Paul Simon voor gevorderden in Vorst

Vorst Nationaal was verre van volgelopen voor de komst van Paul Simon naar dit geteisterde koninkrijk. Dat zal wel te maken hebben met de (te) dure tickets en de dalende koopkracht, maar als mensen bereid zijn er de prijs voor te betalen, mocht de soundmix gisterenavond toch een heel stuk beter. De geluidskwaliteit varieerde van ronduit slecht tot (in het beste geval) matig. Onvoldoende dus en toch wel een beetje een domper op dit concert.
Precies 6 jaar geleden stond Paul Simon ook al in Vorst. Hij bracht toen een representatief overzicht van zijn indrukwekkende carrière. Dat was gisteren absoluut niet het geval. OK, er vielen wel wat klassiekers te noteren, maar deze kwamen meestal in een herwerkte versie aan bod. Misschien heeft Simon wel een voorbeeld aan Dylan genomen, die zijn songs live ook al jarenlang tot op de fundamenten weet af te breken om ze daarna, als nieuw, te laten herrijzen. In elk geval droeg Mrs. Robinson een verrassend kleedje, zat The Boy in een verse Bubble en wandelden Me and Julio langs nieuwe wegen naar de Schoolyard. Maar de setlist stond vooral bol van minder bekende nummers als "How can you live in the Northeast", "The cool, cool river", "Duncan", een stomende versie van "Train in the distance" en een bijzonder fraai "The only living boy in New York". Simon bracht nog twee andere nummers uit zijn periode met Garfunkel: een hemelse solo vertolking van "The sound of silence" en als bisnummer "The boxer". Afsluiten deed Paul met een feestelijk "Late in the Evening". Slotsom: niet zijn beste Belgisch concert, maar boeiend genoeg om te mogen meemaken. (Meer foto's)

Happy Birthday, Woody Guthrie

Vandaag is het precies 96 jaar geleden dat Woody Guthrie het levenslicht zag in Oklahoma, USA. Zonder hem zou er geen sprake geweest zijn van Pete Seeger, Bob Dylan en zovele anderen. Zonder hem geen Dust Bowl Ballads. Hierboven zie je één van de twee gefilmde fragmentjes die van Woody, als performing artist, bewaard gebleven zijn.

Gorki op het Vijverfestival - zat.12 juli

"Ik had een duidelijk plan

en achteraf weet ik er niets meer van
Wat was het nu ook alweer?

Dat ik wou verklaren

Het was iets belangrijks..." (Veronica)

(foto's)

Leonard Cohen in Brugge: de minzaamheid van de zenmeester

‘I didn’t come to Bruges to fool yah’ zong Leonard Cohen tijdens ‘Hallelujah’ bij het Minnewater en deze oneliner vat zijn concert van gisteren perfect samen. De Canadees bracht een droomsetlist van maar liefst 24 songs, die door zijn 8-koppige band met bijzonder veel zorg werden uitgevoerd. Ik moet zeggen dat ik heel erg had uitgekeken naar dit concert in Brugge. Bijna een kwarteeuw geleden, in 1985 om precies te zijn, zag ik de man reeds aan het werk in het Brusselse Paleis van Schone Kunsten. Cohen paste toen totaal niet in het muzikaal tijdsgewricht, waarin groepen als U2 en Simple Minds de lakens uitdeelden. De zanger werd in die dagen door bladen als Humo afgedaan als een onverbeterlijke zeurpiet, een oude treurwilg waar alleen ziekelijke pessimisten of depressievelingen hun dagen mee wilden slijten. Toch was ik gaan kijken en het concert had een diepe indruk op me gemaakt. De man kleurde zo buiten de lijntjes (cfr. de orchestratie van ‘Dance Me To The End Of Love’ op zijn toen pas uitgebrachte plaat ‘Various Positions’) dat ik dit optreden heel bijzonder had gevonden. Een drietal jaren later verscheen ‘I’m Your Man’ en werd Cohen plots terug hip. En dat is hij tot op de dag van vandaag gebleven. Bewijze daarvan was het publiek van gisteren dat uit alle leeftijden bestond. Een kuifjespubliek zeg maar: van 7 tot 77 jaar. Voor het concert hadden we, toeval bestaat niet, de weg naar de ingang van het park verloren. Verdwaald in de Brugse achtersteegjes kregen we Leonard Cohen plots binnen ons gezichtsveld. Hij liep, omringd door een paar bodyguards, richting artiesteningang. Zijn blik had de mijne gekruist. Hij glimlachte minzaam als een oude monnik, de dingen groetend, op weg naar het altaar. Daarna regende het ongeveer een uur lang alle tranen uit de hemel. We hadden nog geprobeerd vlug een croque monsieur te eten op een Brugs terras, maar dat kon niet. Niet voor 18u00, Meneer. Fuckin’ Bruges…Om 19u00 zorgde Martha Wainwright voor het voorprogramma. Martha is de dochter van haar vader. Daarmee is niet alles, maar toch veel gezegd. Om 20.20u begon Leonard aan zijn concert met, ja, ‘Dance Me To The End Of Love’. Er werd meteen een sacrale toon gezet. We waanden ons op een joods oogstfeest. Veel van Cohens liederen werden gezongen alsof het gebeden waren, met volle aandacht voor elk woord en elke letter in dat woord. Geheel en Al Zen. Cohen zong vaak met de ogen toegeknepen, zijn vuisten gebald, zijn hoofd lichtjes naar de hemel of naar de aarde gericht. En wij luisterden naar zijn mantra’s en keken naar zijn offergaven en voelden ons voldaan en even volmaak gelukkig. Cohen introduceerde keer op keer zijn bandleden en nam er respectvol zijn hoed voor af, terwijl hij telkens een zachte buiging maakte. De minzaamheid van de zenmeester. Zijn schitterende band stond op hun beurt volledig ten dienste van de hoofdman. Over elke muzikant vallen (mooie) dingen te zeggen, maar een speciale vermelding dient hier toch gegeven te worden aan de achtergrondzangeressen, met Sharon Robinson als meest opvallende lid. Deze zwarte nachtegaal schreef mee aan songs als ‘Everybody Knows’ en ‘Waiting for the Miracle’ en zingt ook mee op Cohens laatste platen. Ik heb sinds The Sweet Inspirations geen betere backinggroep gehoord. Hoogtepunten uit dit sublieme concert opsommen is onbegonnen werk. Ik waag er me dan ook niet aan. Hopelijk verschijnt er van deze tour een live-cd en kan iedereen voor zichzelf oordelen. Na afloop bedankte Cohen het publiek. Niet alleen omdat men naar hem was komen luisteren, maar ook om de aandacht die de mensen doorheen de jaren voor zijn (Tower of) songs hadden getoond. Stijl & Klasse. De oprechtheid van deze woorden ontroerden diep en zullen nooit vergeten worden. (Meer foto’s hier)

Vandaag: Leonard Cohen in Brugge

"Your story was so long, The plot was so intense, It took you years to cross The lines of self-defense. The wounded forms appear: The loss, the full extent; And simple kindness here, The solitude of strength. You walk into my room. You stand there at my desk, Begin your letter to The one who's coming next...." (The Letters)

Neil Young - Werchter 2008 - A Day in the Life

De kwaliteit van dit filmpje is niet denderend, maar dit moet je toch gezien hebben. Eén van de beste live performances OOIT op Werchter. Mis vooral het einde niet (zie ook mijn concertreview).

It's Not Only Rock'n'Roll Baby

"A Story of Art and Music"

(GRATIS TOEGANG met polsbandje van Rock Werchter van 8 tot 13 juli)

Neil Young: De Apocalyps in Werchter

Ik was benieuwd waarmee Neil Young zou uitpakken in Werchter. Het schitterende optreden in Antwerpen van een paar maanden geleden zat nog vers in het geheugen, dus waren de verwachtingen hoog gespannen. De Canadees trapte af met 'Love And Only Love' en zette dan verder de toon met een loeihard 'Hey Hey, My My'. Daarna volgde een eerste hoogtepunt: 'Everybody Knows This Is Nowhere', een song uit het magische jaar 1969 en een typische Neil Young grand cru classé. Zo horen gitaren te klinken; jankend, opvliegend, wild maar toch (met veel moeite) in toom gehouden. Met 'Spirit Road' werd op hetzelfde elan verder gegaan, asook met de vergeten klassieker 'When You Dance, I Can Really Love' (uit 'After The Gold Rush'). Na het door feedback & distortion vergiftigde 'Fuckin' Up', volgde de eerste verwijzing naar de apocalyps in 'All Along The Watchtower', met een vette knipoog naar zowel Dylan als Jimi Hendrix. Toen was het voor onze held tijd om zijn akoestische gitaar te voorschijn te halen en een fantastisch stukje muzikaal erfgoed de wei in te slingeren, waaronder 'The Needle And The Damage Done', 'Heart Of Gold' en ''Old Man'. Vervolgens maakte Young een uitstapje naar heerlijke countryrock in 'Get Back To The Country' (heerlijke pedal steel van Ben Keith). De finale bestond terug uit het hardere werk, vooreerst 'Words' en dan een lang uitgesponnen versie van 'No Hidden Path'. Neil kwam nog één keer terug voor dé verrassing van de avond. Geen 'Rockin' In The Free World', geen ' Like A Hurricane' maar een absoluut magistrale versie van het Beatles meesterwerk 'A Day In The Life' (uit Sgt. Pepper). Het monumentale einde van dit nummer werd ooit door John Lennon beschreven als 'het geluid van het einde der tijden'. En dit is ook precies wat Neil Young er op zijn manier van maakte: huiveringwekkend echt. Slechts enkele snaren van zijn elektrische gitaar bleven gespaard... Neil Young verliet het podium in trance. 'Cool' hoorde ik de Werchterse jeugd, die het allemaal met verbaasde ogen hadden aangegaapt, murmelen. Maar dat was het niet. Het was fuckin' hot as hell. (Meer foto's hier)

Duffy: sixtiespop met een honingsausje

Het Welche meisje Duffy startte haar Werchterse optreden met een plagend 'Syrup & Honey' en bouwde oa via 'Rockferry' en 'Warwick Avenue' haar setlist verder mooi op naar de climax die pas bereikt zou worden bij haar superhit 'Mercy'. Beloftevol en als debuut kon dat tellen. Maar het had achteraf gezien ook net iets meer mogen zijn: een beetje minder pose en wat meer overtuiging bijvoorbeeld. Ze leert het wel. Ondertussen blijft haar debuut 'Rockferry' één van dé debuutplaten van het jaar. (Meer foto's hier)

London

Taking A Trip To London With Frog....

The Beatles - 'There You are, Eddie' (Unreleased)

En ik die dacht dat nu zowat alles van de Beatles uitgebracht was... En plotsklaps komt dan deze 'There You are, Eddie' (!) uit het niets te voorschijn. Fantastisch, toch?

The Scene in Koekelberg

"Voor de spirit, de humor, de erotiek dieper dan je dromen
en ik drink, denk, zoek naar een manier
om dichterbij te komen
onder de maan..."

(Maan) - (Meer foto's hier)

Plazey Festival

Wie vanavond niet per se de EK voetbalfinale wilt bekijken, kan in het Brusselse Elisabethpark, in de schaduw van de Koekelbergse basiliek, geheel gratis enkele leuke optredens meepikken van oa The Seatsniffers en The Scene. Dit allemaal in het kader van het Plazey, veruit het sympathiekste Brusselse gratis zomerfestival. Volgende week staan oa Lady Linn, De Mens en Roland nog op het programma.

Magnigraph Generator

Try it

Zjef Vanuytsel is een toffe peer

'Vlaanderen Feest' opnieuw en dat is dan de gelegenheid voor een gemeente die zichzelf een beetje respecteert om een Vlaamsche artiest vanonder het stof te halen. Sint-Pieters-Leeuw koos dit jaar voor Zjef Vanuytsel. De man begon zijn optreden meteen met een stevige sneer naar Radio1; de zender die te weinig aandacht zou hebben voor Nederlandstalige liedjes. Daarna volgde 'Lief en Leed', een nummer uit zijn nieuwste cd. 'De Zotte Morgen' en 'Houten Kop' piekten al vroeg in de set. En Zjef verbaasde zich erover dat sommige mensen die nummers helemaal konden meezingen. Het zijn dan ook klassiekers. Nadat Zjef een goeie slok van zijn blonde Leffe had genomen, droeg hij (een beetje) 'Tederheid' op aan de politici die het BHV-probleem trachten op te lossen. Een gedurfde uitspraak, daar in het hol van (de) Leeuw. Il faut le faire! Verder viel er oa nog een mooie versie op van 'Tussen Antwerpen en Rotterdam', een vergeten pareltje. Doorheen heel het optreden was het fijn om te zien dat Zjef zijn duivelse grijnslach nog niet verloren had. Een gezonde dosis zelfspot en sarkasme is deze architect niet vreemd. Plezant optreden. (Meer foto's hier)