Yowsah, Yowsah, Yowsah met Nile Rodgers & Chic

Een vijfjarige kleuter als special guest, een spectaculaire (AB)-gitaarwedstrijd en een resem onvergetelijke hits, het concert van Chic had alle ingrediënten om er een spetterende party van te maken en dat werd het ook. Achteraf zagen we dan ook alleen maar blije gezichten van vooral veertigers en vijftigers (hier en daar aangevuld met wat zonen en dochters) die de meest invloedrijke disco/funkgroep uit de geschiedenis twee uur lang het beste van zichzelf zagen geven.

Verschoning, de groep Chic moeten we anno 2011 eerder begrijpen als "Nile Rodgers & (zeer straffe) band". Toen diens kompaan / bassist Bernard Edwards in 1996 overleed viel naast het songschrijversduo N.Rogers/B Edwards ook de band uit mekaar die dit duo samen oprichtten en die verantwoordelijk wordt geacht voor een indrukwekkende reeks tophits die gescoord werden eind jaren '70 en begin jaren '80. Maar de artiest Nile Rodgers was en is nog steeds veel meer dan alleen maar de frontman van de groep Chic. Als producer en gitarist werkte hij onder meer samen met David Bowie, Mick Jagger, Madonna, Diana Ross, Debbie Harry, Sister Sledge en vele, vele anderen. Dit alles maakt dat hij recent James Brown oversteeg als meest gesamplede artiest ooit. Zo drijft 'Rapper's Delight' van Sugarhill Gang, algemeen beschouwd als de eerste succesvolle Rap/Hiphop song ooit, op de breakdown van de Chic klassieker 'Good Times'.

Maar succes kende ook in het geval van Nile Rodgers een achterkant. De muzikant/producer die kantoor hield in de damestoiletten van de New Yorkse Studio 54 nam het niet zo nauw met zijn gezondheid, geraakte aan de drugs en ontsnapte meermaals ternauwernood aan de dood. Vorig jaar nog werd er bij Rodgers een agressieve vorm van kanker vastgesteld die voorlopig gelukkig onder controle lijkt. De impact hiervan stond duidelijk te lezen op 's mans blog 'Living on Planet C'. Eén en ander zorgde ervoor dat Nile er voor koos om als muzikant terug op tournee te gaan. Muziek maken voor een levend publiek maakt hem naar eigen zeggen nog steeds gelukkig en bezweert de angsten beter dan welk ander medicijn dan ook.

Het was dan ook een blijgemutste Rodgers die zijn publiek een half uurtje voor het concert begon uitgebreid kwam begroeten. De wetenschap dat de fans van hem houden, daar is het Rodgers dezer dagen om te doen, zoveel is duidelijk.

De gevierde muzikant/producer trommelde daarna zijn achtkoppige,volledig in het wit uitgedoste band op, bestaande uit twee zangeressen, twee blazers, twee keyboardspelers en een ritmesectie. Het smetteloze gezelschap trapte meteen sfeervol af met 'Everybody Dance', gevolgd door 'Dance Dance Dance'. Tijdens dit laatste nummer mocht een vijfjarige kleuter, Kamiel Put uit Hasselt 'Yowsah Yowsah Yowsah' komen meezingen. Rodgers had de kleine Kamiel ontdekt via een alleraardigst filmpje op youtube en hem prompt op zijn Brusselse concert uitgenodigd. De ietwat bedeesde maar uiterst sympathieke Kamiel kreeg voor zijn mini-optreden een daverend applaus van het AB-publiek én de voltallige band cadeau. Hij zal zich dit moment ongetwijfeld nog lang blijven herinneren.

De sfeer verbeterde alleen maar met het naar de disco sterrenhemel gezongen 'I Want Your Love'. Het moet gezegd worden, de nieuwe Chic-zangeressen dienden niet alleen als perfecte blikvangers maar konden ook vocaal ferm hun vrouwtje staan. Dit laatste werd nog eens extra onderstreept in een Diana Ross/Sister Sledge-medley bestaande uit enkel N.Rogers/B Edwards-originals: 'I'm Coming Out/Upside Down/ He's the Greatest Dancer/We Are Family'. Ondertussen viel er onder meer muzikaal erg te genieten van de heerlijke funky baslijnen en het typische -los uit de pols- gitaarwerk van Nile Rodgers.

Chic klassiekers, met als hoogtepunt 'My Forbidden Lover' volgden elkaar in sneltempo op. Voor de 1600 flink in het zweet gewerkte fans kon de fun niet op als ook de lade hits waar Nile Rodgers aan meewerkte als muzikant en producer werd opengetrokken. 'Spacer' ontspon zich als één lang uitgerekt meezingmoment. Een uiterst sexy 'Like a Virgin' maakte de sfeer nog extra broeierig en het door de drummer naar een climax gezongen 'Let's Dance' blies het dak pas echt van de Ancienne Belgique. Zelden zo'n ambiance gezien in deze zaal!

Als uiterst leuk intermezzo volgde daarna een door Marc Decock gepresenteerde AB-gitaarwedstrijd waarin vijf vooraf geselecteerde gitaristen zich op hun instrument mochten wagen aan de intro van de ultieme Chic-hit 'Le Freak'. Vreemde eend in de bijt Bert Embrechts waagde zich ook aan een poging maar bleek helaas hors compétition. Publiekapplaus wees de uiteindelijke winnaar aan, die als trofee een gesigneerde Fender Stratocaster mee naar huis kreeg. Meteen het tijdstip om 'Le Freak' volledig los te laten op het uitzinnige publiek, gevolgd door een lang uitgesponnen versie van 'Good Times', waarna Rodgers & Co als professionele afscheidnemers het publiek uitwuifden. Als versterking voor de bekkenbodem en rugspieren kon dit tellen. "Yowsah, Yowsah, Yowsah" bleek 's morgens dan ook het enige wat wij wisten uit te brengen. Chique! (Meer foto's)

Shake

Emmylou Harris, onze engel op Hemelvaart

"Hello, My name is Simon Lynge and I'm an Eskimo". Niet meteen de introductie die je zou verwachten van een singer-songwriter, ook al staat die (slechts) in het voorprogramma van een veel grotere artieste. Maar het klopt: Lynge is een zingende liedjesschrijver uit Groenland en zelfs een hele goeie. Zijn eersteling 'The Future' werd zowel door het muziektijdschrift Uncut als de kwaliteitskrant The Times met vier (pool?)sterren bedacht. Rolling Stone vond zijn plaat zelfs één van de meest memorabele debuutalbums van de laatste jaren.

In Brugge viel vooral 's mans kristalheldere zangstem op die zijn mooie, eenvoudige liedjes over liefde en dood perfect gestalte gaf. Songs als 'London Town', 'Love Comes Back To You' en 'We don't Want Life To End' deden ons onwillekeurig denken aan jonge incarnaties van James Taylor of zelfs Paul Simon. Met zijn prima cover van 'Sittin' on the dock of the bay' en een handvol geestige bindteksten over zijn geboorteland krijgt Lynge het Brugse publiek zelfs moeiteloos op zijn hand. Deze sympathieke zanger plaatsen we vanaf heden dan ook graag in het lijstje van onze favoriete Groenlanders (weliswaar nog steeds na de walrus, de narwal en de poolbeer).

En nu we het toch over bedreigde soorten hebben bedenken we dat misschien de topact van vanavond, de genaamde Emmylou Harris, er misschien ook wel eentje is, maar dan in de categorie "legendarische (alt-)country zangeressen van het edele soort". Meer dan veertig jaar timmert de nu 64-jarige Emmylou al aan de weg waarin ze de traditionele paadjes van de 'country roads' na een zekere tijd links liet liggen en het genre verruimde met allerhande rock en americana invloeden. 'Wrecking Ball' (uit 1995), u weet wel dat door Daniel Lanois geproduced topalbum, was daarbij een mijlpaal die haar verdere toekomst zou bepalen. Haar nieuwste plaat "Hard Bargain", helaas niet meteen haar beste van de laatste jaren, vindt nog steeds meer aansluiting met de ingeslagen weg van midden de jaren negentig dan met de traditionele country van haar beginjaren. Maar dit gegeven schrikte ons zeker niet af om ook deze keer razend benieuwd uit te kijken naar het concert van La Harris in het Verre Westen van Vlaanderen.

Emmylou trad dit keer aan met The Red Dirt Boys, een collectief multi-instrumentalisten van het betere soort. Zelf zag ze er nog steeds goed uit al liet de keuze van haar garderobe deze keer wel wat de wensen over. Haar zwarte kleed met glinsterende onderrok waaronder haar cowboyboots vertwijfelend piepten kunnen we slechts met één woord omschrijven: mottig! Maar dit geheel terzijde natuurlijk want wij verklaren ons bij deze onbevoegd om verder over countrymode wat dan ook te schrijven.

Openen deed onze Engel uit Nashville met 'Six White Cadillacs', op plaat eerder neigend naar rock dan naar country, maar hier sputterden de motoren toch nog wat tegen en klonk het allemaal nog wat rommelig. Idem dito voor het van Gillian Welch geleende 'Orphan Girl', een prachtsong die onvoldoende van haar schoonheid prijsgaf.

"Ik heb een gelukkige jeugd gehad, de miserie in mijn liedjes is zeker niet autobiografisch" stelde Emmylou een beetje verontschuldigend als introductie tot 'Red Dirt Girl', dat we kennen van de titelsong van één van haar vorige albums. Maar het was wachten op 'Makin' Believe', mooi omkaderd met viool een streepjes slidegitaar, vooraleer Harris haar eigen hoge niveau (lees: de hemel) bereikte. De rest van het concert bleef de countryhemel binnen bereik, met toegegeven, hier en daar ook wel eens een wat mindere song, zoals het recente 'Big Black Dog' bijvoorbeeld, maar echt dieptepunten waren er nooit.

"Het leukste aan een cd uitbrengen is dat de platenmaatschappij de volgende jaren ophoudt met aandringen om weer nieuwe opnames te maken. En ondertussen krijg ik de kans om te doen wat ik het liefst doe: spelen voor een levend publiek,' biechtte Emmylou op.

Ondertussen reeg ze de hoogtepunten wel flink aan mekaar. De Townes Van Zandt cover "If I Needed You" bijvoorbeeld, lichtjes hees gezongen maar smachtend van verlangen drijvend op wolkjes accordeon en viool. Het splinternieuwe 'My Name Is Emmett Till', een hartverscheurend epos over een lynchpartij van een zwarte jongen in de staat Mississippi in de jaren '50, liet de verontwaardiging in de stem van Harris bijna tastbaar voelen. Ook het solo gebrachte eresaluut aan de onlangs aan kanker overleden collega / vriendin Kate McGarrigle zal ons vanwege de intensiteit nog lang bijblijven.

Uptempo liep het ook lekker met pittige versies van onder meer 'Luxury Liner' en 'Born To Run'. En vergeten we vooral niet het aan Dylan opgedragen verjaarsgeschenkje 'Every Grain Of Sand' en tenslotte een hoogwaardige, lichtjes hertimmerde, versie van 'Going Back To Harlan'. De aandachtige lezer heeft nu al door dat ook deze keer Emmylou niet ontgoochelde en we hier alweer een schitterend concert van haar meemaakten.

Tussendoor roemde Harris meermaals de uitmuntende schoonheid van de stad waar ze speelde al had ze zich tijdens het aanschouwen van de Bloedprocessie dezelfde dag wel even afgevraagd of ze zich niet in San Francisco bevond. De humor hiervan werd niet meteen door iedereen begrepen.

De ongekroonde Queen of Nashville trakteerde tenslotte met twee toegiften. Vooreerst met het bloedmooie 'Boulder To Birmingham' en als laatste orgelpunt met een betoverende versie van 'Pancho and Lefty' (alweer van Townes Van Zandt). Daarna nam de countrydiva een staande ovatie waar, glimlachte tevreden en verdween dan minzaam in de coulissen van het prachtige Brugse concertgebouw. Niemand zei: "The Angel has left the building", maar het had zeker niet misstaan op een Hemelvaartsdag als deze. Hallelujah! (Meer foto's)

Shake

Tish Hinojosa bezingt het leven rondom the borderline

Brussel is zeker geen onbekend terrein voor Tish Hinojosa, de Amerikaanse singer-songwriter met Mexicaanse roots die naar eigen zeggen al een keer of zes onze hoofdstad bezocht. Deze grote dame (en dan bedoelen we niet zozeer haar gestalte maar eerder haar verdiensten omwille van de kwaliteit van haar omvangrijke oeuvre dat nu toch al een 15-tal albums omvat) liet ook al eerder sporen na in Toogenblik. Getuigen hiervan zijn enkele vergeelde posters die tot op de dag van vandaag de muren van deze schitterende Harense muziekclub sieren.

"My sets are very relaxed," glimlacht Tish hetgeen het Toogenblikse publiek dat vanavond eerder uit aandachtige luisteraars dan uit onstuimige tafelspringers bestaat meteen geruststelt. Met de akoestische gitaar in de aanslag en de capodastro op de juiste plaats trapt de Texaanse af met ‘Aquella Noche’, een Spaanse ballad die al zo'n twintig jaar tot haar oeuvre behoort. Daarna kiest ze voor de titletrack uit haar meest recente cd 'Our Little Planet'. Deze van levenslust bruisende uptempo song met duidelijke tex-mex en bluegrass invloeden schreef ze samen met haar producer Marvin Dykhuis. Vervolgens neemt Hinojosa wat gas terug met het zachtjes wiegende "Mountain Lullaby", een 30 jaar oud Nashville-achtig nummer dat ze onlangs wist af te werken.

Na deze eerste drie zeer verschillende nummers stellen we met vreugde vast dat deze rijpere Tish nog niets van haar vocale kracht verloren heeft. Integendeel, qua stem mag ze zich gerust met de besten uit haar categorie meten. Het enige wat we een beetje missen is het groepsgeluid van haar platen, al begrijpen we heel goed dat een toernee met extra muzikanten voor haar een financiële strop zou betekenen. Maar hey, we willen niet klagen. Ook van dit solo optreden valt met volle teugen te genieten.

'Mi Pueblo', geschreven met de in Nederland residerende Mexicaanse Texaan David Rodriguez dompelt ons helemaal in het Centraal-Amerikaans cultureel erfgoed, terwijl het uptempo 'Sign of Truth', een reflectie over tijd en hoe deze voorbij glijdt, weer put uit de rijke Amerikaanse country & folk traditie. Het skippen tussen de het Spaans en het Engels, de Mexicaanse en Texaanse stijl en de grote mix hiervan is precies wat deze artieste groot maakt.

Niet toevallig ook dat ze enkele songs covert van Lydia Mendoza, ster van de Tejano Music en meer dan waarschijnlijk nog steeds een rolmodel voor haar.

En dan de hoogtepunten van set 1. "Pajarillo Barranque" bijvoorbeeld, een oud Mexicaans nummer dat Tish in duet met Joan Baez zong op het album 'Ring The Bells'. De song trekt als een feestje voorbij, al missen we ook hier een accordeon om de zaak eens deftig uit zijn voegen te laten barsten. Misschien dan nog liever 'In The Real West', een onbeschaamde lap American country om Emmylou Harris jaloers te maken. Evenals het geniale 'Taos To Tennessee', een roadsong waarin je de wijdse landschappen zo aan je ziet voorbijtrekken. En tenslotte de door Linda Ronstadt gecoverde tearjerker 'Donde Voy', een grenzeloos mooie song over grenzen (tussen Mexico en The USA) en de schade die deze veroorzaken in het leven van gewone burgers. Veel mooiere liedjes over hoop, (lots)bestemming en de eindeloze zoektocht naar geluk staan zelden op een playlist.

Na het nuttigen van enkele verfrissende Orvals voelen we ons helemaal klaar voor de tweede set, ingeleid door 'Master of Ceremony' Luc G., werkkracht en bezieler van Toogenblik in the past, the present & the future.

Tish pakt eerst uit met een trilogie over de machtige Rio Grande, een rivier die ontspringt in Colorado, door New Mexico stroomt en in Texas voor een stuk de natuurlijke grens bepaalt tussen de Verenigde Staten en de Mexicaanse replubliek. 'By The Rio Grande', 'Mona Lisa by the Rio Grande' en 'Riendo El Rio Corre' tekenen stuk voor stuk als gezongen verhalen over menselijk verlangen binnen het stroomgebied van de eeuwige rivier.

'Noche sin Estrellas' zingt onze uit San Antonio afkomstige nachtegaal als een gebed voor vrede in dit universum. Daarna krijgt het publiek de kans om verzoeknummertjes aan te vragen. Eentje luistert naar de naam 'I Hope Forever You'll Be Mine' en ontpopt zich als een rechttoe rechtaan countrysong. Dit feestje gaat nog een tijdje door en het publiek lijkt zich best te amuseren, klapt soms mee en beloont Tish keer op keer met welgemeend applaus. Tijdens de bisronde volgen nog de country ballad 'Roses Around My Feet' en de Irving Berlin cover 'Always' waaraan Hinojosa, vrij als ze is, nog wat Spaanse lyrics toevoegt. Zo is het mooi geweest. Bedankt Tish voor je muziek en je verhalen.

Aangezien er geen tequilla voorhanden was zochten wij verdere troost bij een smakelijke stroom Orval, terwijl we mijmerden over Cowgirls, Mexicaanse zonsondergangen en wijdse rivieren. Helaas kwamen we in real life niet veel verder dan de Zenne. Let’s call it fate.

Shake

Loudon Wainwright III schittert als performer & storyteller

Dochter Lucy Wainwright Roche kreeg in de AB afgelopen maandag het voorprogramma toebedeeld van haar vader en dat was op zich wel leuk. Maar genieten deden we pas echt tijdens het concert van papa Loudon Wainwright III. De man plukte de ene parel na de andere uit zijn omvangrijke oeuvre en vergat daarbij ook niet enkele songs voor te stellen uit zijn laatste plaat '10 Songs for the New Depression'. Daarnaast blijft deze sublieme singer-songwriter ook enorm genietbaar als volbloed storyteller, hetgeen hij tijdens zijn bindtektsten ruimschoots wist te bewijzen. Al bij al zeker een concert om in te kaderen. (meer foto's)

Ten Years After serveert tijdloze bluesrock

Het Centre Culturel René Magritte in het Waalse grensstadje Lessines kon vorige week vrijdag opnieuw uitpakken met een interessante affiche. De legendarische Britse band Ten Years After speelde er voor de tweede keer in een paar jaar tijd voor een bomvolle zaal doorwinterde fans van de betere bluesrock. Ten Years After, gesticht in 1966 en met de groepsnaam verwijzend naar Elvis Presley die de rock'n'roll tien jaar eerder in gang zette, treedt al bijna een decennium lang op in de originele bezetting minus zanger en gitarist Alvin Lee die zelf aan een solo carrière is begonnen. Lee wordt sinds 2003 waardig vervangen door de nieuwe stergitarist Joe Gooch die misschien vocaal iets minder uit de verf komt maar als instrumentalist toch dicht in de buurt komt van Lee. Gooch was weliswaar nog niet geboren toen de groep haar hoogtepunt bereikte met optredens eind jaren 60 en begin jaren 70 op onder meer Woodstock en The Isle of Wight. De band teert tot op de dag van vandaag voor eens stuk nog steeds op de naambekendheid die ze wist te verwerven via deze historische optredens en bewaard bleven dankzij diverse audio opnames en filmbeelden die dit momentum voor de eeuwigheid vastlegden. In Lessines kreeg een Waalse trio dat opereert onder de naam 'Cheap Killers' eerst de kans om zich langs hun beste (blues)kant te laten kennen. Zij kweten zich prima van hun taak en kregen daarvoor meer dan wat beleefdheidsapplaus.The Blues leeft nog in Wallonië, zoveel in duidelijk en laten we dit gegeven vooral meenemen tijdens de lopende communautaire gesprekken. We stelden overigens met plezier vast dat zowel Vlaamse als Waalse muziekliefhebbers zich prima thuis voelden in Lessines. Tegelijk een prima gelegenheid om spontaan met mekaar de dialoog op te zoeken. Leve België! Luid toegejuicht stappen de Woodstock veteranen wat later op de avond het podium op en barsten los met het welbekende 'I'm Coming On' dat meteen de toon zet. Wie gedacht had dat de groep more than forty years after Woodstock op sterven na dood was, moet zijn mening dringend herzien. De muziek die deze mannen brengen heeft nog steeds iets van klankgeworden vuurwerk. 'King of the Blues' bevestigt dit en de groep gaat verder op hetzelfde elan. Ten Years After brengt anno 2011 nog steeds bluesrock om duimen en vingers van af te likken. 'Hear Me Calling' (gespeeld in Bethel en later nog gecoverd door Slade) is ook zo'n sterk nummer dat deze band op zijn actief heeft staan en het licht psychedelische '50.000 Miles Beneath My Brain' trekt de geest van de Woodstock generatie helemaal naar zich toe. Ondertussen werpt de fijnbesnorde bassist en stichtend lid Leo Lyons zich een beetje op als de leider van het gezelschap en neemt als dus danig de meeste aankondigingen voor zijn rekening. De slepende blues 'Angry Words' waarin keyboardspeler Chick Churchill dankbaar met enkele riedelende solo's mag rondstrooien, behoort tot het meer recentere werk van de groep. Het daaropvolgende 'Big Black 45' drijft het tempo ineens weer op. Dit donderende, van pompende bas en fijne gitaarriffs voorzien nummer doet vaag denken aan een koppel dampende motoren die over een highway snellen. Tijdens 'The Hobbit' komt bandlid Ric Lee letterlijk en figuurlijk in de spotlights te staan om zijn kunstjes op het slagwerk te tonen. Afwisselend streelt en geselt Lee zijn trommels en bekkens dat het een lieve lust is, waarna hij achteraf zwaar bezweet het enthousiaste publiek uithijgend bedankt. Andere hoogtepunten volgen dankzij stomende versies van 'Love Like A Man', 'I'd Love To Change The World' (aangekondigd met verwijzingen naar wat er tegenwoordig in de wereld zoal gaande is) 'Good Morning, Little Shoolgirl' en natuurlijk het piece de résistance 'I'm Going Home'. Gitarist Joe Cooch blijft heel het concert lang sierlijk en geïnspireerd soleren zonder zijn ego teveel naar voren te schuiven. We kunnen ons voorstellen dat de overige groepsleden ontzettend tevreden zijn over de vervanger van boegbeeld Alvin Lee ook al mist Cooch wel een beetje het charisma van zijn voorganger. Het publiek schreeuwt en krijst om meer en krijgt dit in de vorm van het recentere 'Reasons Why' en de klassieker 'Choo Choo Mama' waarmede Ten Years After in schoonheid afscheid neemt. Na het concert blijken de sympathieke heren nog bereid om gewillig te signeren en/of op de foto te gaan met hun fans. Bedankt mannen en bedankt organisatoren van Lessines om dit feestje mogelijk te maken. (Shake)

Een ijzersterk Beady Eye in de AB

Beady Eye speelde afgelopen dinsdag in de AB - tot spijt van wie 't benijdt - een magistraal concert. De mythe dat Oasis ooit zoveel was, houdt wat ons betreft weinig steek. De nieuwe groep van Liam Gallagher heeft het speelplezier teruggevonden en nummers als 'Beatles and Stones', 'The Roller', 'Millioniare' en vooral 'Bring The Light' komen live zelfs nog beter uit de verf dan op plaat. De kritiek dat er (te)veel inspiratie wordt gehaald bij groepen als The Beatles, The Stones en The Who is wat ons betreft zelfs een sterktepunt. Er wordt gezwaaid met termen als 'retrorock' maar als dat goede rock is, wat is dan het probleem? Dylan maakte misschien ooit retrofolk en Neil Young brengt zelfs af toe nog retro country en wie verwijt hen wat?
Als de zogenaamde progressieve Britpop het laat afweten is het misschien wijs eens achterom te kijken om zoals Beady Eye de zaak terug te laten knallen. (Meer foto's)

Shake

Yael Naim etaleert wereldklasse

Yael Naim won enkele weken geleden de 'Victoire de la Musique', zeg maar de Franse Grammy voor beste vrouwelijke artieste en na haar magistrale concert in de AB begrepen we ook waarom. Helemaal een Française kan je haar echter niet noemen want Naim is weliswaar in Parijs geboren uit Tunesische ouders, maar na haar vierde levensjaar verhuisde ze naar Israël. Daar werd de jonge Yael in het Hebreeuws opgevoed en groeide ze op tot volwassen vrouw. Pas de voorbije jaren keerde Naim terug naar haar geboorteland Frankrijk en kreeg ze langzaam maar zeker wat bekendheid. Een meevaller op weg naar de roem was zeker het feit dat haar liedje 'New Soul' door Steve Jobs gekozen werd als soundtrack voor de commercial voor de nieuwe Apple MacBook Air. We waren dan ook zeer benieuwd naar dit concert.

Eerst maakten we nog kennis met Mariama, een uit Sierra Leone afkomstige, maar inmiddels in Keulen residerende zangeres, die voor de gelegenheid de avond mocht openen. Deze jonge, levenslustige artieste is gezegend met een aangename, soulvolle stem en brengt haar catchy songs in alle eenvoud op de akoestische gitaar. 'No Way' klonk alvast jazzy op een plezante manier en in 'Easy' stelden we met plezier vast dat deze zangeres vocaal heel sterk voor de dag kwam. Afsluiter 'Underground' noodde zelfs tot ritmisch meeklappen waardoor Mariama makkelijk de zaal op haar hand kreeg. De sympathieke jongedame had zich vast geen beter Belgisch debuut kunnen dromen.

Te midden van een speels decor waarin omgekeerde parasolletjes sfeervol oplichten verschijnt Yael Naim ten tonele. De zangeres begint sober maar intens met 'My dreams', een song uit haar schitterende cd 'She Was A Boy' die ze tijdens dit optreden praktisch integraal live zal performen. Toch kiest ze ervoor om als tweede nummer met een cover uit te pakken, het beklijvende 'Umbrella' (Rihanna) is een perfect excuus om vocaal flink uit te halen. Daarna wordt de sfeer wat luchtiger. Haar vierkoppige begeleidingsband waarin ook een paar Belgische muzikanten figureren
en die onder leiding staat van Naim's muzikale rechterhand David Donatien (cajon, drums, percussie) trekt op feestelijke wijze alle registers op in 'Come Home' met een groots meezingmoment van het publiek tot gevolg.

Daarna neemt Yael wat gas terug met het bluesy 'Never Change', opgeluisterd door schitterend werk op dobro en vocaal herinneringen ophalend aan Billie Holiday of recenter werk van Madeleine Peyroux.

Het geheel in het Hebreeuws solo gezongen 'Paris' verwijst uiteraard naar haar persoonlijke levensloop, waarna het diepsnijdende, aan de piano gebrachte 'Today' een filosofische reflectie markeert op het leven en de liefde van een vrouw die om zich heen kijkt en vaststelt dat vele dingen niet meer zo éénduidig zijn als verwacht.
'I Try Hard' draagt de zangeres op als een ode aan de diversiteit, die de angst voor het 'onbekende andere' kan overwinnen.

Daarna stort Yael Naim zich opnieuw met volle overgave in uptempo nummers.
Via een bruisend 'Go To The River', het flamboyante 'Mystical Love' en het van heuse vaudeville danspasjes voorziene 'Stupid Goal' uitmondend in een heuse jamsessie brengt zangeres & band heel de Ancienne Belgique op het kookpunt.

Het duurt even vooraleer de zangeres terug op adem komt om daarna nog ingetogen af te sluiten met de in Oosterse klanken gehulde prachtsong 'Man of Another Woman' en tenslotte het toepasselijke 'The Game is Over'.

Het laaiend enthousiaste publiek schreeuwt om meer en krijgt dit ook onder de vorm van wat we bijna zouden noemen speelgoedversies (met behulp van ukelele, klokkenspel, mini-pianootje, percussie, mandoline,...) van 'Puppet' en haar grootste hit 'New Soul'.

Dat Yael Naim flink op weg is een artieste te worden van wereldformaat is voor ons zonneklaar. Wie zich geroepen voelt om dit zelf eens met eigen oren en ogen vast te stellen verwijzen we graag naar de festivals 'Un Soir Autour du Monde' (Villers-la-Ville) of 'Couleur Café' (Brussel). A Splendid time is guaranteed for all! (Meer foto's)

Shake

Suze Rotolo (1943-2011) R.I.P.

“Meeting her was like stepping into the tales of 1,001 Arabian nights. She had a smile that could light up a street full of people and was extremely lively, had a particular type of voluptuousness—a Rodin sculpture come to life. She reminded me of a libertine heroine. She was just my type.” - Bob Dylan about Suze Rotolo (1943-2011) (More Pics)

Tony Joe White overtuigt met nieuwe songs en oude klassiekers

Net alvorens de Leuvense muziektempel een hele tijd zal sluiten omwille van broodnodige verbouwingswerken ontving Het Depot afgelopen dinsdagavond onze favoriete moerasvos, beter bekend onder de naam Tony Joe White. Iets meer dan twee jaar geleden stond de man op dezelfde planken in de bierstad en stelde toen zijn album 'Deep Cuts' voor. Intussen bracht White al twee aardige nieuwe schijfjes uit: een representatief live-album opgenomen in Amsterdam en een nieuwe studioplaat luisterend naar de naam 'Shine'. Vooral dit laatste album is één van zijn beste van de laatste jaren en dit maakte ons natuurlijk erg benieuwd naar het concert.

Een Leuvens duo dat opereert onder de naam Delvis mocht het publiek opwarmen en deed dit eerder matig met enkele geleende nummers van onder meer Nick Drake en Jeff Buckley. Misschien goed genoeg voor een bruin studentencafé maar hier schoot deze act toch helaas wel wat tekort.

Daarna duurde het een hele tijd vooraleer Tony Joe ten tonele verscheen. Eindelijk aangekomen nam de Amerikaanse singer-songwriter plaats op z'n stoeltje terwijl hij het publiek zoals gebruikelijk begroette met een aanstekelijk “How y’all doing?“

Gelukkig wordt het wachten ook beloond. De bluesman, in krek dezelfde outfit als twee jaar geleden, dus met zonnebril en cowboyhoed, steekt solo van wal met een aardedonker 'Way Down South', dat meteen ook letterlijk richting geeft aan het soort muziek waar deze man goed in is. Het daaropvolgende 'Roll Train Roll' dendert verder zuidwaarts op de tonen van White's oude Stratocaster, waarna onze man hulp en bijstand krijgt van een fantastische drummer die voor de rest van de avond perfect zal blijven begeleiden. De eerste droge mokerslagen in deze Black-Box-Revelation-formatie worden uitgedeeld tijdens 'Undercover Agent For The Blues' maar het is wachten tot de geweldige klassieker 'Roosevelt and Ira Lee' uit de luidsprekers barst vooraleer het publiek echt van zich laat horen.

White voelt zich ondertussen helemaal thuis in de Dijle moerassen en peddelt tussen oud en nieuw werk terwijl hij de kwaliteit constant hoog houdt. 'Season Man', een nummer uit 'Shine', waarin de gitarist vaak subtiele Knopfler-achtige streepjes uit z'n instrument plukt, blijkt zelfs een hoogtepunt. Dat kan ook gesteld worden over het meeslepende 'Tell Me Why', alweer een nieuwe song die alles heeft om het tot een TJW-klassieker te schoppen. Zij misstaan zeker niet tussen oudere bluesnummers als het mooie 'Tunica Motel' of het broeierige 'I Want My Fleedwood Back'.

De reguliere setlist sluit de Louisiaanse zanger af met prijsbeest 'Polk Salad Annie' om daarna, onder luid applaus, terug te keren voor nog twee toegiften: vooreerst een dampende versie van 'Lake Placid Blues' en tenslotte het onvermijdelijke stomende slotakkoord 'Steamy Windows' dat de laatste Leuvense ruiten met Zuiderse modder laat bedampen.

Prima concert dus van een man in vorm die maar al te goed beseft dat zijn nieuw werk gerust de vergelijking met zijn klassiek geworden materiaal kan doorstaan. De muziek die Tony Joe White live brengt staat onmetelijk ver weg van hoe muziek dezer dagen commercieel dient te klinken, maar is net daarom zo authentiek. We blijven Tony Joe White koesteren, tot in de eeuwigheid. Amen! (Meer foto's)

Shake

Richard Thompson speelt gitaarheld in de AB

Ik mag mezelf zeker geen Richard Thompson kenner noemen (ook al zag ik de man al een paar keer live aan het werk). Toch geraakte ik ook nu weer sterk onder de indruk van 's mans passage in de AB afgelopen maandag. Vooral het verbluffend gitaarwerk waar Richard virtuozen als Eric Clapton naar de kroon stak maakte diepe indruk. De Brit koos overigens tijdens de meeste songs voor de elektrische gitaar en dat konden wij alleen maar toejuichen (ofschoon de akoestische Richard ook niet te versmaden is natuurlijk). Bij de bandleden droop het speelplezier ervan af, net zoals bij hun hoofdman overigens, die de hele avond bijzonder goed gemutst (of beter 'gebarret') musiceerde.

Weinig bekende nummers in de set, behalve dan 'I Want To See The Bright Lights Tonight' aan het eind van het concert. Maar toen had Thompson de wedstrijd met zijn publiek al lang gewonnen. Een trouw publiek zo bleek, dat bijna volledig bestond uit harde fans, sommigen al van het eerste uur. Wedden dat minstens 75 % van de aanwezigen volgende keer terugkeert om ook het volgende concert van dezer unieke artiest mee te maken? (Meer foto's)

Shake

Arbeid Adelt: het onvoltooid verleden van 'Jonge Helden'

Arbeid Adelt!, de groep rond Marcel Vanthilt, mocht afgelopen vrijdag in de Ancienne Belgique aantreden om hun debuutalbum 'Jonge Helden' uit 1983 live te performen. Een unieke gebeurtenis zowaar die kaderde in de fameuze Rewind-reeks van de AB waarin Belgische artiesten de kans krijgen hun klassieker (vaak een meesterwerk of een mijlpaal binnen de Belgische popgeschiedenis) integraal uit te voeren.

Daar 'Jonge Helden' historisch gezien een mini-Lp was die slechts 23 minuten duurde diende aan het programma nog een tweede deel te worden gevoegd, namelijk een deel waarin de groep kon uitpakken met alle grote hits uit hun (niet zo heel lange) carrière en dit alles aangevuld met een paar nieuwe nummers.

Maar eerst mochten onze al iets rijpere helden Marcel Vanthilt (alias Max Alexander), Jan Van Roelen (alias David Salomon) en Luc van Acker hun tanden zetten in de zeven nummers die hen 28 jaar geleden met één klap op de kaart brachten van de Belgische new wave scene.

Opener 'Ik Sta Scherp' deed zijn naam niet meteen alle eer aan. Frontman Marcel deed net iets te goed zijn best om zichzelf een houding te geven, maar zonnebril en ruitjespak volstonden aanvankelijk niet om voldoende geloofwaardig in de huid van Max Alexander te kruipen. Het titelnummer 'Jonge Helden' kwam al iets beter uit de verf. En na 'Roodborstje', het niemendalletje van amper 30 seconden, stipten we 'De Man Die Alles Noteert' als eerste voltreffer aan.

De drummachine van weleer bleek vervangen door een iets hipper ogende apple-laptop waaruit Jan Van Roelen zware electrobeats putte. Daarnaast bediende Van Roelen zich van een Roland synthesizer al zagen we hem het liefst aan het werk op de sax, waaruit hij allerlei snerpende stadsgeluiden wist te persen. Gitaarmeester Luc Van Acker kwam op zijn beurt verrassend origineel uit de hoek en klonk in eerste plaats helemaal als zichzelf. Samen produceerde AA! een onderkoelde sound, schijnbaar ontsnapt uit de jaren '80 die experimenteel maar tegelijk toch ook wel wat gedateerd klonk. Avant-garde après la lettre, zeg maar.

Tijdens de drie laatste songs van 'Jonge Helden' ('Capita Selecta', '65+' en 'Het Meisje Van Mijn Hart') vond Vanthilt pas echt zijn goede draai (een driekwart pirouette) en kreeg de zanger zijn oude charisma terug. Voor we het goed en wel beseften was het eerste deel echter al voorbij.

Na de pauze trakteerde het arbeids-adellijke triumviraat ons op wat oude videobeelden van zichzelf die het eerder flauwe ' Ja Ja Ja Op Naar De Nieuwe Dimensie' wat extra glans moest geven. Tevergeefs want de film was beter dan de soundtrack. Het was wachten op de eerste echte AA! hit met de onsterfelijke lyrics “Hoe heerlijk de weemoed / Het bier, het verdriet / De stroom waarin de Vlaming zijn leven vergiet / Niet liggen op jouw rug / Lekker Westers.” eer het publiek opnieuw wakker werd.

'Half Vijf', een nieuw geslaagd nummer, hield onze interesse hoog en even later liet Marcel zijn meegereisde gasten op de menigte los. Eerst mocht rock-icoon Willy Willy 'Congostroom' van extra gitaarondersteuning voorzien en daarna was het de beurt aan Dani Klein om vocaal te komen ondersteunen in 'Stroom', het nummer waarin Vanthilt zich als een feestelijke flitspaal vermomde.
Na de minder geslaagde Monkies cover 'Steppin' Stone' viel het zwarte doek achteraan het podium naar beneden en verschenen op de stellingen een twintigtal leden van de Gentse Symphonic Band, onder leiding van een zekere Luc Van Acker (geen familie van de gitarist). Daarnaast gooide Marcel & C° er nog een achtergrondkoortje tegenaan.

Het geluid werd meteen een stuk voller, toegankelijker maar tegelijk ook commerciëler. Geen spoor meer van dat hoekig jaren '80 geluid, hier werd de kaart van het entertainment getrokken. Resultaat was wel dat het publiek zich een stuk beter leek te amuseren en ook wij moeten eerlijk toegeven dat de formule toch wel werkte.

Na nummers als 'Nergens Heen', 'Spannend' en 'Hond' volgde onvermijdelijk 'De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen', de flink meegebrulde ideale afsluiter natuurlijk. Arbeid Adelt! kwam nog éénmaal terug met 'Disco Death' en dan was het feestje voorbij. Al bij al toch een blij weerzien met naast enkele mindere momenten toch ook wel flink wat hoogtepunten.

Een honderdtal geïnteresseerden luisterden daarna nog naar een interview met de drie AA! leden in de AB CLUB. Daar verstonden we tussen de regels door dat de groep wel zin heeft in nog meer optredens ("we hebben die vierentwintig songs nu toch al vanbuiten geleerd"). Toegegeven, het zou inderdaad jammer zijn moest deze avond nu het definitieve einde betekenen van de groep. Marcel, Jan & Luc dachten er echter niet aan om dit AB concert als live cd uit te brengen, bijvoorbeeld als promotie voor volgende optredens. Neen, de ambitie reikte veel hoger: "Waarom geen "Live in Madison Square Garden" uitbrengen? Of neen, sterker nog, waarom geen: "Live in de foef van Natalia!?" Terechte vragen die ons toch nog enige tijd bezighielden. Indien u het antwoord weet mag u ons een gele briefkaart sturen. (Meer foto's)

Shake

Hannelore Bedert of de triomf van de verloren liefde

De AB Club deed vrijdagavond dienst als de uitgelezen setting voor de cd-voorstelling van "Uitgewist", de fel bejubelde tweede plaat die Hannelore Bedert in nog geen drie jaar tijd uitbracht. Live trad de West-Vlaamse aan met een vijfkoppige band waarin we meteen de Gentse gitarist Thomas Vanelslander (Raymond vh Groenewoud, Arno...) herkenden. Naast dit bekende gezicht maakten ook twee strijkers, een drummer en een bassist deel uit van de groep, terwijl Bedert zich afwisselend van akoestische gitaar, keyboards en piano bediende.

Hannelore opent zeer sterk met 'De Kloten', tevens het eerste nummer op haar nieuwe plaat. Uiterst geconcentreerd en met de ogen toe bezingt ze een stukgelopen liefde alsof ze die bekijkt in een achteruitkijkspiegel, tegelijk wetende wat ze toen nog niet wist. De reflectie klinkt uiterst gevoelig, maar inzicht in het verleden brengt troost, maakt zelfbeklag overbodig en het afscheid definitief.

Een ontstemde gitaar zorgt even voor wat roet in het eten, maar wanneer 'In Uw Buurt' uiteindelijk toch losbreekt (heerlijk creatief gitaarwerk van Vanelslander) ontpopt ook deze song zich tot een pareltje. 'Koffie' introduceert de zangeres als een liedje opgedragen aan een ex-geliefde. Wanneer ze mekaar een tijdje na het eind van hun relatie opnieuw ontmoeten, schenkt de man haar koffie met melk, terwijl zij koffie al heel haar leven zwart drinkt. Het zegt wel wat over hun relatie, meent Hannelore en wie verder luistert begrijpt het helemaal.

'Met uw ogen toe' grijpt terug naar haar eerste cd ('Wat als'). Bedert brengt het nummer aan de vleugelpiano. Het bijkomende viool- & cello-arrangement laat het nummer helemaal openbloeien. Opnieuw weet de zangeres met de wondermooie stem ons tot diep in de ziel te raken.

Hannelore's teksten klinken meestal direct en natuurlijk als spreektaal die wij dagelijks gebruiken, maar er gaat tegelijk een grote poëtische kracht van uit. Het valt verder op hoe spaarzaam, maar tegelijk hoe effectief zij bijvoorbeeld met rijm omgaat. Klasse!

Daarna kan het West-Vlaamse tussendoortje 'Janker' op veel bijval van het publiek rekenen, net als 'Vocabulaire' overigens. Leuk, ook al zijn het niet meteen Hannelore's beste songs.

Dan liever 'Niemand', een aangrijpende afrekening met een gewezen (harts)vriendin en/of liefdesrivale (?) in de vorm van een reeks pijnlijke retorische vragen. Elke vraag snijdt telkens weer dieper in de wonde tot er van de ander weinig meer overblijft dan een hoopje verdriet. Om de morele overwinning nog wat meer glans te geven sluit Bedert deze song af als een tennisspeelster die de cruciale dubbele ace slaat: "Wil U wat medelijden? Zal ik het in een zakske steken?" Game, set, match: Miss HB!

Ook vree schoon: 'Onze Vader', een nummer dat Hannelore lang geleden schreef voor haar moeder wanneer deze op een bepaald moment zwaar ziek was, terwijl ze de titel van dit liedje toch aan haar vader schonk.

In het erotisch geladen 'Loeihard' profileert Bedert zich als een vrouw die weet wat ze wil, ook al verandert dit in wezen elk moment. Het liefst wil ze eigenlijk alles (en vooral datgene wat ze nog niet heeft). Listig weet deze straffe madame echter haar doel te bereiken als een eigentijdse Eva, vallend voor iedere bekoring, terwijl ze tegelijk zelf het spel bepaalt.

Het akoestisch gespeelde 'Helden' sluit de reguliere setlist af. Maar het publiek schreeuwt de zangeres geheel terecht terug de planken op.

Tijdens 'Uitgewist' trekt ze dan letterlijk en figuurlijk de stekker uit. Samen met haar bassist brengt ze het nummer zonder microfoons of verder enige andere versterking, omdat dit volgens haar de enige juist manier is om deze song te spelen.

De (verloren) liefdes die Hannelore bezingt zijn als waterdruppels, gevangen op de draden van een web. Aanvankelijk levert het een mooi spektakel op, maar wanneer de druppels te zwaar worden is er geen houden meer aan en spatten ze één voor één onherroepelijk stuk. Op liefde zit een houdbaarheidsdatum lijkt misschien de boodschap en wie dit ontkent moet de schimmels maar wegsnijden. Tijdelijkheid, vergankelijkheid van de liefde en het definitieve afscheid hieraan gekoppeld zijn sterk terugkerende thema's in het werk van Hannelore Bedert.

Dit is ook het geval voor het bloedmooie 'Feest' dat lijkt op te roepen om te genieten in het hier en nu, ook al zien we de bui van morgen reeds hangen. In de schone schijn van vandaag beseffen we nu al -vergeef me de woordspeling- het betert nooit.

Het West-Vlaamse 'Au Revoir' mag enige ogenblikken lang lekker scheuren en haalt nog eens het beste uit Hannelore's begeleidingsband naar boven. Overigens verdienen deze muzikanten ieder een vette pluim, niet in het minst omdat ze zich volledig ten dienste stellen van de songs, terwijl zijzelf vaak in de schaduw staan. Leuk ook om te zien hoe Hannelore lacht en zelf intens geniet van dit optreden.

Het ultieme slotmoment volgt daarna met misschien wel het mooiste nummer uit haar debuutplaat, dit keer solo gebracht aan de vleugelpiano. In 'Altijd Nooit Meer' worden de laatste banden met de (ex)-geliefde definitief doorgeknipt, terwijl de zangeres finaal alle opgekropte woede uitschreeuwt. Briljant!

Enig geldend besluit: in het Nederlandstalig taalgebied kent Hannelore Bedert momenteel haar gelijke niet. Haar liedjes gaan op een doodeerlijke manier over wezenlijke dingen als menselijke relaties, liefde en hoe die soms verloren gaat, zonder dat deze ergens de platgelopen paden van de gebruikelijke clichés raken.

De kans dat Bedert ooit sportpaleizen zal vullen is gering, maar mogelijk verovert ze wel uw (muzikaal) hart. Laat daarom geen kans voorbij gaan om een optreden van deze bijzondere zangeres mee te maken. Beslist een ervaring die nooit uitgewist zal geraken. (Meer foto's)

Shake

Dionne Warwick introduceert David Elliott

Enkele weken geleden gezien in Hasselt: Dionne Warwick, de Amerikaanse zangeres die vooral bekend staat omdat ze wereldnummers van Burt Bacharach / Hal David de geschiedenis in zong. De grote souldame is inmiddels 70 geworden en haar stem is met de jaren een stuk dieper gaan klinken. Maar kijk, ze heeft zich hieraan aangepast en we hebben best genoten van klassiekers als 'Walk On By', ' Do You Know The Way To San Jose', ' I Say A Little Prayer', 'Alfie', 'Don't Make Me Over', 'Anyone Who Had A Heart'... Sommige nummers bracht Warwick in een geheel ander arrangement, anderen leunden dichter bij het origineel aan. Op het podium stond naast een sterke begeleidingsband ook haar oudste zoon David Elliott die Warwick al enige tijd meeneemt op tournee en die tijdens ieder optreden als opener van haar show mag opereren. Deze laatste is volop het vak aan het leren, bezit een goede stem maar schiet voorlopig toch nog enkele lengtes te kort om echt brokken te maken. In duet met zijn moeder lukte de formule (soms) wel. Toch wensten we bij momenten stiekem dat we Dionne met Barabas' teletijdsmachine terug konden flitsen naar de tijd toen ze dezelfde leeftijd als haar zoon had. Maar helaas, time waits for no one, ook niet voor de allergrootsten.
Kort samengevat: misschien niet het allerbeste optreden dat we de laatste maanden zagen, maar toch eentje waar we blij om zijn dat we het meemaakten. Het respect voor de carrière van Dionne Warwick is alleen maar gegroeid. Soul zangeressen als deze maken ze immers helaas nog zeer zelden.

Shake

Imagine Toots: 88 and still going strong

Toots Thielemans kon in de Antwerpse Roma twee avonden op rij op meer dan voldoende belangstelling rekenen van een zeer divers publiek dat bestond uit mensen van werkelijk alle leeftijden. Het werk van onze muzikale baron en nationale trots is dan ook zo universeel en tegelijk zo uniek dat het nog steeds jong en oud blijft aanspreken. We zouden in dit verband misschien best een oude slogan kunnen recycleren: 'Nobody plays Toots like Toots'. Voor ons was het alweer de derde keer in negen maand tijd om Thielemans in ons land te zien optreden. In Antwerpen kozen we voor de tweede avond en de portier van de Roma die den Bompa met z'n mondmuziekske al een dag eerder had zien optreden, verzekerde ons dat Toots in bloedvorm verkeerde. Het maakte ons benieuwd.

Het Toots Thielemans Quartet bestond dit keer verder uit Karel Boehlee (piano), Clemens van der Feen (contrabas) en Joost van Schaik (drums). "Ik ben hier den enigste Belg in da groepke", grapte onze jazzveteraan verwijzend naar zijn Nederlandse muzikanten, alsof hij het zelf nog maar pas doorhad. "Enfin, ik ben feitelijk nen American-Belg", voegde Toots er grinnikend aan toe.

Die Amerikaanse spirit kwam meteen tot uiting in de Gershwin Medley 'I Love You, Porgy' en de daaropvolgend zwaar hertimmerde versie van 'Summertime'. Het viel meteen op hoe Toots zich vanaf het begin als een echte 'leader' profileerde en zijn muzikanten verbaal en niet verbaal veel maar vooral positieve aanwijzingen gaf. Fijn om te zien ook hoe hij deze manier van coaching, tot zichtbaar genoegen van zijn muzikanten, heel het concert volhield. En dit is slechts één van de vele bewijzen van de grootsheid van deze unieke artiest, zowel op muzikaal als op menselijk vlak.

Ondertussen bouwde Toots zijn set thematisch op als een soort persoonlijke biografie. Eerst kwamen de grote collaboraties aan bod. Na Paul Simons 'I Do It For Your Love' verwees de bewerking van Phil Markowitz's 'Sno' Peas' naar Thielemans' samenwerking met de grote Bill Evans. Tijdens dit laatste nummer kreeg Van Schaik overigens, onder goedkeurende blikken van zijn Meester, ruimte voor een eerste gesmaakte drumsolo.

Daarna kregen we sfeervolle uitstapjes naar de Braziliaanse muziek die Toots al decennia lang nauw aan het hart ligt, voorgeschoteld. Antonio Carlos Jobim's 'One Note Samba' volgde op het tropische 'Começar De Novo', een song die Thielemans zelf vaak heeft (her)opgenomen.

Daarna diepte onze mondharmonica gigant herinneringen op aan zijn beste filmmuziek. Het prachtige 'Midnight Cowboy' bijvoorbeeld, gecomponeerd door de Britse topcomponist John Barry, dwarrelde frivool voorbij en daarna volgde het mooie thema van de Nederlandse film 'Turks Fruit' (Rogier van Otterloo). Het filmisch drieluik kreeg afsluiting met Toots interpretatie van 'Somewhere over the Rainbow'.

Op het instrumentale spel van Thielemans zit na al die jaren nog geen sleet. Wanneer we even onze ogen dichtknepen riep het muzikale spel dat Toots uit zijn mondharmonica toverde bijna filmische beelden op van bijvoorbeeld een deltavlieger die majestueus door de lucht klieft, stijgt en daalt op de golven van de wind en dit alles in een universum van klankgeworden poëzie.

Onze jazz virtuoos kon natuurlijk ook onmogelijk om zijn eigen gecomponeerde nummers heen. Het zalige 'Waltz for Sonny' dat we eerst te horen kregen, omschreef Toots als 'het nichtje' van zijn alltime masterpiece 'Bluesette' dat hierop volgde. Tijdens dit laatste pareltje haalde van der Feen zijn strijkstok boven en herhaalde het thema op zijn contrabas. Mooi!

Als introductie tot John Lennons 'Imagine' vertelde Toots één van zijn allerbeste anekdotes uit zijn rijke professionele carrière. In het gezegende jaar 1964 ontmoette onze nationale jazzheld The Beatles in New York. Lennon stapte dadelijk op Toots af en sprak: 'Hey, you're that man with the Rickenbacker guitar' en ging met hem in gesprek.

Het was namelijk zo dat John Lennon in de late jaren vijftig een magazine in handen kreeg waarin Thielemans poseerde met zijn gloednieuwe 1958 Rickenbacker 325, een model waarvan Lennon er meteen zelf één kocht. Toots Thielemans speelde in die jaren elektrische gitaar in de band van de populaire Brits-Amerikaanse pianist George Shearing. Doelend op de Rickenbacker vertelde Lennon tijdens het gesprek met Toots over de motivatie die tot de aankoop van de gitaar had geleid die later mee de sound van The Beatles zou bepalen: "If it's good enough for Shearing, it's good enough for me".

Afsluiten deed Toots Thielemans in stijl met een recentere eigen compositie als eresaluut aan zijn aanwezige echtgenote Huguette: 'For My Lady'. We moesten achteraf de plaatselijke portier absoluut gelijk geven. Toots Thielemans verkeert in januari 2011 in bloedvorm. De volgende weken speelt hij in Rijkevorsel, Eindhoven, Düsseldorf, Oostende, Boston, Washington en New York. Ga zeker kijken als je in de buurt bent. (Meer foto's)

Shake

Eindejaarslijstjes

CD TOP 10

1. FANFARLO - RESERVOIR
2. LEAVE YOUR SLEEP - NATHALIE MERCHANT
3. ROBERT PLANT - BAND OF JOY
4. ELVIS COSTELLO - NATIONAL RANSON
5. ED HARCOURT - LUSTRE
6. LOCAL NATIVES - GORILLA MANOR
7. FISTFUL OF MERCY - AS I CALL YOU DOWN
8. THE CHIEFTAINS & RY COODER - SAN PATRICIO
9. MARC ALMOND - VARIETE
10. JERRY LEE LEWIS - MEAN OLD MAN

Buiten categorie: SIGNATURE BOX - JOHN LENNON

TOP 10 - CONCERTEN

1. PAUL McCARTNEY - RDS ARENA (DUBLIN)
2. FANFARLO - AB CLUB (BRUSSEL)
3. LEONARD COHEN - SINT-PIETERSPLEIN (GENT)
4. NATHALIE MERCHANT - AB (BRUSSEL)
5. U2 - STADIO OLYMPICO (TORINO)
6. MELODY GARDOT - RIVIERENHOF (DEURNE)
7. NORAH JONES - VORST NATIONAAL (BRUSSEL)
8. KASABIAN - AB (BRUSSEL)
9. WILLIE NELSON - AB (BRUSSEL)
10. STEVE MILLER - LOTTO ARENA (ANTWERPEN)