werden voor ‘Tien om te Zien’. ‘Love Me Two Times’ zong Matijevic daarna schreeuwerig met gebalde vuisten. We konden alleen maar hopen hiervan gespaard te blijven. Van dit machogedoe, verlos ons Heer. De gitaarintro van Krieger bij ‘Spanish Caravan’ kon nog enigszins boeien maar afsluiter ‘Light My Fire’ genereerde op geen enkel moment een orgastische steekvlam zoals in verleden want tot meer dan een uitdovend waakvlammetje bleken deze klapdeuren niet in staat. Doodjammer.
Kort daarna was het de beurt aan John Fogerty. Vanaf de eerste noot wisten we dat dit geheel andere koek zou worden. ‘Hey Tonight’ schoot vurig uit de starttblokken. ‘Green River’, één van CCR’s allerbeste nummers, beet van zich af als een stel hongerige alligators in de Mississippi., waarna Fogerty met ‘Who’ll Stop The Rain’ een eerste kippenvelmoment opdiende. Ongelooflijk met wat voor straffe band Fogerty voor de dag kwam. De volledig uit graniet opgetrokken Kenny Aronoff, één van de sterkhouders uit deze groep, heeft al jaren zijn plaats in de Champions League der drummers verdiend. Op elk moment slaat hij spijkers met koppen. Maar ook de andere bandleden mochten er wezen. Op een bepaald moment stonden zes (6!) gitaren prinsheerlijk naast mekaar te jengelen. Nu en dan hoorden we vleugjes country passeren, waarbij viool en mandoline vlotjes bij het instrumentarium werden gevoegd. Eigenlijk bestond dit concert enkel en alleen maar uit hoogtepunten, maar omdat we u horen aandringen willen we graag toch nog enkele namen noemen. Het weergaloze ‘Ramble Tamble’ bijvoorbeeld, dat rockte als de beesten zoals alleen de beesten en Forgerty kunnen rocken. Een stel mooie covers als ‘Pretty Woman’ en ‘Summertime Blues’ waarin Fogerty zijn hele ziel prijsgaf. En wie voor de vierslag ‘Bad Moon Rising’, ‘Fortunate Son’, ‘Rocking All Over The World’ en ‘Proud Mary’ niet door de knieën gaat is een houten Klaas of heeft iets verkeerd gegeten. Game, Set, Match: John Fogerty!
Even voor elven was het tijd voor de bekendste Amerikaanse baarden uit de rockwereld. Soms vragen wij ons vertwijfeld af waar die mannen met hun verstand zaten toen ze hun look uitvonden. Zoiets moet na veertig lange jaren toch om gek te worden zijn. Of God. Hoe dan ook, met het schitterende concert van Vorst 2009 nog fris in ons geheugen stonden onze verwachtingen hoog gespannen.
ZZ Top zette lauw in met ‘Got Me Under Pressure’, dat de belofte uit de songtitel geenszins waarmaakte. Zanger Billy Gibbons zag er wat vermoeid uit (druk tourschema) en was (mogelijk hierdoor) duidelijk slecht bij stem. Daarenboven stond het volume veel te laag en haalde de groep zelf de vaart uit hun optreden door al te vaak hun nummers te onderbreken, alsof ze zich om één of andere reden moesten inhouden. Het tempo bleef sowieso te traag. Toppers als ‘I’m Bad I’m Nationwide’ en ‘Cheap Sunglasses’ braken daardoor geen potten maar verzonken in een egale geluidsbrij. De Hendrixcover ‘Hey Joe’ klonk even later nog wel aardig, maar daarna leek zowat elke song een kopie van de vorige. De finale met ZZ Top klassiekers ‘Give Me All Your Lovin’’, ‘Sharp Dressed Man’, ‘Legs’ en ‘La Grange’, allen ondersteund door leuke videobeelden op groot scherm, schudde de massa nog wel wakker maar tot de verwachte zegetocht leidde dit helaas niet meer. We kunnen alleen maar vurig hopen dat de heren Gibbons, Hill & Beard tijdens het najaar in Vorst uit een ander vaatje zullen tappen.
Tenslotte mocht Zaki, de Vlaamse godfather der DJ’s, de avond afsluiten achter zijn draaitafel. ‘(I Can Get No) Satisfaction’ knalde als vanouds gemeen(d) uit de boxen.
(zie foto's)

Bluesoogst in Peer viel magertjes uit

2010-07-22T12:44:00.004+02:00

Vol verwachting trokken wij ook dit jaar naar de Hoogmis van de Blues in Peer maar het werd een beetje een tegenvaller. De namiddag was nochtans goed begonnen. Dankzij Dwayne Dopsie & The Hell Raisers en hun onweerstaanbare Zydeco muziek sloeg de vlam al vroeg in de tent. Dopsie, een uitstekende accordeonist en zijn uitstekende band waarin een fantastische wasbordspeler fungeerde, brachten een hele set lang muzikaal vuurwerk. Daarna mocht de legendarische Booker zijn kunstjes tonen op de Hammond B-3. Instrumentals als ‘Green Onions’, ‘Hip Hug-Her’ en ‘Soul Limbo’ speelde hij naar de hemel, maar als zanger / gitarist schoot de sympathieke Booker toch wat te kort. Eli Paperboy Reed lieten we al snel aan ons voorbijgaan, wegens te veel Amerikaanse poeha en te weinig origineel. Geen nood, dachten wij want wij hadden ingezet op Van Morrison. Het bleek achteraf een verkeerde gok. De humeurige Noord-Ier slaagde er wel in de dranktenten enige tijd plat te leggen, tot groot ongenoegen van het publiek die hem daarvoor, bij zijn aantreden, op een verdiend fluitconcert trakteerden, maar zelf bakte hij van zijn optreden helemaal niks. Muzikale impotentie is zowat de enige omschrijving die we aan Morrison’s gemompel- want zingen kunnen we die nauwelijks noemen - kunnen toeschrijven. Niemand, zelf Gloria niet, kon het zinkend schip van Van The Man redden. En aangezien dit het derde slechte concert op rij was waarvan we het ongenoegen hadden om het mee te maken, zal er veel overredingskracht nodig zijn om ons nog een volgende keer te mobiliseren als Morrison in het land is. Afsluiter Canned ‘We- stoppen-pas-als-we-doodvallen’ Heat stelde niet teleur, maar konden ons toch ook geen volledig concert lang boeien. ‘On The Road Again’ en ‘Going Up The Country’ blijven echter songs die we eeuwig in het hart zullen dragen. Maar de Perenoogst anno 2010 bleef desalniettemin toch wat magertjes. Mag het volgend jaar terug iets meer zijn? (Klik op de collage bovenaan om te vergroten)

Flip Kowlier en The Original Wailers laten het zomeren

2010-07-19T22:08:00.011+02:00

De symphatiekste onder alle West-Vlaamse artiesten stond in het Rivierenhof misschien net iets te vroeg geprogrammeerd. Het volk stroomde nog volop binnen toen Flip Kowlier en zijn Moaten, bestaande uit een full band, inclusief twee fijn bewegende achtergrondzangeressen, hun set inzetten met ‘Zwembad’. Al snel gooide hij ‘Mo Ban Nin’ er tegenaan, zijn grootste hit uit zijn nieuwste plaat ‘Otoradio’, waarvan we even later ook nog het titelnummer voorgeschoteld zouden krijgen.
Uit de bindteksten onthielden we dat Flip van wel degelijk van Antwerpen houdt en dat hij –origineel als hij is- af en toe zichzelf covert, hetgeen hij inderdaad bewees met leuke herwerkte versies van ‘Grootste Lul van’t Stad’ en ‘Welgemeende’. De Izegemse bard bracht alles bij elkaar een gesmaakte combinatie van ska, reggae en Vlomsche Popmuziek. ‘Mama (No Wo Homme Hon?)’ bleek andermaal een voorbeeldige getuigenis dat de nieuwe plaat van Kowlier deugt. Alleen jammer dat het publiek zich wat tam gedroeg (de warmte?) want Flip & orkest verdienden meer dan alleen maar wat doordeweeks applaus. Het laatste nummer ‘Is dit alles?’, een cover van Doe Maar bracht wel wat meer sfeer in het openluchttheater en had hij toen nog een uurtje kunnen doorgaan was de hele zaak misschien wel ‘In de Fik’ gegaan. Maar die kans kreeg Flip Kowlier en de zijnen helaas niet, want inmiddels stond de artiestenbusje, met daarin The Original Wailers al klaar.
Hoe origineel de The Original Wailers anno 2010 precies nog zijn is nog altijd de vraag. Terwijl pakweg twintig jaar geleden The Wailers Band nog bestond uit een pak meer originele leden (waaronder Aston ‘Family Man’ Barett en Tyrone Downie) en daarenboven geregeld optraden met de orignele I-Trees, spelen in het huidige sextet enkel nog Junior Marvin en Al Anderson mee. Dit duo kreeg in het Rivierenhof het etiket ‘original’ Original Wailers opgeplakt. En we moeten toegeven dat deze voormalige dienaren van de Reggaekoning de muzikale erfenis van hun voormalige broodheer Bob Marley met zorg uitdroegen. De groep bracht een set bestaande uit bekende en minder bekende Marleysongs, aangevuld met wat eigen materiaal dat er mocht zijn.
Met opener ‘Natty Dread’ lokten The Orinal Wailers meteen een groot deel van het Antwerpse publiek naar voren om zich de rest van de avond op de tonen van de heilige reggaemuziek te komen uitleven. Dit volkje bestond waarlijk uit mensen tussen zeven en zevenenzeventig jaar oud. Ouwe landrotten en rastafari’s zowel blank als zwart, dansten schouder aan schouder met vaders en zonen, moeders en dochters. De muziek van Bob Marley verenigt alle leeftijden want is per definitie tijdloos, zoveel is zeker. Jah knikte glimlachend in de coulissen en zag dat het goed was.
Maar terug naar de muziek. ‘Positive Vibration’ is de energie waar alles bij de rastafari’s allemaal om draait en de song werd dan ook flink meegebruld door alle gelovigen. ‘War’ klonk fel, al had het niet de opruiende kracht die Marley er ooit aan gaf. Junior Marvin nam vaak de zangpartijen voor zijn rekening al kreeg keyboardspeler Desi Hyson hiervoor ook zijn kans. Al Anderson blonk de hele avond uit op leadgitaar, maar trok met zijn gitaarspel soms net iets te veel aandacht naar zich toe met partijen die richting metal dreigden te evolueren. Keep it simple, Al!
Eén van de hoogtepunten van de avond volgde met een heerlijke versie van ‘Stir It Up’, quasi perfect door de groep met Marley’s oudgedienden neergezet. ‘Forever Lovin’ Jah’ prees de Heer terwijl stilaan allerlei Ganja luchtjes het luchtruim voor het podium vulden.
Eigen nummers als ‘Solution’, ‘We’re The Children’ en ‘Black Bird Fly’ moesten de aandacht trekken op de nieuwe cd van deze groep die begin volgend jaar uitkomt. Het zal dan tevens dertig jaar geleden zijn dat Bob Marley voorgoed naar de eeuwige rastavelden verdween. Onnodig te zeggen dat deze songs de vergelijking met de Marley klassiekers niet echt konden doorstaan, al klonken ze zeker niet verkeerd. Nieuw materiaal houdt een band als deze, die toch al vooral retro nummers ten gehore brengt, levendig. Het publiek bedankte met beleefd applaus.
Verder vonden we het aangenaam dat The Original Wailers naast het overbekende werk van Marley ook voor minder bekende songs van de grootste reggaeartiest allertijden kozen. Denken we bijvoorbeeld maar aan half vergeten pareltjes als ‘We And Dem’, ‘Heathen’ of zelfs ‘Pimper’s Paradise’.
Wie tenslotte nog eens uitstekende versies van ‘Buffalo Soldier’, ‘Three Little Birds’ en het ultieme ‘Jammin’’ als uitsmijter ten gehore krijgt, mag Jah, The Lord dankbaar zijn. Vol van genade reden wij met de reggaeritmes nog in ons hoofd helemaal terug naar Babylon (omdat wij de wegwijzers naar Jamaica helaas niet meer konden vinden). Rastafari! (Foto's: hier en hier)

Caetana Veloso kleurt AB Braziliaans

2010-07-09T01:54:00.005+02:00

Terwijl miljoenen kijkers vol spanning de voetbalthriller Duitsland-Spanje volgden, bood de Ancienne Belgique de culturele meerwaardezoekers een schitterend alternatief in de vorm van een concert van de Latijnse superster Caetana Veloso, een beroemde Braziliaan als het ware , die –voor één keer- zelfs geen voetbalvedette hoefde te zijn.
Veloso hoeft nauwelijks voorgesteld te worden. Zijn status ligt in Latijns-Amerika even hoog als die van zijn leeftijdsgenoten Paul McCartney of Bob Dylan in de rest van de wereld. Hij mag tot op de dag van vandaag beschouwd worden als één van de meest populaire en invloedrijke songschrijvers en zangers van het Zuid-Amerikaanse continent. Ook als linkse intellectueel die zich fel keerde tegen de dictatuur die tot midden de jaren tachtig heerste in Brazilië is Caetana Veloso genoegzaam bekend.
De laatste jaren trad de zanger met de regelmaat van de klok op in ons land. Het allereerste concert dat we van hem zagen in een uitverkocht Paleis voor Schone Kunsten zullen we nooit vergeten en ook het optreden van 2007 in dezelfde Ancienne Belgique waarin hij veel Engelstalige covers bracht is ons flink bijgebleven.
Deze keer trad de Braziliaanse nachtegaal aan met een heuse rockband bestaande uit drie jonge muzikanten: Pedro Sá (gitaar), Ricardo Dias Gomes ( Bas/Keyboards) en Marcelo Callada (drums). Gezien het leeftijdsverschil (Caetana moet ogeveer even oud zijn als de drie samen) leek het er een beetje op dat er een hippe universiteitsprof vergezeld van enkele van zijn studenten op het podium stond. Dit gevoel werd nog wat versterkt door een grote deltavlieger die als een soort versiering op de planken stond en de drummer helemaal overvleugelde. Muzikaal hoefden we ons echter weinig zorgen te maken want alles viel vanaf de eerste noot mooi in zijn plooi.
De stevige samba “A Voz Do Morto” (Stem uit de Dode) deed dienst als ideale opener. Met dit nummer stuurde de zanger een hoopvolle boodschap uit (Ik ben moedig / Ik ben de samba / De stem van de doden / Achter de muur / De tijd voor alles / Wereldvrede / In de glorie!) die door het publiek meteen werd opgepikt.
Er volgden meer songs met de samba als onderliggend ritme, maar creatieve geest Pedro Sá voegde af en toe ook wat dissonante klanken toe met zijn gitaar. Hij beschikte tevens over een groot arsenaal pedaaltjes die hij naar hartenlust wist te gebruiken. Soms speelde de band zelfs echt hard en dachten we even aan omschrijvingen als samba metal of samba punk. Maar gelukkig liep het niet zo’n vaart.
Tijdens ‘Perdue’ kreeg Veloso alle kansen om zijn gouden falsetstem, toch zeker één van zijn handelsmerken, te gebruiken. Wat later volgde het enige Engelstalige nummer uit de set, daterend uit 1971 toen Veloso in Londen resideerde : “Maria Bethânia”, tevens opgedragen aan de zus van Caetana met dezelfde naam. De heerlijke song ‘Irene’ volgde en ontpopte zich tot een meezingmoment voor iedereen die het Portugees machtig was. Het Spaanse “Volver’ was een ander pareltje dat de zanger uit zijn mouw schudde. Zijn verbodenheid met de Spanjaarden zou later nog blijken toen hij enthousiast de einduitslag van de halve finalewedstrijd de zaal toeschreeuwde.
Dat Caetana Veloso nog steeds zijn politiek engagement niet verloren heeft moest blijken uit het dreigende “Base de Guantánamo” (uit zijn jongste plaat ‘Zii e Zie’). Daarna bracht de Braziliaan nog enkele heerlijke Bossa Nova nummers solo op de akoestische gitaar, waardoor de Ancienne Belgique stilaan veranderde in een Tropicalia Tempel. Zeker als daar nog wat extra sambaritmes op volgden.
Na een optreden dat bijna twee uur duurde bedankte de artiest tijdens de bisnummers nog met het zomerse “A Luz de Tieta” dat opnieuw flink werd meegezongen en nam dan als een tevreden man afscheid. Pogingen om de zanger daarna nog terug op het podium te lokken mislukten, al bleef het Brusselse publiek minutenlang schreeuwen om meer.
Buitengekomen merkten we hoe onze hoofdstad stormenderhand ingenomen werd door feestende Spaanse voetbalsupporters. Muzikaal had echter Brazilië al lang gewonnen. (Meer Foto's)

Melody Gardot als een nachtegaal in het Rivierenhof

2010-07-08T15:05:00.004+02:00

Een heerlijk zomerweertje en een schitterende artieste op de affiche van het openluchttheater in het Rivierenhof. Hoe zalig kan vakantie zijn? We zitten nog steeds te dubben op een afdoend antwoord op deze vraag. Feit was dat we wel heel erg uitkeken naar de passage van Melody Gardot, vooral met haar overrompelend optreden in het Koninklijk Circus van eind vorig jaar in het achterhoofd.
Als voorprogramma kregen we het Antwerpse Dez Mona op het menu dat deze keer als trio optrad. Dit gezelschap brengt een mix van jazz & pop met daarover een laagje soul. De wendbare stem van zanger Gregory Frateur durft soms wel eens bekoren, maar we moesten vooral denken aan een zekere Morrisseyaanse dramatiek als we de zanger bezig zagen. Het trio speelde echter een thuismatch en kreeg een zekere bijval bij het publiek, maar er zal meer nodig zijn om ons helemaal te overtuigen.
Onder het licht van de warme ondergaande zon verscheen Melody Gardot en haar band ten tonele. De platinablonde Amerikaanse zag in long dress-mode een beetje uit als een kruising tussen Grace Kelly en Kim Novak. De wandelstok waarmee ze zich bediende vloekte enigszins met de naaldhakken die ze droeg, maar dat moest misschien wel de bedoeling zijn. Net zoals in Brussel begon ze haar set aan de piano met het betoverende ‘The Rain’, onmiddellijk gevolgd door het asdonkere ‘Your Heart Is As Black As Night’. Dit soort vocale jazz behoort tot de absolute top binnen het genre, wisten wij meteen al na een paar nummers.
Meteen viel ook op hoe fantastisch het orkest speelde dat de jonge jazzgodin mocht begeleiden. Saxofonist Irwin Hall liet uit zijn instrument haast goddelijke klanken horen. Even deed hij ons zelfs wat aan Sonny Rollins denken maar vooral qua acrobatie heeft deze jongeman nog weinig te leren. Zo blies Hall op zeker zelfs op twee saxofoons tegelijk, een huzarenstukje waarvoor hij een open doekje kreeg. Ook op klarinet en fluit wist deze muzikant zich verder te onderscheiden. Daarnaast stond er aan de contrabas ene zekere Charnett Moffet, een man die al acht soloplaten op zijn naam heeft staan en samen werkte met grotheden als McCoy Tyner en de Marsalis broertjes. Charnett verblijdde het publiek met enkele fel gesmaakte solo’s op zijn instrument en deed voor de rest zijn werk zoals het hoorde. De fijnzinnige drummer Charles Staab en de jonge Duitse Cellist Stephan Braun vervolledigden dit magnifieke orkest.
Maar de meeste aandacht ging uiteraard naar Gardot zelve. Rechtstaand en zachtjes wiegend achter de microfoonstandaard zong ze ‘Les Etoiles’ letterlijk naar de sterren. Bij ‘Baby, I’m A Fool’ speelde de uit Philadelphia afkomstige zangeres een fijn stukje gitaar, een instrument waar ze naar eigen zeggen wel van houdt (“Because it has only six ways it can do you harm”). Mannen zijn geen gitaren, zoveel maakte Melody ons hiermee wel duidelijk, al voelde ze zich wel erg gelukkig in het gezelschap van haar vier mannelijke begeleiders en liet dat ook meermaals fysiek blijken.
‘If The Stars Were Mine’, een eigen nummer dat nu al klink als een echte standard, bleek een ferme crowdpleaser en werd hier en daar zelfs zachtjes meegezongen. De dag dat Melody Gardot dezelfde status zal krijgen als pakweg Norah Jones of Diana Krall is niet meer veraf. Met deze laatste heeft ze zeker het gevoel voor Bossa Nova gemeen, zonder echter alleen maar binnen dit genre gevangen te zitten.
Het onder een mooie cellobegeleiding gebrachte ‘Deep Within The Corners of my Mind’ dompelde het Rivierenhof in een melancholieke sfeer. We kregen er nog een zwoele versie van ‘Summertime’ bovenop. Bij het invallen van de schemer heerste de overheerlijke stem van Gardot autoritair over het Rivierenpark als het gezang van de nachtegaal over de duisternis.
En er moest nog heel wat komen. Het van een indrukwekkende intro voorziene ‘Love Me Like A River Does’bijvoorbeeld, waarbij de jazzdiva als een bezeten kattin over haar piano kronkelde. Daarnaast overtuigde Gardot eens te meer met ‘Who Will Comfort Me’, een dreigende blues die ons naar het nekvel greep.
Afsluiten deed Gardot met feestelijke covers van ‘Caravan’ (Ellington) en het aan haar grootmoeder opgedragen ‘Over The Rainbow’. Na een werkelijk uitmuntend concert nam de nachtegaal uit Philadelphia breed glimlachend afscheid van haar Belgische publiek dat haar een meer dan verdiende staande ovatie gunde. Hoe zalig kan vakantie zijn? vroegen wij ons achteraf nog steeds af en we doken met deze gedachte zielsgelukkig de zwoele zomernacht in. (Meer foto's)

Norah Jones zoekt en vindt zichzelf in Vorst

2010-07-04T14:40:00.002+02:00

De tijd dat Norah Jones op 22-jarige leeftijd als een komeet naar de hoogste rangen van de Music Charts klom met haar debuutalbum ‘Come Away With Me’ (2002) ligt al even achter ons. Deze plaat was met 22 miljoen exemplaren één van de vijf best verkopende albums van de 2000’s en binnen het genre van de ‘Jazz’ klopte Jones met deze cijfers zelfs Miles Davies ‘Kind Of Blue’ als best-selling jazz album of all times.
Inmiddels bracht de zangeres drie andere platen onder haar eigen naam uit: ‘Feel Like Home’’ (2004), ‘Not Too Late’ (2007) en ‘The Fall’ (2009) die telkens gepaard gingen met een wereldtournee. Afgelopen donderdag stelde Jones en haar kompanen haar laatste plaat voor in een oververhit Vorst Nationaal voor een publiek van alle leeftijden want het succes van haar eerste plaat werkt tot de dag van vandaag nog steeds door.
‘What Am I To You?’ vroeg de zangeres zich in het openingsnummer terecht af. Volgens vele recensenten is de rode draad op haar nieuwste plaat de verwerking van de verbroken relatie met haar ex-bassist Lee Alexander. Volgens ons gaat deze plaat een heel stuk dieper en is Jones vooral op zoek naar zichzelf: artistiek, emotioneel en existentieel. Het heeft er alles van weg dat deze artieste haar oude huid van succesvol-braaf-jazz-zangeresje-dat-ook-een-beetje-piano-kan-spelen van zich af wil schudden. Ze doet dit echter niet burlesk, maar eerder langzaam en van binnenuit. Dit resulteert in een zekere ruimte voor evolutie hetgeen haar muziek beïnvloedt en deze in nieuwe, verrassende richtingen stuurt. Of het publiek bereid is om haar hierin mee te volgen is een andere zaak, maar Jones kiest in eerste plaats voor zichzelf.
Al vanaf het tweede nummer ‘Tell Yer Mamma’ omgorde ze de gitaar waarmee ze nooit virtuoos klonk, eerder wat meisjesachtig, maar het is precies dat wat haar charmant maakt. Daarnaast blijft zij natuurlijk een fantastische zangeres met een aangename, soepele stem die zowat alles aan kan.
Een eerste hoogtepunt van de avond kwam er in de vorm van ‘Chasing Pirates’, de schitterende single waarin Norah zich waagt aan een vleugje elektronica en waarin haar kompaan Sasha Dobson mooi kon uitpakken met de killer drumslagen die deze song onweerstaanbaar maken. Ook nieuwe songs als ‘Young Blood’ en ‘It’s Gonna Be’ kwamen mooi uit de verf, al kunnen we deze in de verste verte niet meer als Lounge Jazz bestempelen. Dat was zeker ook niet het geval voor de countryachtige Tom Waits-cover ‘Long Way Home’ en het bonkend en stotende, aan Waits verwante, ‘Sinkin’ Soon’.
Ja, de dochter van Ravi Shankar liet zich nog wel af en toe langs haar meer bekende zijde zien, meestal op momenten waarop ze plaatsnam achter de piano. Zo gold ‘Sunrise’ meteen als een publiekslieveling en dat bleek uiteraard ook het geval voor ‘Don’t Know Why’. Toch genoten wij meer tijdens nieuwe pareltjes als het introverte ‘Back To Manhattan’ en het subtiel komische ‘Man Of The Hour’, opgedragen aan… haar hond(!)
Eén van de sterkhouders van Norah’s band blijft zeker wel Smokey Hormel die zowel op akoestische als op (slide) gitaar wonderbaarlijke dingen liet horen. Misschien was hij het wel die Jones aanzette tot de oude Johnny Cash cover ‘Cry Cry Cry’. Hormel werkte immers aan de laatste, door Rick Rubin geproduceerde (American) platen van Cash mee en draagt zijn broodheer van destijds nog steeds in het hart.
De bisronde die Jones in petto had bestond uit een rondje Bluegrass waarin alle muzikanten zich rondom één microfoon schaarden. Eerst coverden ze ‘‘How many times have you broken my heart’ (H. Williams) waarna ‘Creepin’ In’ mooi volgde in dezefde stijl. Het publiek in het bloedhete Vorst Nationaal gaf Norah Jones een aarzelende staande ovatie. Achteraf hoorden we mensen hier en daar klagen dat Norah zo weinig ‘hits’ gespeeld had en dat het vroeger toch beter was. Volledig ten onrechte, zo argumenteerden wij. De vernieuwing waartoe Norah Jones zichzelf verplicht, bewijst net haar artistiek talent en haar sterke persoonlijkheid.
Wie echter voor zichzelf wil oordelen krijgt over enkele dagen een nieuwe kans op Jazz Gent. Warm aanbevolen!
(Meer Foto's)

De Helende kracht van Willie Nelson

2010-06-26T12:30:00.005+02:00

Vlaanderen heeft in het post-Bobbejaan tijdperk nog steeds weinig voeling met levende countrymuziek. Ook afgelopen donderdag kon de Brusselse Ancienne Belgique het bordje ‘uitverkocht’ helaas niet ophangen voor het optreden van Willie Nelson, die toch als één van de reuzen van het genre wordt beschouwd. Soms vragen wij ons vertwijfeld af of men als countryartiest eerst moet doodgaan om enige belangstelling op te wekken bij de Vlaamse muziekliefhebber. Zo werd er in 1992 een concert van The Highwaymen (Waylon Jennings, Kris Kristofferson, Johnny Cash en Willie Nelson) in Vorst afgelast wegens te weinig belangstelling. En dan te bedenken dat Johnny Cash vandaag toch een soort superstatus geniet, ook bij ons. Vorst zou nu te klein zijn voor een optreden van deze man, zelfs het sportpaleis in Antwerpen zou meteen uitverkopen. Dit maar om te zeggen dat –ook nu weer- alle afwezigen ongelijk hadden, want veel kansen om Willie Nelson (77) op een Belgisch podium mee te maken komen er vast niet meer.
Maar was het allemaal wel de moeite waard om naar de Brusselse muziektempel af te zakken, horen wij u zich al meteen hardop afvragen. Ons antwoord luidt eenduidig: jazeker, dat was het!
Warm onthaald door het Belgische publiek trokken Willie Nelson & Family hun muzikale bio-diesel op gang met de ‘Whiskey River’, een onweerstaanbare honky-tonk die tot één van Willie’s signature songs mag gerekend worden. ‘Trigger’, de veertig jaar oude, rotversleten akoestische gitaar van Nelson, waarin inmiddels een gat gaapt groter dan dat van een nestkastje, was ook nu weer van de partij. Cowboy Willie, aanvankelijk met zwarte Stetson, toonde zich nog steeds een meester in het bespelen ervan. Het was telkens weer genieten als de oude krijger er zijn onnavolgbare solo’s uit kneep. Het gitaarspel van onze held klonk meestal eerder jazzy, maar één ding is zeker, iemand als Bob Dylan doet het hem niet (meer) na.
Met zijn ‘Family’ Band, waarin Bobby Nelson (piano en ‘zus van’), Paul English (Willie’s vaste drummer sinds 1955) en Mickey Raphael (mondharmonica) de bekendste muzikanten zijn, hield Nelson er een strak tempo op na. Sommige van zijn grootste songs zaten in een medley verpakt. Dat was het geval voor ‘Funny How Time Slips Away’ (ooit opgepikt door Elvis), ‘Crazy’ (monsterhit geweest voor Patsy Cline) en ‘Nightlife’ (gecoverd door ongeveer elke countryartiest ter wereld). Maar het waren zeker niet alleen deze grote kleppers die te genieten waren. Het vrolijke countrysfeertje dat Nelson & Co bouwden rond songs als ‘Don't Let Your Babies Grow Up To Be Cowboys’, ‘Beer For My Horses’ en het stomende ‘Good Hearted Woman’, ondersteund door de heerlijke harmonica van Raphael en het prima gitaarwerk van Willie zelve, maakten het concert onvergetelijk. Ondertussen gooide Shotgun Willie zijn rode bandanas kwistig het publiek in alsof hij Elvis Presley was. Maar hij deed hij ons eerder denken aan iemand als Simon Vinkenoog, die andere weed-goeroe en geestegenoot die vorig jaar helaas het tijdelijke voor het eeuwige ruilde.
De Country Outlaw liet zich echter ook van zijn andere, meer ingetogen kant horen. ‘Angel Flying Too Close to the Ground’ greep ons flink bij de keel, ‘Always On My Mind’ klonk gemeend en recht uit het hart en ook ‘Georgia On My Mind’ miste zijn doel niet. Maar het meest bloedstollende moment beleefden we bij de oude blues-gospel ‘Nobody's Fault But Mine’ (staat ook op Nelson’s nieuwste plaat ‘Country Music’), dat klonk als een soort schuldbekentenis, gezongen met reeds één been in het graf.
Afsluiten deed Free Willie op feestelijke wijze. Het van Hank Williams geleende ‘Jambalaya’ mocht dienen als uitbundig meezingmoment. ‘Will the Circle Be Unbroken’ deed daar nog een flink schepje bovenop. Maar het ulitieme orgelpunt kwam er pas bij de heerlijke countrygospel ‘I Saw The Light’ (opnieuw van Hank Williams). Het leek er even op dat niemand anders dan Willie Nelson onze Messias zou worden en dat deze met zijn helende muzikale kracht onszelf en bij uitbreiding de hele wereld zou redden. Een mooiere afsluiting was moeilijk denkbaar.
Na een volledige genezing van geest en lichaam keerden wij diepgelovig huiswaarts, na toch enig wijwater in de vorm van enkele Orvals te hebben genuttigd. ’s Morgens zagen wij inderdaad het licht, maar het kwam helaas net iets te vroeg.
(Meer foto's)

Sir Paul McCartney Honoured At The White House

2010-06-05T09:39:00.009+02:00

Moeder 19/01/1924 - 24/05/2010

2010-05-25T02:16:00.004+02:00

'Niet de status, niet de functie, noch de leeftijd bepalen de pijn van het verdwijnen'

Merchant legt met een magisch concert de kinderlijke ziel bloot

2010-05-14T19:41:00.002+02:00

Natalie Merchant (46) verraste vriend en vijand na zeven lange jaren stilzwijgen met de uitgave van haar nieuwste dubbel-cd ‘Leave Your Sleep’. Een Magnus Opus mag je wel stellen, waar 130 muzikanten van allerlei pluimage bij betrokken waren. De teksten op deze plaat behoren dit keer niet Merchant zelf toe, maar zijn het werk van bekende en mindere bekende Angelsaksische dichters die gedurende de 19de en 20ste eeuw actief waren. Zesentwintig gedichten met als centraal thema ‘de kindertijd’ voorzag de ex-frontvrouw van 10,000 Maniacs van heerlijke muziek, waarbij ze beroep deed op een massa muzikanten. Dit alles resulteerde op de plaat in een sterk gevarieerd aanbod, bestaande uit (Ierse) folk, jazz, blues, gospel, bluegrass, reggae en nog veel meer. Wie nu denkt dat het album als losse flodders aan mekaar hangt heeft het echter helemaal mis. De stem van Merchant is als de rode draad die de thematisch met elkaar verbonden songs mooi bij mekaar houdt. De zorgvuldig gekozen gedichten onthullen diverse facetten van de kindertijd en openen de waaier van emoties waar een kind in dit leven zoal mee te maken krijgt.
Na onszelf wekenlang te dompelen in de schoonheid die de ‘Leave Your Sleep’ cd met zich meebracht, waren we dan ook reuze benieuwd hoe Natalie Merchant deze muzikale krachttoer live zou vertalen. Daar het enigszins lastig is om meer dan honderd muzikanten op sleeptouw te nemen, koos de zangeres noodgedwongen voor eenvoud, zonder echter in te leveren aan kwaliteit. Een goede keuze, zo bleek achteraf want de meegebrachte rasmuzikanten, Erik Della Penna en Gabriel Gordon beiden op akoestische gitaar, samen met een celliste waarvan we de naam helaas vergeten zijn, deden de songs alle eer aan.
Natalie Merchant had, gekleed in haar donker deux-pieceke met daaronder felrode panty’s en bolle zwarte schoenen, de uitstraling van een schooljuf die toch nog wel iets frivools in zich meedroeg.
De avond had, zeker in het begin, iets weg van een literaire lezing, waarbij de New Yorkse zangeres tussen elke song door via haar Apple computer eeuwenoude foto’s projecteerde van de dichters en dichteressen wiens werk ze bezong. Maar saai of slaapverwekkend werd het nooit.
Telkens entertainde ze haar publiek met enkele biografische weetjes aangevuld met allerlei leuke anekdotes over deze illustere figuren. We konden niet anders dan vaststellen dat de getoonde auteurs met hun rare kleren en met hun vooroorlogse kapsels in hun tijd dezelfde roddels over liefde, ontrouw, bedrog en verraad hebben moeten slikken als de mensen uit onze tijd. En hun gedachten en emoties over de kindertijd waarover ze zo hartstochtelijk in hun gedichten schreven verschillen in wezen ook niet grondig van onze eigen hedendaagse gevoelens over deze levensfase. Voor Nathalie Merchant telt alleen het universele, zoveel is duidelijk en (kinderlijke) fantasie is tijdloos.
Ondertussen scheerde Merchant, die overigens zeer goed bij stem bleek, ook muzikaal hoge toppen bij het vertolken van deze songs, daarbij flink geholpen door het virtuoze spel van haar beide gitaristen. Elk nummer werd met zorg en in opperste concentratie gebracht. Af en toe sloeg de zangeres aan het dansen, alsof het kleine meisje in haar plotsklaps wakker werd. Op zeker moment vroeg ze beleefd maar kordaat of de mensen op de eerste rij zo vriendelijk wilden zijn om hun jassen en handtassen van de planken weg te nemen. “I’m very territorial,” klonk het. Daarna walste ze tijdens ‘The Sleepy Child’ tot tegen de randen van het podium.
Verder geven we graag nog enkele hoogtepunten weer van het eerste deel. “The Peppery Man”, gebaseerd op een gedicht over een man die iedereen graag de huid vol scheldt, kreeg een onweerstaanbaar bluesy arrangement mee. ‘Indian Names’ (volgens Merchant meteen een goede geschiedenisles voor de kinderen die moeten leren dat ze in een land wonen dat niet het hunne is) wist met slechts een cello als begeleiding heel wat indruk te maken. Tijdens “Spring And Fall: To A Young Child”, over een kind dat naar de vallende bladeren kijkt – een eeuwenoude metafoor voor de dood - kon de zangeres haar tranen niet bedwingen. Toen iemand haar een pakje zakdoekjes aanbood, bedankte ze hartelijk, nam er één uit en gaf de rest van het pakje vol zelfvertrouwen terug: “I’m not gonna cry anymore this evening”. Het simpele walsje ‘Equestrienne’, misschien wel het mooiste nummer uit de hele collectie, klonk zondermeer magistraal en het poëziegedeelte werd prinsesheerlijk afgesloten met ‘The Land of Nod’.
Na dit adembenemende eerste deel dat in totaal anderhalf uur in beslag nam, keerde mevrouw Merchant terug met nog eens driekwartier materiaal van eigen hand. ‘Motherland’, opgedragen aan al haar landgenoten maar in het bijzonder aan “those bastards of BP” die in de golf van Mexico een ware milieuramp veroorzaakten, liet een zelden gehoorde intensiteit horen, diep geworteld in gemengde gevoelens van verdriet, woede, liefde voor het moederland en angst voor het verlies van de schoonheid ervan. Daarna verwende Natalie haar publiek met pareltjes als ‘Carnival’, het fel meegezongen “Tell Yourself” en het al even knappe ‘Kind & Generous’.
Afscheid nemen deed de New Yorkse in stijl met het a capella gezongen ‘From The Time We Say Goodbye’ . Van alle concerten die we over een periode van ruim 20 jaar van haar meemaakten, zal dit optreden ongetwijfeld ons het langst bijblijven. Slechts heel zelden zien we zoveel persoonlijkheid, integriteit en intensiteit op één en hetzelfde podium. Als men met deze kwaliteiten een muzikale Nobelprijs zou kunnen winnen, verdient Natalie Merchant er meteen één. (Meer foto's)

Los Lobos mist een wiel aan de wagen

2010-05-09T19:41:00.005+02:00

Het aantreden van Los Lobos in de AB zonder zanger-gitarist Cesar Rosas was een beetje zoals FC Barcelona dat zonder Lionel Messi het veld op moet: de kwaliteit van de groep is er nog wel maar het spel wordt minder vloeiend en mist diepgang. De band startte met een doordeweekse versie van ‘Evangelie’ maar verzandde daarna een beetje in monotonie. Pas toen David Hidalgo de accordeon bovenhaalde kregen we flitsen van het echte Los Lobos te horen. ‘La Pistola Y El Corazon’ en ‘Saint Behind The Glass’ zorgden voor enig eerherstel. Even later volgde met ‘Kiko’ een laatste hoogtepunt want daarna zakte het niveau toch weer een flink stuk. Een aardige cover van Neil Young’s ‘Cinnamon Girl’ sloot het concert nog wel waardig af, maar we hopen dat Rosas er volgende keer toch weer bij is.
(Meer foto’s)

Een trip in het conceptueel geluidslaboratorium van Lou Reed

2010-04-27T23:39:00.004+02:00

Toen Lou Reed 35 jaar geleden zijn ‘Metal Machine Music’ op de wereld losliet verklaarde iedereen hem voor volslagen kierewiet. Geen enkele andere plaat uit de muziekgeschiedenis klonk in 1975 zo compromisloos en oorverdovend brutaal dan deze dubbele langspeler. Muziek in de conventionele betekenis van het woord was er dan ook nergens op te bespeuren. De luisteraar kreeg in de plaats rauwe noise voorgeschoteld, die voornamelijk bestond uit loodzware feedback en monotone drones.
Geen wonder dat dit album door nietsvermoedende kopers massaal werd teruggebracht naar de winkels. Velen meenden zelfs dat de plaat per ongeluk verkeerd geperst was en waren des te ontgoocheld toen ze hoorden dat dit geenszins het geval was. Hoe kon de man die ‘Transformer’ had gemaakt de mensheid zoiets aandoen, vroeg iedereen zich toen vertwijfeld af.
‘Metal Machine Music’ werd door de kritiek –u raadt het al -unaniem de grond in geboord en verdween na enkele weken uit de handel. Tijdens de jaren die erop legde Lou tegenstrijdige verklaringen af over dit werk. De ene keer verklaarde hijzelf dat de plaat nooit helemaal had beluisterd en dat deze enkel gezien diende te worden als een welgemeende fuck you aan het adres van zijn platenfirma. De andere keer noemde Reed ‘Metal Machine Music’ zijn allerbeste uitgave ooit of zijn enige meesterwerk.
Vijfendertig jaar na het uitbrengen van MMM besluit Lou Reed nu om een concertreeks te spelen, geïnspireerd op zijn legendarisch (gehate) album, zonder de bedoeling te hebben de opnames van toen live te willen reproduceren. Na zijn performance van donderdagavond in de Ancienne Belgique, geloven wij stellig dat Lou, hoe gek het ook mag klinken, echt houdt van deze abstracte geluidsbrij die, door het maken ervan, hem opnieuw in zijn oorspronkelijke experimentele pioniersrol plaatst.
Het concert bleek verre van uitverkocht. De aankondiging had ervoor gewaarschuwd dat de toeschouwers ‘A Night of Deep Noise’ op hun bord zouden krijgen met absoluut ‘No Songs’ op de setlist. Dit was blijkbaar goed begrepen want de aanwezigen leken niet echt uit te zijn op klassiekers als ‘Perfect Day’ of ‘Walk On The Wild Side’. Gelukkig maar!
Op het podium stonden verschillende soorten versterkers van allerlei grootte en kleur waartegen enkele gitaren leunden die voor een constant feedback geluid zorgden. Ook hing er een reusachtige gong achteraan en verder bemerkten we een grote trom, een tafel met twee laptops, een saxofoon, wat extra gitaren en een verzameling elektronica.
Tijdens de eerste tien minuten deden Lou Reed (68) en zijn muzikanten (Ulrich Krieger en Sarth Calhoun) weinig meer dan wat aan de knoppen van hun versterkers draaien, terwijl de gitaarfeedback moddervet door de zaal dreunde. De monotonie brak op zeker moment open door enkele flinke gong- en tromslagen van Reed & Co. Je zag duidelijk sommige mensen denken: “Ha, er gebeurt nog eens iets”. Een paar mensen zagen we toch ook al duidelijk de zaal verlaten. Wrong Place, wrong time.
Saxofonist Krieger liet zijn instrument aanvankelijk tegen de microfoon aan knisperen zonder erop te spelen. Later blies hij er tonen op die ontleend leken aan Ornette Coleman of John Coltrane tijdens diens laatste jaren. Reed nam plaats achter de elektronica en voegde afwisselend wat brommende en piepende geluiden toe. Hij beroerde al eens een gitaar, tegelijk gebruik makend van allerlei effectpedalen, maar dan op volstrekt onconventionele wijze. Af en toe gingen Krieger en Reed met mekaar in een soort buitenaards muzikaal duel. Ondertussen sampelde Calhoun de vreemdsoortige geluidjes, geproduceerd door de anderen en stuurde deze meteen terug het universum in. Veel meer gebeurde er niet, maar ook niet minder.
De indrukwekkende geluidswolk die hierdoor ontstond leverde veeleer een bijzondere fysieke ervaring op dan het soort luistergenot dat we gewend zijn. Maar, geloof het of niet, dit concert was een belevenis, al dreven de meningen achteraf ver uit elkaar. Ofwel vond men het toch maar niets en droop men ontgoocheld af, ofwel was men toch wel onder de indruk van deze volstrekt unieke geluidservaring. Mensen die vertrouwd zijn met conceptuele kunst bleken doorgaans positiever in hun oordeel.
Na vijf kwartier leidden enige flinke gongslagen het einde van het concert in. Lou bedankte zijn publiek hartelijk voor de aanwezigheid vooraleer hij duidelijk tevreden in de coulissen verdween. De niet te stuiten experimenteerdrang is ontegensprekelijk een wezenskenmerk van Lou Reed en dit al vanaf zijn prille carrière bij de Velvet Underground. We wedden dat deze concertreeks hem meer artistieke voldoening schenkt dan sommige stadiumconcerten die hij vulde met zijn beste songs. (Meer foto's)

Don McLean staat ook alleen zijn mannetje in de AB

2010-04-25T14:22:00.006+02:00

Naar aanleiding van de problemen met de grote stofwolk waardoor zijn band niet tijdig in Europa geraakte herdoopte Don McLean zijn huidige tournee tot ‘The Vulcano Tour’. De Amerikaan stond dan ook moederziel alleen tijdens zijn, naar eigen zeggen, allereerste optreden voor een Brussels publiek. Hoewel, op het podium stonden nog enkele fiere kamerplanten geposteerd en oude Don gaf toe dat hij af en toe wel eens de neiging had om deze bij de show te betrekken, maar ze bleken muzikaal dan toch iets minder begaafd dan zijn vaste muzikanten.
Don McClean herinnerde zich wel nog zeer levendig zijn optreden in Turnhout van 2008, al kon hij de naam van dat Kempisch stadje niet meer uitspreken. In tegenstelling tot dat mooie zomerconcert moest hij het nu alleen én akoestisch zien te redden, terwijl zijn laatste soloconcerten dateerden uit de jaren ’70.
Don koos echter resoluut voor de vlucht vooruit (en dat in tijden die vluchten onmogelijk maakten!) en trapte af met het van Buddy Holly geleende ‘Everyday’. Daarna volgde ‘Winterwood’, een pareltje van eigen hand, dat het grote songschrijverstalent van de Amerikaan zeer goed illustreerde. Dat gold trouwens ook voor liedjes als ‘Empty Chairs’ en ‘Castles In The Air’ die beiden tot zijn beste werk behoren.
De zanger vroeg herhaaldelijk om de volumeknop van zijn gitaar open te draaien alsof hij bang was dat één en ander in zoete meligheid zou ontaarden, wat gelukkig nooit het geval was. Zoals hij daar zat en sprak tegen zijn publiek deed de 64-jarige Don McLean ons herhaaldelijk denken aan goeie ouwe Johnny Cash in zijn latere periode. We weten dat dit zware woorden zijn maar toch, die fysiek, die krachtige oude mannenstem, die zelfverzekerde aanslag op de gitaar… McLean is ergens uit hetzelfde oer-Amerikaanse hout gesneden, zoveel is zeker.
Ondertussen amuseerde de bard zich duidelijk en maakte geregeld uitstapjes naar oude klassiekers, allemaal behorend tot het grote Amerikaanse muzikale erfgoed. ‘Singing The Blues’ verhoogde de ontspannen sfeer, ‘That’s All Right’ bracht even Elvis in gedachte en de indrukwekkende vertolking van Roy Orbison’s ‘Crying’, waarmee Don ooit een vette hit scoorde in Nederland en waarin hij nu vocaal alle registers opentrok, klonk ronduit fantastisch. De zanger liet verder ook een paar nummers uit zijn nieuwe (en mogelijk laatste) studioplaat ‘Addicted To Dark’ horen. ‘Mary Lost A Ring’ ontpopte zich tot een fris stukje bluegrass, maar vooral het introspectieve ‘I Was Always Young’ maakte flink indruk. McLean etaleerde door middel van enkele intrumentals zijn kwaliteiten als gitarist. Het publiek bedankte enthousiast maar wilde uiteraard meer en niet in het minst de twee songs die voor altijd met Don McLean zullen geassocieerd blijven.
‘Vincent’, de wondermooie ode aan Van Gogh en diens meesterwerk ‘Sterrennacht’ bleef na al die jaren nog even pakkend. Menige toeschouwer pinkte zelfs even een traan weg of kreeg er de krop in de keel van. ‘American Pie’, ooit door de Recording Industry Association of America (RIAA) verkozen tot één van de vijf meest essentiële songs van de twintigste eeuw, kreeg in Brussel een XL-behandeling mee en werd opgevoerd als hét grote meezingmoment van de avond. Een beetje jammer misschien, maar McLean zal wel door de jaren weten dat het moeilijk is om de mensen dit nummer niet te laten meezingen. Zo wordt paradoxaal genoeg de regel ‘The Day The Music Died’ de meest levendige van niet alleen dit, maar waarschijnlijk alle concerten die McLean geeft of nog ooit zal geven. Succes kan vreemde gevolgen hebben.
“Na de hoofdschotel wil ik jullie nog bijgerechtjes serveren,” grapte de zanger en omgorde even daarna de banjo die hij even meesterlijk wist te beroeren als vooraf zijn gitaar. Zijn versie van Bob Dylan’s ‘Master Of War’ behoorde zeker ook tot de hoogtepunten van de avond. Afscheid nemen deed Don McLean met Woody Guthrie’s ‘Hard Traveling’, dat wederom op vraag van de artiest massaal werd meegezongen. Na ruim honderd vijftien minuten muzikaal genot volgde, volkomen terecht, een staande ovatie.
(Meer foto’s)

Zoe Muth And The Lost High Rollers

2010-04-20T22:51:00.004+02:00

Wie zoals wij al een heel leven met één been in the country staat (het andere been dwaalt her en der wat doelloos rond) heeft al heel wat artiesten binnen het genre zien komen en gaan. Country is door de jaren heen flink geëvolueerd, zozeer zelfs dat dingen die wij in het verleden rock pleegden te noemen nu ook al onder country gecatalogiseerd staan. Daarom verlangen wij af en toe nog eens naar opnames die de sfeer van –bijvoorbeeld- de eerste platen van Emmylou Harris & The Hot Band doen herleven. Zo waaide ons, gelukzakken die we zijn, enige tijd geleden de schitterende cd van Zoe Muth and the Lost Rollers tegemoet, een schijfje vol splinternieuwe countrysongs die de vergelijking met grote seventies klassiekers moeiteloos weet te doorstaan.
De inspiratie voor de twaalf zelfgeschreven nummers haalt deze artieste uit Seattle onder meer bij Townes Van Zandt, Bob Dylan, Lucinda Williams, Loretta Lynn en uiteraard bij de voornoemde Emmylou Harris, waar ze qua stem dicht bij aanleunt. En als wij u erbij vertellen dat, binnen haar uitstekende band, country veteraan gitarist Dave Harmonson zich als een volleerde James Burton opstelt, weet u ongeveer vanwaar de muzikale wind waait.
’ You Only Believe Me When I’m Lying’, het had een titel van Hank Williams kunnen zijn, trekt deze plaat als een glimmende stoomtrein op gang. Songs als ‘I Used To Call My Heart A Home’ en ‘My Old Friend’ laten onze oude countryharten pas helemaal smelten, terwijl Zoe even later met het rockende ‘Not You’ haar ontrouwe loverboy eens flink op z’n plaats weet te zetten. Ook prachtig is het gevoelige ‘The Running Kind’ en van het huppelende ‘Suck True Love’ krijgen we al wekenlang geen genoeg.
U merkt het, dit jonge countrybloed laat onze aderen van puur contentement zwellen. Dat we dit plaatje aan elke rechtgeaarde countryliefhebber willen aanraden is een understatement. Het liefst zouden we deze schijf zelfs met de nodige twang rond uw niets vermoedende oren willen kletsen. Zoe Muth dat!

Memories of Madrid (april 2010)

2010-04-11T20:18:00.002+02:00

More...

Opperbevelhebber zeemacht in goede doen

2010-04-07T10:54:00.004+02:00

Admiral Freebee stelde zondagavond zijn nieuwe cd 'The Honey & The Knife' voor in de AB. Samen met zijn nieuwe groep, die onder meer bestond uit Bjorn Eriksson (gitaar) en Filip Kowlier (bas), speelde hij vooral nieuwe nummers. Een grommend 'Blues For A Hypochondriac' trok het concert op gang. Andere hoogtepunten: het melodieuze 'Last Song About You', het met Mick Jaggerachtige falsetstem gezongen 'Always On the Run' en het rauwe 'My Hippie Ain't Hip'. Daarnaast maakte de Admiraal ook nog enkele uitstapjes naar ouder werk. 'Living For The Weekend' klonk feestelijk als een paasmaal, maar vooral 'Get Out Of Time' waarin Tom Van Laere zich ontpopte tot een soort hedendaagse Jim Morrison was ijzersterk. Het enige bisnummer van de avond heette toepasselijk 'The Art Of Walinking Away' en herinnerde sterk aan Neil Young & Crazy Horse. Eén ding is zeker: onze zeemacht staat er. (Foto's)

Humo's Rock Rally 2010 laat hoopvolle toekomst horen

2010-04-04T18:41:00.003+02:00

Humo’s Rock Rally Finale mogen we traditioneel beschouwen als de kristallen bol van de Belgische rockmuziek. Men kan er gif op innemen dat minstens een paar groepen de volgende jaren aan status zullen winnen en op allerlei podia te zien zullen zijn. Uitgaande van deze vooronderstelling ziet de toekomst er verre van slecht uit. Gitaarbands, die vaak hard klinken, blijven de plak zwaaien. Dat was vroeger zo en dat is nu niet anders, maar toch klonk de nieuwe lichting sterker dan ooit.
Maya’s Moving Castle uit Gent beschikte over een intrigerende frontvrouw die naast de zang ook de cello voor haar rekening nam. ‘Sabotage’ een cover van de Beastie Boys, verscheen in een New Wave-jasje. De eigen nummers kwamen helaas iets minder uit de verf, al vonden we hun cello intermezzo best wel intrigerend.
Het uit het Brabantse Asse afkomstige Willow leverde een overtuigende set af doorspekt met Britse New Wave invloeden. Met ‘Sweater’ tekende deze groep trouwens voor één van de meest beklijvende songs van de finale. De zanger, die vocaal sterk aan Robert Smith deed denken, wist met zijn podiumact het publiek zeker te enthousiasmeren. Het leverde Willow de KBC-publieksprijs op een bronzen Humo-medaille.
Daarna was het de beurt aan The Crackups, een horde losgeslagen gezonde jongens uit de Grobbendonkse Kempen, die genereus trakteerden op een portie onvervalste punkrock, die ze als een genadeloze kopstoot de zaal in keilden, tot groot jolijt van hun meegebrachte fans die er al stagedivend en crowdsurvend een feestje op bouwden. Een song als ‘A Girl Is Only Good To Fuck’, liet tekstueel weinig aan de verbeelding over. Het volgende liedje droeg de zanger op aan “alle meskes mé een snor”. Rock ‘n’roll!
Psycho 44, bestaande uit een viertal motherfuckers uit (alweer) Grobbendonk, ontpopte zich tot een harde retrorockband, die compromisloos zijn ding deed. Een song als ‘All my demons have distortions' had wel iets en ook hier zagen we de plaatselijke fans crowdsurfend uit de bol gaan. Maar ondanks al het psychotisch en muzikaal geweld wist deze groep ons niet helemaal te overtuigen.
Dat was wel het geval voor ‘The Mojo Filters’ uit Beerse, die hun groepsnaam ontleenden aan een regel uit de Beatlessong ‘Come Together’. Die Beatlesinvloeden waren muzikaal ergens nog wel aanwezig maar hun groepsound deed ons in de eerste plaats denken aan ‘The Strokes’. Een sterk nummer als ‘Young Love’ bleef nog lang in ons geheugen nazinderen en verdient nu alle mogelijke airplay. Eerlijk, we voorspellen een mooie toekomt voor deze band.
The Sore Losers uit Hasselt had met zijn drummer één van de leukst ogende figuren van de gehele finale binnen zijn rangen. Samen met de bassist vormde hij een sterke basis voor deze rockband. Daarnaast wist dit viertal vooral te overtuigen door krachtdadig geolied samenspel, slim opgebouwde nummers en een ijzersterke eindspurt in de vorm van de prachtsong ‘Your Smile’. Eén en ander leverde hen de zilveren medaille op, die zeker niet onverdiend kon worden genoemd.
De Antwerpse groep School is Cool had verschillende drums in verspreide slagorde over het podium verdeeld. Leuk, maar letterlijk en figuurlijk klopte het ook nog. Opener ‘New Kids In Town’ schoot meteen in de roos en leek uit te monden in een uitbundig feestje. De groep deed ons bij momenten even aan het Britse Fanfarlo denken; originaliteit en bevlogenheid troef. Veel frisse la-la-la’s en aanvullend klokkenspel maakten het akoestisch geladen ‘In Want Of Something’ tot klankgeworden vuurwerk. Het publiek reageerde enthousiast en de groep werd later dan ook terecht uitgeroepen tot absolute winnaar van de Rock Rally Finale 2010.
De jonge Gentse zangeres met Ghanese roots Gloria genaamd strooide kwistig haar motherfucker raps in het rond, maar verveelde helaas wel gauw. Haar versie van Lou Reed’s ‘Walk On The Wild Side’ had zeker nog wel iets pittigs, maar zo’n nummer is dan ook moeilijk om echt kapot te krijgen.
Neen, dan waren wij meer te vinden voor dat andere Gentse viertal, Amatorski genaamd. Hun onderkoelde, breekbare popliedjes, die zowel aan Sigur Rós als aan Isbells deden denken, klonken bijzonder fris en eigentijds. Zo is ‘The King’ ongetwijfeld een liedje dat nog veel in Duyster zal worden gedraaid en voor zoveel schoonheid verdiende deze groep toch ook wel een podiumplaats (die ze helaas niet kregen). Winnaar of niet, van Amatorski zullen we zeker nog horen in de toekomst.
Afsluiter Nele Van den Broeck (ook al uit Gent) was op deze Rock Rally Finale de vreemde eend in de bijt. Samen met twee vriendinnen zette zij een schitterende stand-up-setlist neer, vol met bubblegum meisjesachtige zelfspot. Wat een verademing na een hele namiddag pedant haantjesgedrag! Eerlijk, wij vonden dit optreden het leukste van de finale. ‘Too Drunk To Dream’ bleek al best grappig maar met ‘Do You Remember Made In Taiwan’, een welgemeende fuck you aan het adres van de leden van haar vorig bandje die haar uit de groep kickten, zorgde Nele Van de Broeck voor het meest hilarische moment van de Rock Rally. Deze Nele mag , met onze goedkeuring, vanaf heden de vrouwelijke Jonathan Richman genoemd worden. Als dat geen compliment is! (meer foto's)

Boudewijn de Groot's luisterliedjes floreren in frisse arrangementen (AB Concert, 13 maart)

2010-03-14T17:24:00.009+01:00

“Hij speelt zo weinig bekende nummers, en diegene die hij doet, speelt hij ook helemaal anders,” citeerde de 65-jarige Boudewijn de Groot de vaak gehoorde kritiek van zijn publiek en moest er zelf om glimlachen. Het klopt dat de setlist van zijn ‘Wilde Jaren Tour’ niet meteen oogde als een Best Of speellijst ( geen ‘Jimmy’, ‘Land Van Maas en Waal’, ‘Meneer de President’, ‘Meester Prikkebeen’…), maar dat vonden wij helemaal niet erg. De Groot slaagde er net in om fijne keuzes te maken uit zijn omvangrijk oeuvre waarmee hij nu toch al gedurende meer dan 45 jaar carrière maakt.
De eerste drie songs ,‘Noordzee’ (’64), ‘Woningsnood’ (’65) en ‘Vrienden van Vroeger’ (’66), bracht Boudewijn geheel solo met gitaar en een mondharmonicabeugel. Die sobere behandeling past ook het best bij dit soort liedjes uit zijn beginperiode en de Groot toont zich nog steeds een meester in het vertolken ervan.
Nadien nam Boudewijn plaats op een glimmende stoel waarrond zijn band, bestaande uit alleen maar rasmuzikanten, zich verzamelde. Voor deze tour bestond het gezelschap uit Ernst Jansz (piano), Jan Hendriks (gitaar), Monique Lansdorp (viool), Åke Danielson (synthesizer) en onze eigen Bert Embrechts (basgitaar). Dit geniale quintet zorgde voor de gedroomde begeleiding en vaak verrasten deze muzikanten ons met nieuwe, geslaagde arrangementen voor oudere nummers.
Zo kreeg ‘Een Meisje Van 16’ (oorspronkelijk van Aznavour) een ware zigeunerbehandeling (met Jansz op accordeon) en werd er in ‘Naast Jou’ creatief omgesprongen met allerlei percussiemateriaal, want opvallend was er geen plaats voor drums in deze bezetting. Plots leek Johnny Cash zelfs niet ver weg. Eén van de bekendere nummers uit Boudewijn’s repertoire, ‘Verdronken Vlinder’, kwam via een sterk countrygetinte ingreep, geheel fris en vrolijk aan de oppervlakte. Het (veelal) akoestisch musiceren stond centraal tijdens deze tour en Boudewijn leek zich in deze setting helemaal op zijn gemak te voelen.
Tussendoor vertelde de zanger ons graag over de levenswandel van zijn overleden vriend en tekstschrijver ‘Leonard Nijgh’ en diens inspiratie voor zijn liedjes. ‘Ballade Van De Vriendinnen Voor Eén Nacht’ was uiteraard gelinkt aan Lennaert’s moeilijke liefdesleven. Verder leerden wij dat ‘Het Spaarne’ gaat over de mooie stadsrivier die door Haarlem stroomt en verder roemloos uitmondt in een zijkanaal. Haarlem was tevens de plek waar Lennaert Nijgh werkte en woonde. En dit bleek tevens de woonplaats te zijn geweest van ‘Malle Babbe’, die er volgens de schilder Frans hals eerder als een heks uitzag dan als de wulpse figuur uit de liedjestekst van Nijgh.
Met dit nummer, gebracht in een feestelijke meezingversie, werden wij de pauze ingestuurd. ‘De Vondeling Van Ameland’ (tekst: Freek de Jonge) haalde ons er weer uit. Daarna volgde een intimistisch drieluikje, opgedragen aan Nederlands-Indië, waar Boudewijn de Groot geboren werd en er helaas ook zijn moeder verloor in een Japans interneringskamp. ‘Moeder’, een liedje dat de zanger schreef in 1975, ging vooraf aan twee nieuwe songs ‘Ik Ben Een Zoon’ en ‘Achter Glas’, waarin Boudewijn mijmert over zijn land van herkomst, over zijn moeder die hij nooit gekend heeft en over de foto’s van zijn beide ouders die hij bezit.
Pianist Ernst Jansz, die zelf Nederlands-Indische roots heeft, mocht daarna even in de spotlights staan met ‘Ballade van Nina Bobo’, een bijzonder ontroerend nummer opdragen aan zijn ouders. ‘Metamorfose’, Boudewijn’s nieuwste nummer, is een metafoor voor het leven zelf en staat voor de veranderingen die een mens doormaakt van geboorte tot aan het graf.
Met het allochtoon vriendelijke ‘Spelende Meisjes’ (tekst W. Wilmink) verwees de Groot even naar de politiek in Nederland en de ‘verwilderde’ tijden die aldaar op komst zijn. ‘Berlijn’, een door L. Nijgh zeer gekoesterde tekst, kreeg van de Groot muzikaal een vrij klassiek arrangement mee dat hij zelf majestueus dirigeerde. Hierna klonken ‘Parijs, Berlijn, Madrid’ en ‘De Reiziger’, beiden uit het album ‘Hoe sterk Is De Eenzame Fietser’ uit 1973, een stuk luchtiger. De uitvoering van het onverslijtbare ‘Testament’ kreeg dan weer een (synthetische) klavecimbel begeleiding mee, meteen ook het slotakkoord van de set. De staande ovatie leverde nog twee toegiften op: ‘Avond’, Boudewijn’s grootste hit uit recentere tijden en het carnavaleske ‘Ballade Van De Onsterfelijkheid’.
De laatste jaren kon men Boudewijn de Groot her en der op de Vlaamse podia zien maar toch was al het zeven jaar geleden dat Boudewijn de Groot nog eens in de Ancienne Belgique speelde. Hij hoeft nu zeker zolang niet meer te wachten. Gelukkig zijn er tijdens deze tournee nog optredens gepland in Brugge, Roeselare, Gent, Antwerpen, Hasselt en diverse Nederlandse steden. Eén van deze kansen missen zou zonde zijn. (Meer foto's)

Dee Dee Bridgewater interpreteert Billie Holiday met respect

2010-03-09T21:51:00.000+01:00

Dee Dee Bridgewater was amper 9 jaar oud toen één van de grootste iconen uit de jazzgeschiedenis, Billie Holiday een vroegtijdige dood stierf, nu iets meer dan 50 jaar geleden. In de jaren ’80 speelde Bridgewater de rol van haar idool al eens in de musical ‘Lady Day’ en nu is er een nieuwe plaat en een tournee waarin de zangeres wederom hulde brengt aan haar grote voorbeeld.
Na haar geslaagde doortocht op jazz Middelheim van vorig jaar, stonden nu hog twee Belgische concerten op het programma, het eerste in de Roma in Antwerpen en een tweede in de Ancienne Belgique. Het Brusselse optreden werd ingeleid door een korte, Engelse documentaire over Billie Holiday, die we als doorwinterde jazzliefhebbers zeker konden smaken. Voor de niet-kenners in de zaal leek ons dit meegegeven stukje muziekgeschiedenis even functioneel als essentieel in het kader van het optreden dat zou volgen. Bedankt, AB!
Na een korte introductie van haar band begon Dee Dee Bridgewater haar set met een stevige versie van ‘Lady Sings The Blues’. Men kon meteen merken dat de kale, maar bijzonder fris ogende jazzdiva er zin in had. Samen met haar uitstekende muzikanten Edsel Gomez (piano), James Carter (tenorsax), Ira Coleman (bas) en Jonathan Blake (drums) zou la Dee Dee erin slagen haar versies neer te poten van songs die door Holiday bekend geraakten.
Bridgewater koos er nooit voor om Holiday’s stijl te imiteren, hetgeen een verstandige keuze bleek want wedijveren met een icoon levert automatisch een op voorhand verloren strijd op. De in Memphis geboren zangeres pakte het echte slim aan en liet Billie’s songs vaak in heel andere, verrassende arrangementen horen zonder echter de ziel van het origineel te verliezen. Talent en ervaring zijn belangrijke voorwaarden om dit te kunnen en deze heeft Bridgewater zat.
Songs als ‘Miss Brown To You’ en ‘Them There Eyes’ swingden als knikkers in een achtbaan. De zangeres kon hierin tevens naar hartelust scatten en gebruik maken van haar indrukwekkende stemacrobatiek. ‘Fine And Mellow’ verscheen als een plagende blues waarin Bridgewater schitterende dialogen pleegde met haar saxofonist James Carter, die zijn instrument als het ware kon laten spreken. ‘A Foggy Day’ werd zelfs zover opentrokken dat de song bijna uit zijn voegen barstte, tot jolijt van de muzikanten, die hun kans tot improvisatie schoon zagen.
Soms bleven Bridgewater & Co dichter bij de bron. Dat was onder meer het geval in ‘Don’t Explain’, een beklijvende song die Holiday schreef nadat haar man Jimmy Monroe op een avond met lippenstift op zijn kraag thuiskwam. Een mooi dwarsfluit arrangement kon niet verhullen dat het respect van Bridgewater voor Holiday groot was en dat ze niet in de valkuil wou trappen om met zo’n song onnodig te ‘knoeien’. Gelijk had ze natuurlijk en dezelfde respectvolle behandeling kreeg ook ‘Strange Fruit’. Een song waar bloed aan kleeft mishandel je niet.
‘God Bless The Child’ kwam iets frivoler voor de dag dan de oorspronkelijke versie. Dee Dee haalde de slepende melancholie er gedeeltelijk uit en gaf het nummer wat meer schwung. ‘You’ve Changed’, nog zo’n typische Billie Holiday song, kreeg dan weer een sobere bewerking mee. Mooi en dat gold ook voor ‘Mother’s Son-In-Law’ dat Bridgwater helemaal hertimmerde tot wat we zouden kunnen noemen ’een sexy dialoog’. De muzikale intimiteiten met haar bassist, die ze door middel van dit nummer openlijk het hof probeerde te maken, gaven de lyrics extra betekenis. Dit allemaal met een vette knipoog natuurlijk want humor is de goedlachse tante niet vreemd. Luidop reflecteerde ze over sex, maar bekende openlijk dat ze er op haar leeftijd meer over droomde dan wat anders.
Bissen deed Holiday met een flamboyante versie van‘All Of Me’ waarop ze volledig haar eigen stempel drukte en de song naar het einde toe Afrikaanse ritmes meegaf. Een mooi einde van een straf concert waarin al haar muzikanten nog éénmaal verdiend in de spotlights mochten staan.
Dee Dee Bridgewater bewees met dit optreden dat ze nog steeds aan de absolute top staat in de wereld van (vrouwelijke) jazz vocalisten. Voor wie de Belgische concerten gemist heeft is er nog altijd de cd ‘Eleanora Fagan (1915-1959): To Billie With Love From Dee Dee’ die wij bij deze reeds van harte aanbevelen. (meer foto's)

Mark Linkous (Sparklehorse) stapt uit het leven

2010-03-07T18:54:00.015+01:00

Op 9 november 1996 zag ik Sparklehorse voor het eerst in de Vaartkapoen in Molenbeek. Mark Linkous had toen net een eerste zelfmoordpoging achter de rug en werd met een rolstoel het podium opgereden. Vreemd dat een optreden zo moest beginnen. Maar het concert zelf was onvergetelijk. Weinigen hebben de intensiteit van de droefheid zo kunnen vatten als Linkous met zijn sprankelend paard. Tien jaar (24.10.2006) en drie cd's later mocht ik getuige zijn van zijn laatste optreden in de Ancienne Belgique (Foto's). Weer die somberheid, weer die eeuwige droefheid maar o, zo mooi muzikaal vertaald. Na dit geslaagde optreden leek Linkous even in 'good spirits' (zie foto). Maar de depressies zouden nooit verdwijnen. Sparklehorse trad nog een paar keer op in dit land, zelfs vorig jaar nog in Gent. Gelegenheden die ik spijtig genoeg gemist heb. Gisteren maakte Mark Linkous een einde aan zijn leven. "La tristesse durera toujours"....

We will remember him.

..................
"Sometimes days, go speeding past
Sometimes this one, seems like the last
It’s a sad and beautiful world"

(Mark Linkous)

...........................................

Jaga Jazzist: BINGO voor experimentele jazz-gokmachine

2010-03-03T21:32:00.000+01:00

Laptopmuzikant en knoppendraaier Steven Ellison aka Flying Lotus mocht een uur lang de volle AB Box entertainen met vette beats en elektronisch gegoochel. Te lang zo bleek want na enige nummers hielden wij (en vele anderen) het voor bekeken en zochten terug de luwte van de AB Bar op in afwachting van het hoofdprogramma.
De mensen van Jaga Jazzist waren niet aan hun proefstuk toe in de Brusselse muziektempel want het was reeds de vijfde keer dat ze er optraden. Het Noorse nonet (jawel, ze zijn met negen muzikanten – acht heren en één damesmeisje) heeft doorheen de jaren een flinke schare Belgische fans rondom zich verzameld, want hun concert bleek dit keer reeds lange tijd te zijn uitverkocht.
De doortocht van dit Skandinavische jazz ensemble had alles te maken met het verschijnen van hun nieuwe (schitterende) cd ‘One-Armed Bandit’ (een ander woord voor gokautomaat) en het podium hing dan ook vol met herkenbare goksymbooltjes die flikkerend oplichtten tegen het duister en waarrond de negen muzikanten stonden opgesteld. Een goede combinatie van toevalstreffers levert bij zo’n automaat winst op en als we zoiets muzikaal vertalen zou dit kunnen betekenen dat de groep het eeuwige zoeken naar het juiste samenspel van de vele groepsleden centraal stelt. Het is precies dit voortdurend combineren en experimenteren dat het meest kenmerkende en meteen ook de grootste troef uitmaakt van een groep als Jaga Jazzist.
De band opende met het nieuwe ‘Book Of Glass’ en trok hiermee meteen al een eerste indrukwekkend soundscape op. Daarna volgde het titelnummer uit hun nieuwe plaat, zowaar een meesterwerk, met een steeds terugkerend thema dat zich moeiteloos als een onweerstaanbare mantra in je geheugen vastnestelt. Het compositorisch brein van de groep, Lars Horntverth, leefde zich erin uit op de tenor sax maar wisselde later tijdens het concert nog vaak van instrument, net als vele andere groepsleden trouwens die zich meester toonden op onder meer de vibrafoon, klarinet, akoestische bas, trompet, trombone, tuba, allerlei gitaren, drums, keyboards en elektronica.
Het breed uitwaaierende ‘Bananfluer Overalt’, ook uit de nieuwe plaat, viel onder meer op door het krachtige drumwerk van neo-viking Martin Horntverth, tevens de sympathieke woordvoerder van de groep. ‘200 V / Spektral’, een nummer dat door de veelheid van tempowisselingen en melodieën en het soms overdadig gebruik van elektronica verzakte tot één grote kakafonie kon ons minder bekoren. Maar het daaropvolgende ‘Toccata’, dat sterk herinnerde aan de repetitieve muziek van Philip Glass, was meteen weer een schot in de roos.
Dat de klasse van de individuele muzikanten hier stond als een huis is zonder twijfel een understatement. Niettegenstaande de onmeetbare complexiteit van deze muziek weet elk van hen precies waar hij of zij staat en vooral waar het allemaal naartoe gaat. Indrukwekkend gewoon.
Er volgde een reeks oudere nummers, zoals ‘Reminders’, waarin het gitaarwerk meer centraal stond. Maar het publiek geraakte pas echt onder stoom tijdens het felle ‘Touch Of Evil’ (opnieuw geplukt uit de nieuwe plaat) dat onder krachtig elektronische toevoer aanzette tot massaal handgeklap. Zelden zagen wij een band zo alle registers opentrekken zoals hier het geval was. Ook de volumeknoppen moeten ver in het rood gestaan hebben. Het publiek genoot met volle teugen.
“You’re better than the Norwegian Audience” bedankte de gebaarde drummer ons en prompt herdoopte hij het oudere ‘Oslo Skyline’ tot ‘Brussels Skyline’. Een eerbetoon dat kon tellen! Tijdens de bisnummers haalden de Jazz Noormannen nog één nieuw nummer met de exotisch klinkende titel ‘Prognissekongen’ uit de kast. Maar voor ons was de (gok)winst al lang binnen. Jaga Jazzist mag zonder twijfel één van de spannendste hedendaagse (jazz)ensembles van het Europese halfrond genoemd worden. Men zegge het voort.

Lucas Dawson - Another Way To Say Goodbye

2010-03-01T23:29:00.003+01:00

Lucas Dawson’s debuut kan je qua thematiek en intensiteit het best vergelijken met meesterwerken als ‘Blood On The Tracks’ (Bob Dylan) en ‘Berlin’ (Lou Reed). Niet dat het duizelingwekkend niveau van deze beroemde voorgangers meteen geëvenaard wordt (niemand doet dat), maar Dawson zorgt met zijn ‘Another Way To Say Goodbye’ toch voor één van de meest beklijvende platen in lange tijd.
Misschien eerst even situeren. De in Perth, Australië geboren en getogen Lucas Dawson verhuisde op zijn 21ste naar Londen waar hij de vrouw van zijn leven ontmoette en haar halsoverkop volgde naar haar thuisland Zweden. Daar liepen de zaken echter niet zoals verwacht en scheidden het koppel van elkaar. Dit album mag dan ook gezien worden als een open brief van Dawson aan zijn ex-lover in de vorm van een muzikaal drama, uitgevoerd door een vrij klassieke four-man-band met enkele additionele muzikanten.
In het openingsnummer ‘Four Catastrophic Years’ loopt de ik-persoon zijn ex, na haar jaren niet meer gezien te hebben, toevallig tegen het lijf. Terwijl deze laatste inmiddels getrouwd is en enkele kinderen ter wereld bracht, loopt de eerste nog steeds doelloos rond, smachtend naar de vrouw van zijn leven. Ter verklaring van zijn levenswandel kan Dawson tegenover zijn ex onomwonden stellen: “You and I know that the right woman has already come and gone”. Meteen een moment dat door merg en been snijdt, zoals even later een felle gitaar zal onderstrepen. Maar er zullen nog meerdere soortgelijke pijnscheuten volgen.
‘Im So Miserable’ is een adembenemend eerlijk verslag van een obsessioneel leven zonder de geliefde waarin zelfbeklag (“It’s all gone to hell back here”), jaloersheid (“I think I heard you sigh / Was he inside?”) en afreageren (“I’ve started drinking and getting in fights”) centraal staan. Een Chet Baker-achtige trompet zorgt mede voor de desolate sfeer die naar de keel grijpt.
“What Am I To Do?” vraagt Dawson zich vertwijfeld af op het moment dat alle communicatie verbroken is en de geliefde zelfs de telefoon niet meer opneemt. “I wish you’d take my calls, or give me back my balls”, klinkt het wanhopig. Niets helpt echter, uitwegen worden niet geboden.
In ‘Burned That House Down’ blijft er slechts stof en as over van het kaartenhuisje dat eens de ideale liefde symboliseerde terwijl ‘We Were Too Young’ voor de mislukking misschien wel een verklaring geeft, maar geen troost biedt. Mooi ook hoe hier de zachte backing vocals van Emily Brown komt aanschurken tegen de getormenteerde ietwat ruwere stem van Lucas Dawson.
De zanger gaat door een bad van snijdende emoties in het naar een climax zoekende ‘Ain’t Life Cruel’ waarin elke poging tot vergeten tot mislukking gedoemd is. ‘I’m Giving up’ lijkt dan ook het enige alternatief, dat bijna swingend wordt ingehaald maar ook dat lukt niet want ‘Old Habits’ sterven, zoals iedereen weet, nog steeds hard.
‘I Hate You’ zoemt nog één keer in op de ruzies die aan het afscheid vooraf gingen (“Like a silent knife driven into my spine in every argument we had”). Hierna is ‘Goodbye’ dan ook de onvermijdelijke, logische slotsong, (hier in duet gezongen met de voortreffelijke Emily Brown), waarin de laatste pogingen tot een reünie definitief worden afgezworen. Het is het soort vaarwel dat eerder als een triomf dan als een treurlied klinkt, maar desalniettemin het afscheid des te pijnlijker maakt.
De mysterieuze titelloze ghost track die het album afsluit is een soort coda waarin de geliefden nog eenmaal aan elkaar verschijnen in een tijd- en ruimteloos kader, als in een droom, waardoor dit album toch nog een open einde lijkt mee te krijgen.
U hebt het begrepen, waarde lezer, Lucas Dawson heeft met ‘Another Way To Say Goodbye’ een bijzonder intense, adembenemende plaat gemaakt die aan de ribben blijft plakken. Wat kan ellende toch mooi zijn.

Memories of Berlin (February 2010)

2010-02-27T19:25:00.004+01:00

More...